Archive for december, 2014

MEER

december 31, 2014

Scan0058

Een vijver is een door de mens aangelegd, relatief klein meer.

Een groot schrijver schreef dat elk mens een meer in zich draagt. Het meer is bevroren. Een boek moest als een bijl in hakken op die bevroren binnenzee. Nog altijd volgens die schrijver, hakt elk wel gemikt woord een wak in het ijs.

Wij hebben het hier en nu over een schrijver die een meer heeft vlak naast zijn deur, in Kessel-Lo.

In plaats van een overzicht op het jaar dat achter ons ligt, overschouwen we beter het meer dat voor ons ligt.

Geregeld, keert hij er weer. Met Haar.

Een paar nachten terug stonden ze onder de treurwilg. Niemand kon zeggen wat de fijne deeltjes waren die dwarrelden. Sneeuw, regen of tranen?

Toen hij er voor het eerst kwam lag het meer er bevroren bij. Alles baadde in clair-obscur. Sneeuw verlichtte de nacht. In Arctische gebieden heeft men 50 verschillende woorden voor “sneeuw”. Een dichter heeft altijd 500 woorden op zak voor “liefde”. Hij had geen woorden om de engel die hem die nacht vergezelde te beschrijven. De hartslag en de ademhaling gejaagd als herten in het woud. Zijn Geliefde, een danseresje gelijk, zei: “Kijk de vijver ligt toe”. Een tekstballon, geademd langs dieprode lippen. Ze zette één voet op het ijs. Zijn adem stokte. Haar glanzende lippen lachten. Ze zette nog een voet op het ijs. Hij brieste, een scheldpartij volgde. Ze schaterde. Geluiden werden mijlen ver gedragen, zoals verre treinen in hete zomernachten. Ze zette nog enkele stapjes…

Waarschijnlijk zegt de datum 6 mei 1988 u niets. In de ziel van de dichter staat die dag gekerfd zoals de hartjes en namen in de bast van de oude platanen. Bloedheet was het. Nauwelijks 24u eerder waren ze in het huwelijk getreden. De dichter en zijn bruid waren op weg naar hun meer. Hij had een plastic zakje mee. Zij wou weten wat er inzat. Ze waren jong, speels en plagerig. In het park huurde hij een bootje. Hij roeide stoer, stevig, krachtig, een jonge bruidegom gelijk. In het midden van de vijver toverde hij twee kristallen glazen tevoorschijn en ijs gekoelde champagne: Moët & Chandon. De kurk plopte, de champagne spoot. Tegen de helblauwe hemel. Kijk, zei hij, de champagne spuitend tegen de blauwe hemel, dat is het zinnebeeld van ons huwelijk. Gouden regen…

De vijver weerspiegelt de donkerste angsten ’s nachts, de diepste verlangens overdag. Het was een andere nacht, in hetzelfde park, in een ander tijdsgewricht. Zij waren dezelfde mensen in andere lichamen. Jong, lenig, joyeus. Zij plaagde hem. Het ijs kraakte.

Toen liep hij helemaal naar de overkant.

Over het bevroren meer.

 

Didi de Paris

Advertenties

EEN FACEBOOKTRANSPLANTATIE: UIT “HET LAATSTE NIEUWS” & HET LEVEN (IN LEUVEN) GEGREPEN

december 30, 2014

http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-leuven/tweeling-lammetjes-geboren-in-kerststal-a2165386/

lammelam_gods-midden

 

 [BLACK-OUT] 

  • Christ Vanneste De Paris, ’t is welletjes geweest…. idolatrie is niets voor jou.
  • Didi De Paris Christ Vanneste. Het is geen idolatrie. Ik heb drie inspiratiebronnen zonder de welke ik NOOIT tot schrijven zou gekomen zijn:Patti Smith, Raymond Van Het Groenewoud en The Velvet Underground.
  • Wim Verhelst Idolatrie is onwil om op de uitdaging van het mysterie in te gaan. (Frans Kellendonk, 1986)
  • Didi De Paris
    Mooi gezegd, Wim Kellendonk!
    • Michel Putteman en toch blijft John Cale een fantastisch componist … Words for the dying – produced by Brian Eno nog eens beluisterd
    • Christ Vanneste OK, the Velvets tot daar aan toe maar Cale, alle verdienstes uit het verleden die er zijn daar gelaten, bakte er niet veel van in Mesen… ik huiver nog bij het denken aan de voorgeprogrammeerde drumpatronen…

    • Didi De Paris Michel Putteman.. Words for the dying is idd een meesterwerk. Twee vliegen in één klap. De onovertroffen poëzie van¨Dylan Thomas (Geen poëzie van Hugo Claus zonder Dylan Thomas) The Velvet Underground wekte mijn belangstelling voor de letteren. De literaire referenties zijn schering en inslag. Bovendien een stuk boeiender dan op school. Christ Vanneste, les gouts et les couleurs on ne se discute pas. Ik blijf erbij dat Cale met -hij gebruikt inderdaad naar mijn aanvoelen idd teveel elektronica. En de suite raakte mij ook niet onmiddellijk. Maar het nummer dat vriend Wim Verhelst hier gepost heeft, toont juist aan welk verfijnd talent hier aan het werk is. Ik hoop dat deze suite, samen met de totaal overhoop gegooide versie van “Paris 1919”, als aparte release uitgebracht wordt. The Velvet Underground moesten ook twintig jaar wachten op de erkenning waar ze recht op hadden. Dank Muziekclub 4AD!

 

DE VERSCHEURDE NIEUWJAARSWENSKAART

december 29, 2014

High on space, low on time… Turbulentie. Luchtverzakkingen. Het overschrijden van tijdzones.  en dan versplintert het perspectief. Op het eerste zicht lijkt alles normaal. Daarna klopt niets meer.  De astronauten knallen door de tijdsmuur. De wereld klapt open (eindelijk): een bloem in de woestijn (effrayant)! Verrassende verbindingen worden gelegd, voorwaarts en achterwaarts, bruggen. Nieuwe associaties, combinaties, mutaties: ontstaan. Elementen uit verleden en mogelijke toekomst worden aan elkaar gelinkt. Kortsluiting. The Big Bang –the sequel– op easy listening. De verbrokkelde ruimte heeft de tijd opgeblazen tot een schilderij van expressionistische allures. 2-D. Vlammend, tijgermotief. In alle andere richtingen er rond geschilderd.  Een mandala. Helend. Een zandschildering. Zoals het zandtapijt in café “’t Rozenhof”, 1956. Amerikaanse sleeën glijden af en aan. Gestroomlijnde modellen suizen voorbij. Hard jaren ’50 Hollywood-coloriet. Glamour, glitter en cocktailbars. De hemel een Wurlitzers neon- pallet. Chicago blues, 5T’s rock en doo-wop. Vibrafoon! Glimmende auto’s, glanzende  vrouwen (stijlvol) en naar de sterren reikende gebouwen. Sharkeys, badend in hun chroom. Het koetswerk, zoals een brylcreem vetkuif uitlopend in vervaarlijke vinnen. Geschilderde haaienkoppen, pin-ups op bommenwerpers. Amfibieën. Gitzwarte banden met hagelwitte cirkels erin. De kringen naar binnen. Wijnrode similileren zetels. Luipaardvel op de achterbank. De brede vooruit met een groene zonnestrook bovenaan. De ramen achteraan waren vaak niet veel meer dan twee loergaten. Zoals bij de VW Kevers van weleer.

GROET

december 27, 2014

Ik groet je (vanuit de wouden van Kessel-Lo).

Zonnige groeten

december 26, 2014

CCPKZonnige groeten vanuit Vrijstaat Kessel-Lo! C.C.P.K. waakt!

White Light/ White Heat

december 25, 2014

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

(…)

Dylan Thomas/ backing: Lou Reed

Paris 1919

december 24, 2014

JohnCale1stWaarschijnlijk zegt 6 december 1978 u niets. Mij is die datum in al mijn nerven gekerfd. Die dag, een woensdag, waren al de stoute kindjes die de Sint schromelijk over het hoofd gezien had, verzameld in de Grote Aula in Leuven. John Cale in concert! Judy Nylon was er bij. Ik vrees dat ik jullie nu al met teveel Google-opdrachten de Information Highway opjaag. Cale kon toen echt het varken uithangen. Punk schroeide die dagen het continent als jongelingenbrand. Cale had zijn legendarische maxi uit: “Animal Justice”. In 1975 was hij ook al eens komen spelen in Leuven, het dorpje op een steenworp van Kessel-Lo. Toen was het een beetje misgelopen. Na amper 25min stopte de band. Later op de avond kwamen Cale en zijn muzikanten nog wat provoceren in de fakbar van Politika. Drie heren met ondoorzichtige zonnebrillen. Chris Spedding was er bij. Het waren andere tijden. De rook was om te snijden, de muziek knalde. Camera’s, stewards, Nick de Flik, of displays van Nick de Flik, het was allemaal in geen velden te bekennen. Leuven was toen nog echt the far west. In de saloon ontwikkelde zich in uiterst troebele omstandigheden binnen de kortste keren een tafereel waarbij de haast oud testamentaire kolos Hubert De Steppewolf de heer Cale trakteerde op savletten en kroketten, hem vervolgens optilde en door elkaar schudde. Hoe gaat dat bij muzikale meningsverschillen? Het zou ermee geëindigd zijn dat de heer Cale vrij onzacht met zijn derrière in een bierglas terechtgekomen is, en nog diezelfde nacht in allerijl naar een ziekenhuis diende afgevoerd te worden.

In ’78 stond Cale weer in Leuven. Die avond deed een jonge vlegel die later nog aanmonsteren zou als boekanier op ’t Kofschip toen dienst als security. Hij had de grootste moeite om niet te bezwijken onder het gewicht van de reus Hubert De Steppewolf, die bij momenten kon huilen als een klein kind. Hij had er zo’n spijt van, snotterde hij. Hij wou John Cale zien en zich excuseren voor die vorige keer…

johncale1

Gisteren zag ik John Cale in West-Vlaanderen. In Mesen, het kleinste stadje ter wereld. Amper duizend zielen. Opgedeeld in Mesenaars en Messinois. De burgemeester heeft er dezelfde naam als mijn held uit “Flipper”: Sandy.

West-Vlamingen zijn als Chinezen. Men begrijpt ze niet en ze palmen alles in, zijn overal het beste in. Het aantal zelfmoorden ligt er het hoogst. Ik voelde mij de Marco Polo van Kessel-Lo-ho…

Weer werd het een avond vol Chaos en Magie. Cale bracht een herwerking van “Paris 1919”. De Kathedraal van Literatuur, Geschiedenis & Weemoed, uit 1973, werd grondig verbouwd. In het dwergstadje gebeurde iets vreemds. De fans, verzeild geraakt in een tot stad gebombardeerd dorp, liepen verloren in de ruimte, en de 72-jarige kunstenaar hakte een wak in de tijd.

johncale2

Didi de Paris

Ein bisschen Frieden (und ein bisschen schnell!)

december 23, 2014

In tijden van getwitter en gekwek is het erg moeilijk, een huzarenstuk haast, om een oorlog vier jaar lang op de frontpagina te houden. Neem nu Gaza, of Irak: twee reclameblokken verder en men kijkt al weer uit op iets anders, iets nieuws. De Vietnamoorlog die slaagde er ten minste nog in zo een kleine twintig jaar de voorpagina te halen. De Honderdjarige Oorlog daarentegen krijgt nauwelijks nog één seconde media-aandacht.

 

Het is nog te vroeg

december 22, 2014

Het is nog te vroeg
om al te spreken van nazi’s.
Ze zitten er wel graag tussen.
Dat schept verwarring.

BUURTWINKELTJE

december 20, 2014

Ik koop zoveel mogelijk in de buurt. De bakker, de slager, de kruidenier… Men drinkt toch ook op café en niet in de brouwerij?

Het heeft nooit in de krant gestaan dat mijn krantenwinkel overstag is gegaan. Sinds de krantenwinkel verdwenen is, koop ik mijn krant in de winkel om de hoek. Sinds de bakker sloot, koop ik brood in de winkel om de hoek. Sinds de slager verdween, koop ik vlees in de winkel om de hoek. Elke dag koop ik een boel dingen in de winkel om de hoek. Niet dat het er beter of duurder of slechter of goedkoper is. Het personeel is vriendelijk. Ik ken hen allemaal bij naam, wij roepen elkander na op straat.
Ik hunker naar de tijd toen alles lag te blinken in de vitrines, zoals de meisjes van plezier weleer…
15% gratis, vermeldt de verpakking. Doe mij maar die 15% zeg ik. Ik wil consu-minderen, doe jaarlijks mee aan de Buy Nothing Day. Sommige dagen zit ik gewoon te consu-niksen. Toen ik jong was, en werkelijk arm, kon ik dat weken volhouden.
Ik houd in mijn hand een potje yoghurt MADE IN Rotselaar. Door zestien landen is het gegaan: de kortste weg naar Kessel-Lo. Zulke trajecten dat is geleden sinds de dagen van de Verenigde Oost-Indië Compagnie toen men nog helemaal naar India moest om zout op de patatten te kunnen strooien.
De wegen van de vrije markt zijn werkelijk ondoorgrondelijk. Het winkeltje om de hoek is een mini-supermarkt, houdt het midden tussen een lusthof en de hel. Alles heeft er zijn prijs, en een barcode. Je kan er nu ook al alles zelf inscannen. Je mag ook zelf betalen. Nog even en je mag al die mensen die jij kent bij naam zelf uitwuiven.
Ons leven tussen de barcodes… Democratie laat zich nog het best bevatten als een supermarkt. De mogelijkheden lijken onbeperkt, toch is het altijd van hetzelfde laken een broek. Sommigen zien elk facet van hun leven als een product in de rekken van de supermarkt.
Gelukkig ben ik een grote luiaard, anders trok ik de grens over om op zoek te gaan naar een krant of naar een weekblad. Zo Leuven vriendelijk was voor fietsers, ik sprong op mijn fiets!
Of het elders beter is, weet ik niet. In het Nederlandse plaatsje Herwen hebben dorpsbewoners hun eigen supermarkt opgericht. Men verkoopt er alleen streekproducten en wil vooral sociaal contact… Hoe gaat dat, Hollanders en koopjes? (Test het zelf eens uit op de Bondgenotenlaan.)
Het winkeltje om de hoek blijft een groot mysterie. Een multinationale onderneming die zich speciaal voor mij zo klein maakt als een buurtwinkeltje.
Telkens ik het heb bezocht,
voel ik mij bekocht.