Posts Tagged ‘vlaanderen vakantieland’

AUGUSTUS ’14.

augustus 23, 2014

Een reportage uit het land van de lekkende kerncentrales en de lekkende regeringsnota’s.

EEN ZAAK DIE U AANBELANGT

oktober 30, 2009

Schrijven is hard labeur. Samen met d.j. Remo Perrotti werkt Didi de Paris aan het optreden van volgende zondag. Op het Sinner’s Day festival. In bijlage ziet u een filmpje over de repetities. Vooral het instuderen van de danspasjes is moeilijk. Wellicht zal uw aanwezigheid hun hun wrede lot verlichten. Zij zijn althans nu al blij met de vele positieve reacties die zij nu al van verschillende mensen kregen. Kom hun gerust bekijken, maar gelieve hen niet te voederen.

TREK UW MOBILITEITSPLAN

oktober 20, 2009

Na het gezeur over de Lange Slapper blijkt de democratie het probleem te zijn. Er is helemaal geen mobiliteitsprobleem. Het zijn de burgers die nooit tevreden zijn. Hoog tijd dat de regering het volk afzet! De regering heeft in al haar heldhaftigheid de subsidiëring van zonnepanelen verminderd, misschien is het nu tijd om een voetgangersbelasting te heffen? Al die voetgangers doen trouwens alleen maar fijn stof opdwarrelen. Wellicht kijkt u ook al uit naar de volgende file?

JOY DIVISION

september 30, 2009
Bussen komen uit de nacht. Ze rijden de stad in, de dag in. Dag in, dag uit. De stad moet even slikken. In de schemerzone, aan het station, het prachtige rangeerstation, ontworpen door een Spaans architect, kan men plots de toevoer niet meer aan. Rij…en vormen zich. Alles staat stil. Alle bussen. Alle kinderen. Tussen nacht en nevel. 

DE VOORSPELLINGEN VOOR VANDAAG

september 28, 2009

Na regen komt zonneschijn. En dat geldt nog meer voor pakken mist op een maandagochtend in de herfst.

FIETS, LANDSCHAP, HOOFD

september 2, 2008

Ik kan er niet over zwijgen, Jean Marie… De boeken zijn gekaft. Je probeert je kinderen veilig naar school te brengen. En het leven gaat zijn gangetje… De show was een beetje lousy, de foto flou (gepikt van de mannen van ’t Venijnig Gebroed) en daar stonden wij. Achteraf drong het pas tot ons door dat we hadden gefigureerd in een remake van Hugo Claus zijn theaterstuk Masscheroen. We stonden poedelnaakt. Of was het een herschepping van een sprookje van de keizer die geen kleren droeg? De drie wijzen, de drie dorpsgekken, drie clowns, de heilige Drievuldigheid. The Men They Couldn’t Hang… Jean-Marie had een absoluut tallent voor marginaliteit. Op zijn Summer in the City festival stond de affiche plankvol. Zoals The Men, waarvan enkele zinnetjes eerder sprake. En Leen zegt dat Michelle er opgetreden heeft met The Mekons. Elivis was er, en ik, en Kamiel uiteraard ook. Leen heeft toen nog gezegd dat zij véééél beter was dan Suzan Vega, waarop Michelle Leen een kus gaf. Waarop JM nu van in zijn graf u nog altijd jaloers is. Maar hij kan daarmee lachen, zunne, Ons Pafke. Door dat concert heeft Jean Marie zich geweldig in de schulden gewerkt. Begin van veel miserie. Plezant, zu. En we weten allemaal dat we nog vele boeken te (her)lezen hebben en nog veel meer verhalen te herinneren. Maar nu eerst ga’k slapen, mailt Frans. En ik meen me alleen nog te herinneren dat iedereen daar bereslecht opgetreden heeft. Maar iedereen heeft er zich waanzinnig geamuseerd. De feesten van angst en pijn. Plaatsen en gebeurtenissen door elkaar gemixt, in onze zotte kop, Jean-Marie, onze mixer, onze blender. Zo kunt ge de dingen alleen zien van in Kessel-Lo (op uwe velo)… Kapotte filmpjes, onderbelichte foto’s. Het loopt allemaal door elkaar. Lake of colours, lake of tears… De drie droeve clowns tegen en achtergrond van gouden glitter lamé. Het 30 maart 2008. De dag dat we Jean-Marie voor het laatst gezien hebben. Een zondag. Met het eerste half uur van zijn film Sante Sangre vat Jodorowski de tragedie van clowns perfect…. En het leven gaat door. Tussen twee begrafenissen. De short-cut. Zaterdag werd Heksje Lilo begraven. Ze werd op handen gedragen. De kerk zat bomvol. En dan stonden er nog tweehonderd mensen buiten. Ze was een bijzondere vrouw. Ik kende haar sinds 1991. Collega van op het werk. Ik was graag naar haar begrafenis geweest. Maar ik had opgeroepen, mensen gemobiliseerd, om met de fiest op straat te komen. Dat is toch ook een beetje mijn verzet tegen de dood. En die is volgens Elias Canetti de grootste onrechtvaardigheid… Kris mailt dat de begrafenis zaterdag is. Nadien is het qua hommage verzamelen geblazen in Hof ter Beke. Misschien zal Tania een, of meerdere van JM’s lievelingsliedjes zingen. Wil je’m nog eens zien: hier is JM in supervorm, amper twee weken geleden, voorlezend uit “Suikerheuvel”… 30 maart 2008. JM zijn feestje voor de verjaardag van Kristine de Proost. Nooit had iemand van ons gedacht dat afscheid nemen zo zwaar zou zijn.