EEN NIEUWE LENTE, EEN NIEUW GELUID

Haiku-schrijvers die schoppen het ver. Dat weet ondertussen nu ongeveer iedereen. Ik schakel over op haikus (wie weet word hij nog president van een of ander continent). Hier dus het eerste resultaat: “Hi koe”!

BERICHT AAN DE BEVOLKING

Tot nadere orde vindt schrijver dezes een blog nog altijd het geschikste middel om fijne luiden met elkaar in contact te brengen. (En het is nog niet eens advent.)

AGITATIE & PROPAGANDA

Didi de Paris heeft speciaal voor de gelegenheid zijn uniform van het Rode Leger aan getrokken en herdenkt 11 november 1918: Duitse soldaten zochten aansluiting met Vlaamse boeren en arbeiders om op de oevers van de Dijle, in Leuven, naar het voorbeeld van Brussel, een sovjet op te richten. En de rest is geschiedenis!

MUZE

Terwijl de zee klotst fluister ik in de schelp van je oor. Twee versies; variaties op één thema. Het verschil in uitvoering is hemelsbreed. Tussen kitch en het echte leven -een gevaarlijke mix- tussen kakofonie en harmonie, zweeft Phaedra mijn angelieke fantasietje.

ABONDANCE

Blad na blad vult het bureau. Op de lauwe herfstdag harkt de schrijver wat lettertjes bij elkaar. Plots opent hij een lade en schenkt de mensheid een lied van een onvermoedde schoonheid, een lied waarvan haast niemand zich nog het bestaan herinnerde. De YouTube-democratie gebiedt ons de link nog eens te herhalen:http://www.youtube.com/watch?v=QibLFVUdKeA

ABENDUNTERHALTUNG

Regenachtige herfstavond en de dichter bladert in het diepst van zijn gedachten- Rond de Commanderie de Paris liggen de landerijen, stoeterijen, golfterreinen en de vertrekken van de meiden en knechten er stil bij. Alles is rust en vrede, baadt in een gouden gloed. Nooit was het licht zo zacht, hoogpolig bijna. De wijn sprankelt in het glas, de Parisienne ligt languit op de bank. In de haard knettert het vuur. Nooit gedacht dat een mens zoveel warmte kon hebben van een boek.

EEN ZAAK DIE U AANBELANGT

Schrijven is hard labeur. Samen met d.j. Remo Perrotti werkt Didi de Paris aan het optreden van volgende zondag. Op het Sinner’s Day festival. In bijlage ziet u een filmpje over de repetities. Vooral het instuderen van de danspasjes is moeilijk. Wellicht zal uw aanwezigheid hun hun wrede lot verlichten. Zij zijn althans nu al blij met de vele positieve reacties die zij nu al van verschillende mensen kregen. Kom hun gerust bekijken, maar gelieve hen niet te voederen.

DE MELAATSHEID DER DINGEN

Wat zich afspeelde achter het dikke glas moet oorverdovend geweest zijn en heel wat stof hebben doen opdwarrelen. Het voltrok zich in extreme slow-motion. Met het vallen van de laatste korrel in de zandloper was de deadline om mee te werken aan de gezelligste tekst ooit bereikt: er werden geen nieuwe inzendingen meer aanvaard. Onverbiddellijk als een guillotine is de tijd. Even glinsterend in het zonlicht en dan pijlsnel vallend. Men dacht dat het krekels waren. Cicades (die uit een UFO kwam gekropen). Maar het was het krassen van pennen op papier. Data-inplantaties in het miezerende elektrische veld, de virtuele pagina die de hele planeet omschreef – de vlag die de lading dekte. Een bladzijde werd omgedraaid. In alle computers, in alle telefoons, in alle chips, had een onzichtbare hand met een vingerknip de klok juist gezet.

RACE AGAINST THE DEADLINE

Pray, my dear, quoth my mother, have you not forgot to wind up the clock? – Hopelijk vertrekken jullie volgende zondag, 1 november, na de mis, tijdig naar het Sinner’s Day festival? En ik hoop vurig dat niemand vandaag vergeet het eigen klokje gelijk te zetten met de rest van de buurt. Uitermate benieuwd ben ik naar de toezendingen dat mijn publiek – het liefste en het slimste publiek ooit – mij zullen laten geworden om dan daarna op te gaan in ons gezamelijk kunstwerk. Daarvoor hebben de mensen nog tijd tot morgenmiddag. Dat is de deadline. Dan begint het schrijvertje te werken. En the Secret Agent zegt “Alle klokken tikken.

MEN SCHRIJFT MIJ

Ik ben een en al oor, ik ben een en al oog… Ik weet nog niet tot wanneer jullie zullen mogen inzenden. Ik weet nog niet welke vorm de tekst krijgt. Ik weet alleen dat jullie enthousiasme niet te stuiten is. Ik wou dat ik was zoals jullie! Ik word overstelpt met zakken vol post. Men probeert een dam tegen ons op te werpen, maar het is een dijkbreuk, een lawine. Wir sind das Volk! Een invasie van postduiven, postbodes, meiden en knechten. Ordonnanties, bevelschriften, schotschriften, schampschriften,zieleroerselen… Gezegend zijn de vruchten van uw pen! Het woord altijd weer het woord. Exotische postzegels – sommigen buitenplanetair. Traktaten, verhandelingen, dissertaties, stellingen, opstellen, katebelletjes. Parole, parole, parole… Memories van toelichtingen, actes van verlaetenheid, bul, handschriften, gezegend zij de vruchten van uw pen! P.S. -P.R. Een interplanetaire intertekstualiteit. Een palimsest van fragmenten, gedachten, dromen, verlangens, herinneringen. Staatsgevaarlijke cocktail…Uw bent een bijzonder trouw publiek. De oproep miste zijn effect niet. Iedereen wil meewerken aan de tekst. En om dat alles te bezegelen geef ik jullie, mij geschonken door het volk, een hymne, een strijdlied (heroïsch), waarmee wij, gevaarlijke piraten en hemelbestormers, in dit prille derde millenium, alle machtscentra, boekenbeurzen en andere beurzen, poedelshows, fiscale paradijzen en andere artificiële paradijzen (in the winter of our discontent) zullen bestormen!