Franse les

februari 6, 2016

Pêle-mêle: zonde toch dat de Franse taal voortaan zulke parels zou achterwege laten…


MEDIALIED

februari 5, 2016
Een passend lied bij de media.
(En… denk erom: oogjes dicht en snaveltjes toe!)
 

WANT

februari 4, 2016

want

Dit is een verhaal uit de kortste winter ooit.

Op het gevaar af door een of andere Vlaamse Reus, of enig ander plaatselijk politiek beest versleten te worden voor oubollig, kneuterig en met een te hoog Ernest Claes gehalte, meldt Dichtertje u het volgende… Bij de eerste winterprik komt hij tot de pijnlijke constatatie dat die handschoenen weer niet te vinden zijn. Waarschijnlijk de kinderen, of vergetelheid, of een gevolg van dichterlijke overdrijving in vloeibare vorm.

Voortgedreven door de bijtende koude deed hij iets wat men in dit stadje niet graag ziet: hij fietste.

Dichtertje begaf zich naar dat stadsgedeelte waar het stikt van fijn stof en van de Nederlandse multinationals. Misschien kan men die koloniale enclave maar beter meteen omdopen tot Hollandia. Of Nieuw Amsterdam?

De deuren van de kledingzaak stond wagenwijd open, alsof het bedrijf zich kosten noch moeite bespaart om het zwerk tussen Kortenberg Diest Tienen en Mechelen  te verwarmen. Men kon er gerust met de bedrijfswagen binnenrijden – misschien een tip voor het mobiliteitsplan? Beneden drive-in, boven winkel!

Dichtertje kocht een paar handschoenen. Voor minder dan 5€. Daarvoor kan je niet gekloot zijn. Groot gelijk had hij: er was al iemand voor gekloot. Een man, een vrouw, of een kind. In een andere tijdszone. In een sweatshop.

Misschien kan hij beter zoals dat kleine schriele onnozel manneke in India– hij kon rokkenrollen in een Cocafleske – zelf aan het weven en breien slaan. Urban Stitches, heet zoiets tegenwoordig met een duur & hip woord. In zijn onderbroek en verder met niets anders om het lijf dan een beddenlaken begon Manneke India in zijn eentje –Don Quichotte achterna -te weven, in de hoop de textielindustrie van de Engelse onderdrukkers op de knieën te krijgen. En inderdaad: de wever haalde zijn slag thuis, zijn businessplan sloeg aan.

Alle beetjes helpen, zei mijn Bomma altijd, en de mier piste in de zee. Het bestond niet dat wij handschoenen kochten. Die werden gewoon thuis gebreid. In no time. Wij hadden de handen vol wanten. Het had niets te maken met Wendy Van Wanten, of met scheepsvaart, een want was gewoon een handschoen waarbij alle vingers, behalve de duim in één ruimte zaten. In zekere zin kan men stellen dat mode vroeger veel gedurfder was dan vandaag. Het is onvoorstelbaar in welke kleren men zijn kinderen vroeger durfde te steken. Truien, sjaals, tot gebreid ondergoed aan toe! (Een teken aan de wand.)

Aan het rek met handschoenen hing een bordje: ook handig met smartphone.

Hij nam een selfie, tagde zichzelf en postte het geheel.

Een onooglijk klein tekeningetje lichtte op: een opgestoken duim.

Net een want.


VONDELINGENSCHUIF

januari 23, 2016

Het was koud, Dichtertje had beschutting gezocht in één van de vele bibliotheken die het stadje rijk is. Zoveel wijsheid ligt daar stof te vergaren. En niemand die leest! Hij ontfermde zich over een werk van een zekere Ann Verheyen. Over vondelingen in Leuven tussen 1830-1848. Het is jammer dat hij verder van die auteur niets meer gehoord heeft. Wellicht was het een boekje in eigen beheer. “Van de afdeling Historische Pedagogiek” vermeldde het titelblad. Vondelingen, paupers, en verlaten kinderen: Dichtertje zag het helemaal voor zich, raakte binnen de kortste keren in een echte Oliver Twist-mood. Leuven telde toen 25.000 inwoners, waaronder 591 verlaten kinderen en 679 vondelingen.

Toen de bibliotheek haar deuren sloot stond hij weer op straat. Het liet hem niet los. Er liep ergens een tentoonstelling. Over dit thema. De details kende hij niet. Zijn vingers waren te bevroren om de smartphone in te tikken.

Het zou gaan om prenten van de hand van Liesbeth de Stercke, normaal maakt die furore met tatoeages. Als je als vondeling op de wereld komt dringt dat dieper in de huid dan een tattoo. De prenten zouden naar verluidt gezeefdrukt zijn door een buurman van Dichtertje. De man is een verre nazaat van een vondeling. In 1823 werd in de Sint-Barbarastraat het vondelingenhuis geopend. Op 22 februari van dat jaar werd in huis nr. 21 een vondelingenschuif in gebruik genomen.  Hier werd, dag op dag, 13 jaar later, in 1836, op 22 februari een baby gedropt: Pierre Fament, de oudgrootvader van de buurman.

Het zal je maar overkomen, je leven beginnen als objet trouvé. 52 andere babies ondergingen dat jaar hetzelfde lot. Het registreren van vondelingen was bandwerk. Hun familienaam ontleenden ze aan de vindplaats: Vandenbak (baby gevonden in een krat buiten aan een café). Ook het tijdstip waarop de vondst gedaan werd kon bepalend zijn voor de naamgeving: Donker, Savens, Noen. Of Februari… Of men dichtte de arme schepseltjes  eigenschappen toe die hen op het lijf geschreven waren: Oogwit bijvoorbeeld,  of Misseur (omdat ze zo miserabel gekleed waren), of Marie Maleur, of Mouron of Stervend…

Leuven was toen een  garnizoensstad, telde meer soldaten dan studenten. Prostitutie tierde welig. Voor de meeste stervelingen waren seks en voortplanting nog diep met elkaar verstrengeld.   En de hongersnood van 1829 werd gevolgd door de cholera-epidemie van 1832 en die liep over in de economische crisis van 1845-’48 – hebben wij al ooit iets anders  gehoord dan dat het crisis was? Tot aan W.O.I was België een lage loonland. De Derde Wereld was toen hier.

Nog liggen er mensen in de onderste of in de bovenste schuif. (Google het zelf eens uit.)


Een vriendschap: dag 7 (slot)

januari 15, 2016

Tussen 1975 en 1982 kende Leuven SKAL, in die dagen stond dat voor socio-kulturele  aktiegroep Leuven. Centrale figuur was mijn vriend en collega bij De Streekkrant Leuven, Luc Vanherentals. Wekelijks organiseerden zij minstens één optreden. Ik was er slechts sporadisch en van ver bij betrokken. En zo kwam het dat ik op een dag, nu decennia terug – oh heilige metamorfose van Kafa! – op het podium stond, als voorprogramma van onze absolute held uit die dagen, Kevin Coyne. Sinds die dag draag ik waardig mijn naam: Didi de Paris


Relaas van een vriendschap: Dag 6

januari 14, 2016

Alsof de muren die slogans zelf hadden geschreven! In het vredig stadje L., stinkputje, godvergeten langs de Dijle, verschenen slogans zoals “Auto, sluipmoordenaar!” en “Leeg, leger, leegst”. Mijn vriend @Luc Vanherentals en ik, wij wisten niet waar eerst te kijken.


Een vriendschap bezongen in 7 songs

januari 13, 2016

Didi LVH

Dag 5: Een foto van mij en Luc Vanheerentals​. Het was -ook een- woensdag 16 maart 1983, “Nacht van de Belgische rock”, Alma II, Leuven. Dit is een interactieve post. Om iets van de sfeer op te snuiven zoek je zelf iets van De Kreuners​ – Urbanus​ – Red Zebra​ – Pas De Deux​ (Walter Verdin​!)  – Ex-Q´s – Les Tueurs de la lune de miel​ .

Ik geef een voorbeeld/ik geef het voorbeeld:


EEN VRIENDSCHAP IN 7 SONGS (4)

januari 12, 2016

Het volgende drama deed zich voor aan de Katholieke universiteit van het onooglijk stadje L… Ik weiger me zijn naam te herinneren. Mijn geheugen is opstandig. The Mad professor had zich helemaal op Willem Reich geworpen. De sex-politics. (Wij hadden dezelfde hobbies.) Sex-politics vonden we ook in de songs van The Doors… Tien jaar later verdedigde The Mad Professor met evenveel vuur het fascisme. Waarschijnlijk ene geval van penopauze… Nog eens enkele tientallen jaren later heb  ik me voorgenomen meer mensen met de voornaam aan te spreken… Omdat er vandaag teveel mensen zoals The Mad Professor zijn. Ik zal hen aanspreken met de voornaam, de meneer in de night shop en  vooral de mensen die ik hier al jaren ken en  die door omstandigheden gedwongen zijn onder een valse naam te leven.


BOWIE – EEN VRIENDSCHAP BEZONGEN IN 7 SONGS (3)

januari 11, 2016

Dag 3. Mijn goede vriend, Luc Vanheerentals, ancien compagnon de route, en collega columnist bij De Streekkrant Leuven, en ik, struinden door het stadje, onschuldig & het jonge hoofdje vol gevaarlijke gedachten: Bakounin, Marcuse, Lou Reed, Roxy Music en David Bowie.


EEN VRIENDSCHAP IN 7 SONGS (2)

januari 11, 2016

Het waren geheimzinnige tijden. De overgang van 7T’s naar 8T’s. Via LvH leerde ik JL kennen. Hij bracht mij in contact met de  wondere wereld. Een parallel universum waarin mensen hun naam voluit schreven. Ik noem er enkelen: Nabokov, Sade  en de wonderlijke Louis-Ferdinad Céline.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.