LA COMMUNE DE PARIS
Nu donderdag 26 januari, lees ik voor uit mijn bundel BOKS.
Ijzersterke gedichten, bikkelhard en met ijzer doorvlochten.
Café Libertad Muntstraat
20.30 uur Didi de Paris
21.30 uur Didi de Paris
Elk optreden duurt gemiddeld 20 minuten.
Gratis! Gratis! Gratis! Gratis! Gratis! Gratis! Gratis!
… “Godver-de-godverse zwaartekracht”, sprak Kip Kong tot Alexendra de Rosse Kip en de twee andere Mechelse Koekoeks -waarvan we hier alleen de initialen geven: Kip L. en Kip C. “Wat zitten ze daar toch weer al te kakelen! Miljarden cadeaus geven aan de banken en aan de multinationals, en dan zouden ze nog gaan moeilijk doen over één dagje staken, één dagje, dat niets uithaalt, behalve wat mensen tegen elkaar opzetten. Waarom kunnen ze niet een voorbeeld nemen aan onze baas?” “Is het de baas, of onze eigenaar?” opperde Kip C. “Hij zegt toch zelf dat bezit diefstal is” zei Kip L., “en neemt onze eieren weg”. – ik zag dat het menens was, durfde niet dichter bij de kippenren te komen. “Het zijn de banken en de multinationals die ons pluimen”, zei Alexandra terwijl ze nog vlug een graantje meepikte. “Hebben wij al ooit één ei gelegd op zondag?”wierp Kip L. op. “Dat is een sociale verworvenheid”, voegde Kip C. er zwierig aan toe. “Hij, Onze Schepper, van granen en andere spijzen, Onze Schrijver, heeft makkelijk praten, hij staakt al jaren elke maandag. Weet je wat wij doen, volgende maandag?”Alle kippen samen: “ Wij staken!”
De dag barst open: een explosie, geluidloos. Een eierdooier, ter grootte van Jupiter, wordt uit de grond geperst, omhoog gestuwd, en – plop! – het zwerk in gezogen. Zo gaat het nu al meer dan vijftig jaar elke dag opnieuw: de aarde wil zijn ei kwijt en het zwerk wil een ei als ontbijt. Elke dag baart de aarde een ei zonder kalkschaal, enkele de vruchtzak. Het is een windei. De dooier, de reuzendooier bewerkt met een E-honderd-enzoveel-kleurstof, voor elke dag van het jaar een andere kleurstof. Alle nummers wit, rood, blauw en grijs zijn voorradig. Knaloranje zijn de stralen die vandaag uit de grond waaieren en omgebogen worden tot een dooier. Zo gaat het nu al meer dan vijftig jaar, dag in dag uit, elk seizoen hetzelfde: de aarde baart de zon. De aarde kreunt, de aarde kraakt. De aardkorst, de eierschaal, barst, en baart een windei. De dooier gevangen in een membraam, de celwand is stevig en dik – we krijgen een donkere dag- of doorzichtig: het wordt een heldere dag, helblauw… En dan weer liggen alle gazonnetjes in de buurt er onberispelijk bij, bloemen ontvouwen zich, luxaflexen worden opgetrokken, files ontrollen zich, roltrappen worden aangetrapt, sensoren openen deuren, dichters krijgen groen licht, in de hoofden klotsen verhalen in alle maten en afmetingen… En ’s avonds slurpt de aarde het ei op, herkauwt aminozuren tot dromen. In zwart-wit.
De schrik sloeg mij om het hart toen ik vanochtend (in alle vroegte) de kippenren naderde. Er heerste een drukte van belang. Zaten ze met een ei? Of zijn ze gewoon mondiger geworden, en dus lastig? Hadden we hier te maken hadden met “bendevorming bij nacht”. Mijn vier gevederde vriendjes, hadden in elk geval eigen-”handig” het binnenpoortje van hun slaapvertrekken naar beneden gegooid. Hun snavel roerde zich. Het oproer kraaide. Ze hadden het over Paul Magnette. Wie? Vroeg ik. Ze legden mij uit dat de brave man minister was en dat hij uitgehaald had naar de Europese Commissie. Iedereen pikt graag een graantje mee, maar er zijn grenzen, ook aan Europa. Magnette zou gezegd hebben dat de Europese Commissie zich gedraagt als één grote roversbende, en dat als we niet oppassen straks alle schatkisten leeg zijn. Ik moest er even bij zitten. Oorverdovend werd het gekakel. Had de man gehandeld als een kip zonder kop? Of was het slechts loos gekakel bij het leggen van een windei? Ach, verzuchtte Alexandra (dat is onze rosse kip): weet je wat wij nodig hebben? …
De stilte was om te snijden…
Wat wij nodig hebben is een Waalse haan.
Elke ochtend weer vraag ik het me af. Of het wel verantwoord is die bende op de wereld los te laten, die woeste bende, die niets ontziende bende. Vaak probeer ik eerst op hen in te praten… Om de gemoederen een beetje te bedaren… Voor dag en dauw sta ik op, elke dag vroeger, ik maak het poortje open, en het deurtje (extra beveiliging tegen steenmarters) van hun (riante) slaapvertrekken, maar dan nog stormen zij, keer op keer, alsof de duivel hen op de hielen zit, de kippenren in! Niet te stuiten. In formatie: mijn vier heerlijke kippetjes!
Het is geen leven ,
het is geen werk:
de dagen gevuld
met oesters, hapjes
& bubbels!
Didi De Paris
hoopt samen met jullie
het hele jaar door
ongebreideld
strijd- en levenslustig
te mogen zijn
& laat ons vooral schaamteloos
optimistisch zijn!
Occupy 2012!
Het duister zou niet lang meer op zich laten wachten. Oma en ik sjokten door de sneeuw. Als de sneeuwvlokken bij tienduizenden dansten in het licht van een straatlantaarn zei oma: Jeezeke schudt zijn beddeken uit… Bijtende koude of niet, wij wandelden, op zondag.… Ik sluit mijn ogen, zie een bevroren meer. Zo ver het oog rijkt. Elke herinnering hakt een wak. Vissen happen naar lucht. Beelden stromen. IJs kraakt. Gebroken, zet de massa zich in beweging. Onstuimig stuwen en klotsen, Het klingelen van ijsblokjes in een glas… Ooit moet de wereld bedekt geweest zijn met een dikke laag ijs. Glestsjers, ijsbergen. Glijbanen op de speelplaats… Aan de dakgoten hingen ijspegels. Op elk moment kon een gruwelijk koude druppel tussen de hemdsboord vallen en tergend traag glijden over het jonge warme lijfje.
Het was winter 60/61. Het land was in staking, lag er al weken roerloos bij. In de straten lag sneeuw. Het ene moment wit als de kat van oma. Oma was een zuiders type. Haar warme tinten waren een vloek in de sneeuw. Het volgend moment was de sneeuw zwart en drabbig. Alsof er tanks hadden doorgereden. Met rupsbanden. Gelukkig sneeuwt het vandaag niet meer, het vriest niet meer… Alles lekt, smelt, vloeit weg…
Het knerpen hield gelijke tred met de lucht langs mond en neus binnen gezogen en omgezet in wolkjes. We liepen door de eerste sneeuw op het kerkpad. Iets lager lag de parking voor vier auto’s. En dan nog: plaats zat. Hier en daar zaten bobbels in het witte tapijt. Onder een opeenhoping zat een diepte. Merkte ik, toen ik tot aan mijn schouders in de sneeuw stak. Ik hapte naar adem. De zon strooide een koperrood schijnsel over mij. Het jonge hartje bonste als van een vogel, een straatmus, een roodborstje in de sneeuw, doorboord -een ijspegel- en het besef dat priemend: de ergste kou komt niet van buiten.
 | dora opSTAKING! |
| dora opSTANDARD & POOR’S… |
 | Didi de Paris opLife van op de Boekenbeurs: ee… |
 | Christel Monnissen opLife van op de Boekenbeurs: ee… |
 | Eliane opBOEKVOORSTELLING |
