Archive for the 'Oom Didi vertelt' Category

THE MAN WHO FELL TO EARTH

augustus 15, 2012

FB-woensdag 15 augustus ’12 was het (volgens de Maya-zeur-kalender)… Ik werd wakker. Een briesje streelde de huid. Zout hing in de grijze lucht. Blauwgroene gedachten als wuivende algen dreigden de dag te overspoelen. De hemel was ondertussen al tienduizend keer van kleur veranderd. De dag knakte open als een bloem. Het volgend moment in deze slide-show was de hemel staalblauw, gefotoshoped… Ik voelde hoe mijn lichaam gestaald door de zon langzaam weer tot leven geroepen werd, in het kustplaatsje. Meeuwen schreeuwden. Rulle voetstappen op de dijk zetten zich in beweging. De pier kraakte. Ik was 100% wakker. De dag dreigde snikheet te zullen worden. Ik lag poedelnaakt op een stootkar. Op een berg ijs.

Advertenties

DE WAARHEID, NIETS DAN DE WAARHEID (VOOR DE VOLKSJURY)

oktober 20, 2010

De pessimist zegt dat zijn glas leeg is, de optimist ziet zijn glas dubbel. Er wordt gezegd dat het optreden van De Brassers, Thieves of Time, en Didi de Paris (als buffer) een verkapte R.A.W.-avond is. In elk geval hopen wij dat de ordehandhavers op hun hoede zullen zijn, en blijven. Leuven wil geen tweede Parijs worden! Vijandige posts blijven binnen komen. Sommigen suggereren dat het om een Limburgse carnavalsvereniging gaat. Boze – en jaloerse! – tongen beweerden dat het gaat om een zoveelste gephotoshopte leugen. Het kan niet zijn dat de doemdenkers van weleer er vandaag zo fris en monter uitzien! Dit is cultuurpessimisten. Weet dat De Brassers inderdaad een commune hebben opgericht, ze leven namelijk vreedzaam samen in een welness centre. Vandaag zijn De Brassers een stel hippe vijftigers. Ze hebben de coolste looks ooit. De muziek blijft simpel, maar werd nog nooit zo goed gespeeld. En nu circuleert er ook nog een gerucht dat een zekere A. Léonard -kan ook een avatar zijn, of een joker, of een notoir figuur uit de Naamse onderwereld. In elk geval zou die nu zaterdagavond, in Het Depot, in Leuven, een nieuw biertje lanceren. Zie foto. Een nieuw product van InterBrew? Of wat is het? Weet iemand er meer over?
Prins Kernafval

TIPS VOOR DE NIET-LINEAIRE VERJAARDERS -Aflevering 2

mei 12, 2010

En de Kleine Didiano die dacht (in het holst van de nacht):
Ik begrijp niet dat zoveel mensen constant zitten te zeuren dat ze oud worden. Je hoeft niet eens een ervaren tijdsreiziger te zijn om te weten dat ontsnappen aan de tijd vrij eenvoudig is. Bijvoorbeeld op de dag van je verjaardag neem je een hoge hoed. Bepaal vervolgens hoe oud je eigenlijk worden wil. Gouden raad: ga niet met je tijd mee, maar bepaal zelf hoe oud je wil worden. Vijfennegentig lijkt me een mooie streefcijfer. Zeker met het oog op de pensioenkas. Dan maak je van elk jaartal een briefje, dus evenveel briefjes als de jaren die je leven wil. In het geval je 95 wil worden wordt dat dus 1,2,3… t.e.m.95. Gooi de briefjes in je hoge hoed. Laat -om de dramatiek wat op te vijzelen – tromgeroffel weerklinken en trek dan een nummer. Gebruik je creativiteit: bijvoorbeeld voor de trekking gooi je er de hogere nummers uit. Jaren die je had opnieuw willen doen kan je meerdere keren aanmaken. Tijd tenslotte is inflatoir. En cijfers zijn er om mee te knoeien. Bepaal zelf je tijdslijn, verjaar voortaan nog alleen via loting. Dat leerde ik toen ik in september 1969 vertrok op missie naar de patertjes.

De feiten zijn verjaard aflevering 1

mei 11, 2010

Het zindert nog na. Een lied van lang geleden. Overdag woedde taalstrijd – patertjes wilden ons dat graag laten geloven. ’s Nacht, onder de dekens, luisterde ik trouw naar liederen van De Vijand

Didi de Paris is de man die vaak heel gelukkig zijn kan

maart 11, 2010

Het zit hem vaak in zeer kleine dingen. Als je meer wil weten click dan HIER.

LOVE STORY (The SEQUELL)

januari 22, 2010

Moeten wij nu blij zijn, of niet? We kunnen toch niet altijd blijven zagen en zeuren en zeiken? We mogen toch ook eens een keertje iets vieren. ´t Kan niet eeuwig winter zijn, dan zeg ik land van mij ge zijt weer vrij! Voor het eerst sinds lang hebben de werknemers eens een overwinning behaald. Het herstructureringsplan met de afdankingen bij AB InBev is opgeborgen… Is dat wel zo? Er werd niet eens gestaakt. Iedereen kwam gewoon naar de werkplaats. In drie ploegen stelsel, zoals de aandeelhouder het graag zien. Het loon liep gewoon door. Persoonlijk vind ik dat een beetje vreemd. En dan heeft de directie toch nog eens gedreigd, haar tanden laten zien. Ze zouden eens laten zien wie de baas was. En al die malcontenten direct buitensmijten. Zoiets heet een lock-out. De directie had gelijk gekregen, groot gelijk gekregen, overschot van gelijk, in kortgeding, want – wist jij dat dan niet? De spelregels die veranderen wel eens, hoor. Het gebeurde allemaal vliegensvlug in kortgeding. Is niet echt een rechtszaak! Ze kunnen u alleen maar veroordelen tot gigantische dwangsommen (en uwe kop afkappen). Zot van glorie hadden de Stellachtieten erop gerekend en gespeculeerd dat ze nu ook zo maar op kosten van de gemeenschap beroep konden doen op, bezit nemen van, het politiecorps van de fiere stad Leuven. Maar dat was buiten de waard gerekend. De grote roerganger van de naar Stella stinkende Boerenbond negorij gaf zijn njet. No paseran! Moy bien, kameradski amigo Louigi, zeg ik dan – voor een keer. Want ook hier weet ik ook niet wat er werkelijk op het menu, op de bierkaart, of op de agenda stond. Soit, eerst mogen ze staken, en ze staken zij eigenlijk niet, zij doen niemand kwaad mee, het is maar om te lachen, en juist daarmee heeft niemand zich zeer gedaan. Arbeiders en bedienden stonden voor één keer niet met getrokken messen tegenover elkaar. Het was een soort staking in kortgeding: De distributie kwam gewoon in gedrang. En pif poef poef en het land lag plat! En Café zonder bier van Bobbejaan Schoepen dreigde weer een hit te worden. Wat zeg ik? De nationale hymne!

Kapitalisme is een louche spelleke, vol trukken van de foor, om de haverklap veranderen de spelregels en ze zullen ‘t u nooit komen vertellen. Bij kameraad Louis-Paul Boon hebben we ook al eens kunnen gelezen “En zij gaven de arbeiders bier ende sausijzen – daags voor de verkiezingen.”

En dan zijn er gisterenavond nog die rare charels bijeen gekomen. Tien zatte communisten en een dichtertje van mijn kloten. Of misschien waren die communisten maar met vijf – waar hebben ze dat nog bijeen kunnen rapen? Misschien zagen ze het allemaal, in hun ijverige consumptie van producten van het nog maar net geredde bedrijf al een beetje dubbel. Ja, voor hen was het ook een zware slag. Nog nooit hadden ze zoiets meegemaakt: een bedrijf gered! Afin, in hun zelfhulpgroepje voor kersverse bedrijfsredders hebben ze allemaal hun zegje gedaan. Met elkaar en voor elkaar en door elkaar. Allemaal wilden ze de trom roeren en de vlag van de opstand zwaaien. De een wou een rode vlag, de ander een zwarte vlag, en nog een ander effenaf een zwartrode.

Verwacht van ons dus geen wafelenbak, of zoiets. Neen, we doen het met stijl, en fantasie, zoals mensen zonder centen vaker doen. Zo zijn wij: met fantasie, stijl en Stella! Neem dus gerust een stoel, ga zitten, we blijven niet bij de pakken zitten. Wij treuren niet om de filmtheaters die hier onlangs dichtgegaan zijn. Neen, wij doen vanavond onzen eigen cinema open. Op het Martelarenplein, recht tegenover het station van Leuven. En wij zien het groots. Grootser nog dan onze burgervader. Kan dat? Over de partijgrenzen heen! De film begint om 19 u – Allen daarheen! Het ziet er naar uit dat we een tweede overwinning op rij gaan halen. Want wat Studiofilmtheaters en Kinepolis niet gelukt is, kregen de bedrijfsredders wel voor elkaar: zij projecteren voor u de nieuwste film van Michael Moore “Capitalism: a love story’ – gratis. Alleen daarheen!

DECORWISSEL

januari 13, 2010

De sneeuw
verandert de wereld
in een zwart-wit film
van lang, lang geleden.

(voor Herman J. Claeys)

januari 8, 2010

Ik plaagde hem vaak, ik plaagde hem graag: Claeyske, gij gaat hier die klotemaatschappij nie veranderen, he maat, sebiet moetkik naar huis en als gij die maatschappij weer veranderd hebt dan vind ik seffes de weg naar huis niet meer .

‘My grandpa of punk’ noemde ik hem altijd. Hij, de man die nooit iemand aankeek, ridderde mij tot Tintin de Louvain. Ik zal hem missen.

Voor de hommage-avond in de Dolle Mol was ik à la minute te ziek om er naartoe te gaan. Gelukkig maar. Ik had een tekst gemaakt; die heb ik inmiddels vernietigd. Je eigen uitvaart meemaken was iets dat ik voorheen alleen maar kende uit Huckeleberry Finn… PLots, in het aanschijns van de dood voelde ik me te bang en te onzeker om in alle eerlijkheid met absolute zekerheid tegenover de betrokkene over zijn einde te praten. Ik legde mijn tekst het zwijgen op, was blij dat ik ziek was.

Tintin de Louvain

WINTERPRET

december 17, 2009

Dans & geniet (met de daklozen van Brussel) van de sneeuwpret. Drink er een kopje fairtrade koffie van Flouwe Egberts bij, aangelengd met water uit de Zenne.

Didi de Paris

december 8, 2009

Altijd door de muze gedreven.