HOT!

augustus 24, 2016
Iemand hier nog iets aan toe te voegen?


DE LEZERS DOEN WEER LASTIG

augustus 23, 2016

lastige lezers2

Alsof er plots allemaal gaten in deze krant zitten, evenveel als dat er sterren staan aan de hemel in augustus, tienduizend gaten waardoor ontelbare ogen kijken… Plots is Dichtertje omsingeld door tientallen lezers.

“Wat stonden die twee onnozel zinnetjes daar te doen? Die twee zinnetjes daar, in uwen tekst van vorige week: ’t kan niet eeuwig winter zijn dan roepen en zingen we in alle tonen. Op wat trekt dat nu? Komt dat uit ‘t weerbericht van VTM? Wie krijgt daar nu nog kop aan?” (Zijn vrouw had ook al gezegd dat die twee er teveel aan waren.) “Niks verstonne kik doevan.” Als feiten en fictie tegen elkaar opbotsen, kan de spanning hoog oplopen.

Dichtertje bijt van zich af: “Ik had er nog wat moeten bij schrijven, maar in zo ne column hebt ge ook niet alle plaats van de wereld. Ge kunt u daar niet draaien of keren. Ik had er moeten bijschrijven: land van mij, ge zijt weer vrij… Die zinnetjes komen uit De Moorsoldaten, een antifascistisch lied uit 1933. De politieke gevangen zongen het in de Duitse kampen. Kent ge dat dan niet?”

“En al dieë zever moeten wij onthouden? Al dienen brol uit de jaren stillekes. & De week daarvoor was’t ook al gene vette, he. Over Hiroshima. Wa’kan ons da nu bomme’, jong.” “Maar gij vergelijkt uw lagere school dan met zo’n kamp, Is dat niet een beetje overdreven, menne?” “Is da uwe merci omdat g’ebt moge’na’tschool gaan?” “D’er zijn mensen genoegen die content zouden zijn als ze mochten leren lezen en schrijven. ”

“Dichterlijke overdrijving. En waarom lezen jullie dan niet meer?” ”Ja, zeg, amaai. Trekt daarmee naar den oorlog!” “Hoe wilde gij nu dat de mensen u verstaan?” “In zijn hanenpoten, schots en scheef.” “Gezoudet ni zeggen dat’m na’tschoolgeweest is. ““Tijd da’z’em terugstiere’!” “Dat kan toch niet, hoe ze die kinderen zo mishandelden. Daar hebben we tegenwoordig Amnesty International voor.”

“Het was 1963.” Dichtertje verdedigt zich met de moed der wanhoop. Demosthenes die moest in het oude Griekenland boven de branding uit brullen, Dichtertje die moet vandaag (in het Land van Vunt & Voer) de mensenzee overstemmen. Stemmen door elkaar. Vlaamse Polyfonie. Een strijdkoor. …Dichtertje denkt terug aan de tijd van BOTS en van Vuile Mong en Zijn Vieze Gasten, de tijd toen het strijdlied ingeburgerd was, bon ton was. Hij soleert:

“Elke tijd heeft zijn eigen lied. Vandaag lijkt de strijd uitgezongen en verstomd tot wereldwijds techno boem-boem. Het is niet zo dat men zijn klep moet houden, een muilkorf aangedaan krijgt, en in het gareel moet lopen. Men kiest gewoon voor de harde professionele aanpak. De professionals vullen hun zakken en de rest wordt bepikt. Vandaag heeft ieder gehucht zijn eigen over het paard gesponsorde Woodstock.”

Oef! Het was maar een droom. Dichtertje schrikt wakker.

Didi de Paris


(UNBESCHREIBLICH UNHEIMLICH)

augustus 20, 2016

FOERT3

Het overvalt hem altijd begin augustus: dat onbestemd gevoel dat de Grote Vakantie ten einde loopt en dat men straks weer alles uit de kast zal halen in een zoveelste poging hem in het gareel te doen lopen.

Hij herinnert het zich alsof het gisteren was. “Kennis is macht” prijkte in smeedijzeren letters boven de schoolpoort waar hij die schoolbordzwarte dag in september 1963 door stapte. Hij was benieuwd. Kon de school hem nog iets leren? Hij kwekte meteen mee als zijn collegae pummels hun kaken gingen breken op dadaïstische klankpoëzie zoals “Bim bam bom. Jan hoort het al, Fien hoort het niet.” Hij kende toen nog geen enkele Fien. Hij, die een kleine adept was van Marshall McLuhan, had zichzelf leren lezen in de cinema, en thuis met de televisie en de krant. Hij las in de lettertjessoep van zijn Oma. Er dreven vette ogen op. Schrijven zat er nog niet in.

De hele zwarte september ging de school gebukt onder schrijfkramp. De tijd was zwart, als antraciet, of als een schilderij van Mark Rothko, monochroom, met hier en daar zwart-witte beelden (schokkerig) en een sprankel kleur. Herfst werd winter en winter werd lente. Toen zongen wij uit volle borst: Het kan niet eeuwig winter zijn. Dan roepen en zingen we in alle tonen

Zijn eerste geschreven compositie, weliswaar minimalistisch, was meteen raak. Pats! Een oorvijg. Zijn eerste literaire prijs. ‘t Was toch mijn schuld niet? Meester had nog zo zijn best gedaan het hem te leren. Meester zag het voortaan als zijn plicht het hem allemaal weer af te leren.

Was nochtans mooi begonnen. D-Day! Het hing in de lucht. Hoogspanning! Om te snijden. Lente, maar de klas was koortsig heet, alsof Meester (zonder zottigheid) de stoof roodgloeiend gestookt had. Na maanden van intensieve training en dril. Kadaverdiscipline met griffel en lei – het woord is machtiger dan het zwaard. Met gekromde vingers, tipje van de tong tussen de lippen, voorovergebogen, zoals op de Olympische Spelen van Tokio, de zwemmers klaar stonden voor de duik in het ongewisse. Linkshandigheid werd eruit gemept (met de regel van drie). McCarthyisme in de schaduw van het kruisbeeld, zou Maurice De Wilde later zeggen.

De grootste flemer van de klas mocht de hagelnieuwe schriften uitdelen. Cahier de brouillon stond erop. In zwierige Coca-Cola-letters. Dichtertje zorgde meteen voor simultaanvertaling! En daar, netjes in het midden van de eerste bladzijde schreef hij, het voelde als stappen in verse sneeuw, elke stap een kleine stap voor hem, een grote sprong voor de mensheid… met vuile diepblauwe BIC zijn allereerste doorwrochte pennenvrucht. Een klein woord in grote letters, koeien van letters, zo groot als een huis… Zo verscheen daar, als teken aan de wand  een aankondiging van onheil, zijn allereerste boodschap: FOERT.

 


LEESVOER (IN BLIK)

augustus 17, 2016
Hij, die een kleine adept was van Marshall McLuhan, had zichzelf leren lezen in de cinema, en thuis met de televisie en de krant. Hij las in de lettertjessoep van zijn Oma. Er dreven vette ogen op. Schrijven zat er nog niet in.


Een niet zo Olympische Gedachte

augustus 13, 2016

Hij herinnert het zich alsof het gisteren was.

“Kennis is macht” prijkte in smeedijzeren letters boven de schoolpoort waar hij die schoolbordzwarte dag in september 1963 door stapte. Hij was benieuwd. Kon de school hem nog iets leren?


PLANNEN VOOR HET WEEKEND!

augustus 12, 2016

Waarom schaffen we die vervelende dagen tussen de weekends niet gewoon af?

 


BELGISCHE MEDAILLE

augustus 11, 2016

Het overvalt hem altijd begin augustus: dat onbestemd gevoel dat de Grote Vakantie ten einde loopt en dat men straks weer alles uit de kast zal halen in een zoveelste poging hem in het gareel te doen lopen.


EN DE TIJD WAS…

augustus 8, 2016

De tijd was zwart, als antraciet, of als een schilderij van Mark Rothko, monochroom, met hier en daar zwart-witte beelden (schokkerig) en een sprankel kleur.


DENSHOSHA

augustus 5, 2016

DENSHOSA 1Dit zouden de hondsdagen kunnen zijn, maar de hemel blijft grauw & koud – Black Rain. Van Shohei Imamura.

Is het as, of wat hangt er in de lucht? Het heeft de neutraliteit van televisiebeelden. Het verlamt ons, verdooft ons, neutraliseert ons. Het kan ons niet bommen! A nuclear era, but I have no fear/ London is drowning, and I, I live by the river… Nog  hoor ik The Clash, op een avond in oktober 1978 in het stadspark, uitgeregend en zeiknat, zich 200% uitslovend voor een compleet ongeïnteresseerd en vijandig publiek, maar ik ben niet bang, ik woon aan de rivier (in de Stad van het Bier) en ik drijf mee met de beelden uit Syrië, het gewapend conflict dat zijn vijfde jaar in gaat en dat qua wreedheid de Spaanse Burgeroorlog overschaduwt (als een nucleaire paddenstoelwolk).

Door een toeval, een mutatie gelijk, neemt mijn muze vandaag de vorm aan van een Japanse schone, een denshosha – iemand (oud of jong, mooi of lelijk) die verhalen verzamelt. Over een stad, 2 keer Leuven, tweehonderdvijfenvijftigduizend zielen, bezweek onder de intense hitte en de enorme drukgolf. 78.000 kaarsjes uitgeblazen in één zucht. En de gewonden. Hun haar was in de war. Hun gezichten gezwollen. Kimono verbrand. Ze waren half naakt. Geen menselijke wezens meer, hun huid veeleer de schors van gevlekte platanen in het stadspark.

But I have no fear!

De eerste bom heette Little Boy en kwam uit een vliegtuig vallen dat jaren later wereldberoemd zou worden als Enola Gay (van Orchestral Manoeuvres in the Dark).

Nagasaki nightmare daarentegen was een nummer van punkband Crass, waarin bezongen wordt hoe, 3 dagen na Hiroshima, een B-29 Bockscar vertrok naar Kokura.

Het hadden de hondsdagen kunnen zijn, maar er hingen te veel wolken.

Er werd dan maar uitgeweken naar Nagasaki…

Radioaktivität van Kraftwerk pruttelt verder onder deze tekst.

The Heavy Water War en het Manhattanproject: geschiedenis in één Hiroshima-flits.

De bom kwam te laat voor de oorlog.

Enkele maanden na de capitulatie hadden de Amerikanen hun zaakje klaar. En ze zouden het gebruiken! Al was het maar om de Russen te laten voelen hoe wie de sterkste was!

Atom Heart Mother – Pink Floyd…. 14 augustus 1945. Voor het eerst richt de goddelijke keizer zich rechtstreeks tot het volk. De keizer sprak verouderd Japans, voor de gewone sterveling moeilijk te verstaan en de kwaliteit van de geluidsopname was ook niet al te best. Geen woorden van overgave, maar over ‘het aanvaarden van de Verklaring van Potsdam’. Zijn woorden, alsof er een derde atoombom ontploft was, zorgden voor nog meer verwarring….

Nog dwarrelen vraagtekens ons om het hoofd.

Wat als Hideki Tojo, de oorlogsmisdadiger & generaal, die tijdens het grootste deel van W.O.II Japans premier was, na de bommen de oorlog gewoon had verder gezet?…

Wie had zakelijk belang bij de ontwikkeling van de atoombom?

Zou het die goeie ouwe Société General geweest zijn, die daar zo liefdevol de roede hanteerde terwijl haar kinderkens het uranium delfden uit Congolese mijnen?…

En wat als er straks een nieuwe Dr. Strangelove aan de knoppen zit?


Met stille Trump

juli 24, 2016

The-Man-in-the-High-Castle-2-ppcornTrump! Trump! Trump – Trump – Trump!                                                                      Soms ligt de waarheid zo maar voor je in een boekje, op een ochtend, op je tafel. American Psycho. Van Bret Easton Ellis. Is zo’n boekje. Uit 1991.                                        Trump! Trump! Trump – Trump – Trump!                                                                         Een van de naar-de-keel-grijpende boeken in de naoorlogse Amerikaanse literatuur. De vraag blijft alleen: welke oorlog?                                                                              Trump! Trump! Trump – Trump – Trump!                                                                         Het is een onbetamelijk boek. Visionair in vele opzichten. Zoals in de Ysengrimus, uit 1148, is American Psycho een kritiek op de wreedheid van het kapitalisme. Het is een schokkend boek. Niet in het minst omdat Donald Trump erin opduikt…             Trump! Trump! Trump – Trump – Trump!                                                                                                Hij past perfect in het sadistisch universum van de Wall Street wolven: ze zijn uitsluitend bezig met zichzelf, hun bezittingen en met uiterlijk vertoon.      Trump! Trump! Trump – Trump – Trump!                                                                                           Er heerst een ware Trump-mania. In de objecten, in de opinies. In discussies is Trump hét doorslaggevend argument. Je bent pas geslaagd als je een kennis of vriend bent van de Grote Trump. Of van zijn toenmalige vrouw Ivana Trump –ondertussen al lang met stille Trump vertrokken uit de grote Trump Show. Toffe Trump zijn auto wordt overal gesignaleerd. Trumbo is talk of the town, de restaurants waar hij eet, men smult ervan! De groottrumpeteer, Citizens Trump, koning van de vrije markt, rijker dan de zee diep is, voor zijn wolkenkrabbers is the sky the limit.                Trump! Trump! Trump – Trump – Trump! trumpettert zijn mening in een exclusief interview over zijn boek De kunst van het zaken doen. Het feest van de jonge Republikeinen vindt plaats in het Trump Plaza, op een boogscheut van de Trump Tower.                                                                                                                                    Trump! Trump! Trump – Trump – Trump! 


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.