DIDI DE PARIS WAKKERT HET NATIONALISME AAN

juli 21, 2014

Ik nodig iedereen uit om samen met mij de nationale feestdag passend te vieren. (De brave jongens en meisjes in het filmpje geven de maat aan! Al van bij de eerste tonen van dit stichtend levenslied klinkt de Gulle Vlaamse Lach. De zanger is een guitig spring-in-’t- veld, een nachtegaaltje waar elke moederhart trots op is. Let u ook even op de mooie dictie aan het eind van dit lied. Bloei, oh land!)


Misschien

juli 17, 2014

is pure ontroering het beste wapen tegen barbarij?


Israël, Palestina…

juli 14, 2014

Laat niemand proberen mij voor welke kar dan ook te spannen… Ik weet niet of de mensen die op dit moment zitten te sidderen in hun schuilkelder in Gaza er op dit moment iets mee aan kunnen, ik weet ook niet of de mensen die op dit moment in Israël zitten te sidderen in een schuilkelder er iets aan hebben. Ik stuur gewoon een oude punksong de wereld in. In de hoop dat het geweld stopt, iedereen vrede kan vinden en vooral dat iedereen gelijk behandeld wordt. Verder verleen ik iedereen het recht mij een naïeve kloot te vinden. 


ONTDEKKINGSREIS

juli 12, 2014

Ontdek zelf. Treed binnen in de wonderlijke wereld van Klimperei . Een verre nazaat van La Commune de Lyon (1870)

 


BELIAL 

juli 11, 2014

 

(de ergste van alle duivels was Belial)

 

Toen Belial België binnenviel met geluidloze Stuka’s

En hoedjes van papier, schreeuwend «Napoleon is hier’

En genoot van de frit en het bier,

 

D-Day  finishten in één flits de vier ruiters van de Apocalyps

Door het slijk op een dag in de week in Sterrenbeek. De inzet

Was hoog en de bollen van het Atomium

die tegen elkander klapten

In 7 x 7 talen van Vlamingen en Walen (die nooit betalen),

 

Een carambolle van de ballen van Raymond Ceulemans

In de huwelijksnacht met Mademoiselle Beulemans.

Olalalalàààà. Wâ es da naaa ? Viva bomma !

Voor Outer en Heerd wordt hier alles geriskeerd,

Niks gebruskeerd, maar getricheerd en gemarchandeerd.

Mesdames messieurs, faites vos yeux. Rien ne vas plus !

 

Dit is het uur voor olie op het vuur. Ik hunker

naar het Avondland.

Geen gezeik, zoden aan de dijk ; alles aan kant :

Hier komt het nieuwe Vlaanderenland ! Met als hoofdstad

 

BOKRIJK -

 

 

 

Didi de Paris

Stadsdichter van Vaticaanstad

 


WHITE STRIPES

juli 10, 2014

Wij stonden aan de rand van een korenveld, De dag was donker en grijs -de herinnering haast weggespoeld. – en mijn blikken dwaalden tussen de blozende wangen van mijn eerste geliefde en de eindeloze hemel toen ik getroffen werd door de gedachte dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn.

 


500.000 hits!

juli 9, 2014

Kort & James Bondig


“Elvis & ik” (4/4)

juli 6, 2014

Vaders_en_zonen_52b0661caa610Ik overlees mijn arbeid van de dag:

‘Behalve over Fukushima, W.O. II, de kruistochten, collaboratie, amnestie (fiscaal of politiek), Congo, W.O. I, Zwartberg ’66, Julien Lahaut, het arbeidsethos, het neoliberalisme, het ecologische rampscenario waarin wij ons nu bevinden, de 812.064 lobbyisten, de nieuwe coupe van Koningin Paola, de laatste crisis van Bart De Wever, de maagring van de Zangeres Zonder Stem, het cordon sanitair en het geweld in het aardappelveld in Wetteren in de maanden voor de geprivatiseerde trein afgeladen vol gif kantelde, doping in de duivensport, misbruik in de kerk, discriminatie in het onderwijs, in de huisvesting en op de werkvloer, de drastische arbeidsduurvermindering (met loonbehoud), de mot in de mythe, de verschrompeling van het heelal, de verzuring van mens en milieu, en de noodzaak aan een krimpeconomie, de Bende van Nijvel, het beaat Vlaanderen-geblaat, de armoede van kunstenaars, het bruto nationaal product van al onze fiscale fraudeurs samen, de sans-papiers van Monaco, de groeiende ongelijkheid tussen haves and haves not, de dreigende oorlog tussen arm en rijk, in de metro en op straat, de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de miraculeuze krachten van Onze Moeder de Heilige Zeug, de onnozelheid van onze media en over het Groot Zirkus van Kerk & Staat, kan men hier – op voorwaarde dat het doordacht gebeurt & met respect voor elkaar – over zowat alles schrijven.’

Soms heb je de hele dag zitten zwoegen op één zin en is er ondertussen in de wereld weer van alles gebeurd.

Ik weet niet of we ’n verschrikkelijke winter krijgen. Bladeren dwarrelen, bladen sneuvelen. Literaire bladen verdwijnen. Literaire bladen verdwijnen uit de bibliotheken, en daarmee is alle hoop op een voortbestaan zo goed als weg. Literaire bladen verdwijnen uit de boekhandel, bibliotheken verdwijnen, boekhandels verdwijnen uit ons leven. Fuseren, elimineren. Uitgeverijen gaan op de fles, schrijvers aan de fles.

Wijze lessen heb ik uit dit alles getrokken. Ik schrijf nog alleen voor De Streekkrant. Die beschouw ik als de belangrijkste literaire bron van deze tijd. Dit wordt bij duizenden gelezen, de kans dat De Streekkrant verdwijnt, is klein. Sinds januari 2013 schrijf ik wekelijks een column. Ik schrijf over filosofen, over voetbal, fietsen, wandelen, straten, pleinen… De stad, dit ballingsoord, waar ik nu ondertussen al 33 jaar gevangenzit, door gehypnotiseerd word, is een onuitputtelijke inspiratiebron.

 

Doorgaans vinden schrijvers maatschappelijk engagement in hun tekst niet wenselijk. Zij ageren enkel, en dan nog alleen in het leven naast hun teksten, als er aan hun eigen sociaaleconomische situatie geraakt wordt. Betrek hen liever niet bij sociale actie. Het enige wat ze willen is hun smoel in de krant.

Wat we nodig hebben is 50 manieren om nihilisme te omschrijven. Het scheppend nihilisme van W.F. Hermans. Boons zoektocht langs anarchisme en communisme brengen hem er uiteindelijk toe het sublieme Zomer te Ter-Muren te schrijven..Het is een handboek voor het nihilisme. Het gaat over de geboorte van de nieuwe mens: Nietzsches Übermensch. De negentiende-eeuwse nihilisten waren de voorbode van een grote maatschappelijke verandering. Of een poging daartoe. ‘Nihilisme’, lazen Elvis & Ik, in een obscuur boekje, ‘[K5] was een Russische politieke beweging van rond 1860.(Mijn voorstel: ) ”Nihilisme”, lazen Elvis & ik, in een obscuur boekje, “was een Russische politieke beweging van rond 1860.” De term dook voor het eerst op in Vaders en Zonen (The Russian Messenger,1862) van Iwan S. Toergenjew. De roman handelt over de groeiende culturele kloof tussen de Liberalen van 1830-1840 en het Nihilisme. Zowel de nihilisten (de ‘zonen’) als de liberalen (de ‘vaders’) wilden sociale veranderingen in Rusland:

‘Een nihilist, dat is iemand die niet buigt voor autoriteiten, iemand die geen principe zomaar op goed geloof aanneemt, hoe goed en eerbiedwaardig het ook moge zijn…’

(Kortom: punkers, gasten zoals wij; die hun ouders veel verdriet aandeden.)

 

Op 23 november verscheen Tussen Leuven en Parijs (Les Editions De Paris, 2013). De bundeling van mijn columns, aangevuld met publicaties die verschenen in literaire tijdschriften.

Net zoals Andy Fierens en Michaël Brijs, net zoals Roderik Six, en net zoals Elvis Peeters, meen ik dat men met de realiteit een loopje mag nemen, men mag ze zelfs ombuigen tot een multi-interpreteerbaar kunstwerk – reality is just an imagination caused by a lack of alcohol.

Ik kan me terugvinden in Eugène Guillevic.

Nog meer dan met mijn eigen leven, en mijn werk, engageer ik me met het product dat ik aan de man of aan de vrouw probeer te brengen.

Omstandigheden hebben mij daartoe gedwongen.

 

Didi de Paris


“Elvis & ik” (3/4)

juli 5, 2014

naughty daisyVloed vermeldt op p. 217 een zwart-geel-gestreept verkeerslicht. Dit is de enige aanwijzing dat we ons eventueel in Vlaanderen zouden bevinden. In Astronaut van Oranje (De Bezige Bij, 2013) van Andy Fierens en Michaël Brijs stikt het van de verwijzingen naar Vlaanderen.

Niemand kan zeggen hoe ver een geheugen reikt. Doorgaans bedoelt men met “Vlaamse Primitieven” niet de oorspronkelijke begeleidingsband van Kamagurka, wel de schilders die in de 15e eeuw en in het begin van de 16e actief waren in Brugge en Gent, het economisch hart van hun tijd… Zoek er geen communautair gekissebis achter, in deze politiek correcte tijden zou de term geen schijn van kans maken, maar sinds in 1902 in Brugge een grote overzichtstentoonstelling gehouden werd onder de noemer ‘Exposition des Primitifs Flamands’, zijn –als Wikipedia mij niet bedriegt – de “Vlaamse Primitieven” quasi onuitroeibaar.

De Vlaamse Primitieven is de benaming van een groep kunstschilders uit de lage landen van de 15e en begin 16e eeuw, voornamelijk werkzaam rond de bloeiende steden Brugge en Gent. De term werd vertaald uit het Frans en raakte ingeburgerd door het succes van de zogenaamde ‘Exposition des Primitifs Flamands’, een grote overzichtstentoonstelling gehouden in Brugge in 1902. Dit bracht de schilderkunst uit de lage landen van de 15e-eeuw blijvend onder de aandacht. Op de Bijbelse taferelen aarzelden de Vlaamse Primitieven niet hun wereldse opdrachtgevers en mecenassen af te beelden. Vandaag zou men zeggen: sponsors, logo’s, branding marketing… En andere dure termen. Men kan niet ontkennen dat de Vlaamse Primitieven terug zijn. Het zal je maar overkomen. Je bent al jaren goed bezig en dan zijn daar plots enkele jonge honden die roet in het eten komen gooien, een steen in de kikkerpoel werpen, kwispelend door het kegelspel lopen. De Wondere Wereld der Contemporaine Bellettrie wordt opgeschikt door de Hunnen, de ijsberg die de Titanic ramt: Andy Fierens en Michaël Brijs.

Men is boos, verdrietig en kwaad. Het slechtste sinds Hebban olla vogala. Er zijn grenzen aan het fictionaliseerbare. Ondanks onze Gouden Eeuw van de realityshows worden de grenzen van het fictionaliseerbare bevraagd. Hoe ver kan men gaan? Al na één aflevering stopt VTM de uitzending van de prestigieuze fictiereeks ‘Ontspoord’, gebaseerd op recente misdaaddossiers. De reacties zijn even fel als afwijzend. Even heftig als op de politieke-fictiereeks ‘Albert’. Zo is ook de ontvangst van dit boekje van Andy Fierens en Michaël Brijs. De gemiddelde Flaam wil er niet van weten, de honden lusten er geen brood van. Het is een baldadig omgaan met heden, verleden en toekomst van de morzel grond waarop wij toevallig geboren zijn. Ondertussen tekenen zich in het Vlaamse landschap


“Elvis & ik” (2/4)

juli 4, 2014

a-clockwork-orange-004

Najaar 2013. Er is een horrorwinter op komst. Volgens computerprogramma’s, van hetzelfde type als deze voor onze banken die speculeren op de beurzen, zal het in december naar het schijnt bijna alle dagen sneeuwen. In januari krijgen we mogelijk min 25°C – niemand wordt nog naar Siberië gestuurd. Weersvoorspellers verwachten in de Lage Landen een horrorwinter die begint op de eerste dagen van december en drie maanden lang zal duren. Men waarschuwt voor een ‘winter des doods’. In Game of Thrones hoort men het ook: ‘Winter is coming.’

Het regent. It rains. In my heart. Beats of lo-lo-love. Op de televisie zie ik beelden van de tornado op de Filipijnen. Ik ben ertegen gewapend, ik ben verzonken in Vloed, een boek waarin het nog harder regent. Het blijft regenen. Feller dan in een film noir, harder en troostelozer dan in Louis Paul Boons Zomer te Ter-Muren (De Arbeiderspers, 1956). Het water striemt en geselt de personages genadeloos. De zondvloed van Noach, en die van Brouwers (De Arbeiderspers, 1988), is er klein bier tegen.

Zondvloedverhalen komen voor in alle culturen, in alle tijden. In de ene stad duikt “De Zondvloed”  op als de naam van een kroeg, in een andere de naam van een boekhandel. En in nog een andere is het de naam van een roman in de vitrine van een boekhandel. In Genesis, het eerste boek van de roman fleuve, die bekendheid zou genieten als De Bijbel, lezen we hoe God -nauwelijks had hij de wereld geschapen-  zag dat het eigenlijk allemaal een ongelofelijke klotenboel was en Noach opdracht gaf een ark te bouwen. En de rest van de aardbol –alles geurde nog naar het nieuwe- trakteerde Hij op een gigantische golden shower.

Het eerste boek van het Oude Testament begint met de Zondvloed  en de Ark van Noach. Six’ personage Michaël verwijst naar de aartsengel. Aartsengelen treft men in alle drie de monotheïstische wereldgodsdiensten. Engelen van dit soort pluimage  heten Michaël, Gabriël, Rafaël en Uriël. “Aartsengel” komt aan dwarrelen uit het Grieks. “Archángelos” betekent –als Wikipedia mij niet bedriegt – “opperboodschapper”…

Meteen valt op dat Vloed, en waarschijnlijk ook alle boeken die gerekend worden tot de Bijbel, geschreven zijn in een puur Leuvense context: Torres, dat is Camilo Torres, een bekende Leuvense studentenhome. Trekt men in de roman naar de nabijgelegen faculteitsbar van de medici, dan is dit in het echte leven de Doc’s Bar in de Brusselsestraat. En als bladzijden verderop de stad, of wat er nog van overblijft, overwoekerd wordt door planten die brandwondjes achterlaten, dan zou dat bereklauw kunnen zijn. Bereklauw is ook de naam van de legendarische drop-out community niet ver van Torres. Het zijn de outsiders die overleven. Zoals steeds meer in de literatuur. In de controlemaatschappij is de outsider de held.

Six schrijft heel Amerikaans. Meteen duiken namen op als Bret Easton Ellis en Cormac McCarthy. Het verwondert niemand dat hij uitpakt met Pynchon. Zelf refereert hij aan Paul Mennes. Die wordt geassocieerd met Douglas Coupland en met Bret Easton Ellis. De roman baadt in koortsige sferen zoals The Diary of Albion Moonlight van Kenneth Patchen en de film Stalker van Tarkovski. De roman zit vol seks. Als E.H.B.O., als pijnstiller.  Bij elke seksscène hoor je Peaches: ‘Fuck the Pain Away’. Uit Ik, Jan Cremer (De Bezige Bij, 1964) herinner ik mij dat Japanse soldaten opdracht kregen in gevangenschap zoveel mogelijk te masturberen. De beste manier  om pijn te verbijten.

Eskimo’s hebben 50 woorden voor sneeuw. Roderik Six heeft minstens evenveel manieren om de regen te omschrijven. Het enige echte personage in zijn boek. Het regent er nog meer dan in Louis Paul Boons Zomer te Ter-Muren (De Arbeiderspers, 1956). Jozef Versou, Vlaanderens enige stalinistische schrijver, verweet Boon gebrek aan radicaliteit.

 


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.