Archive for the 'Het is weer maandag!' Category

WENS

december 7, 2009

Didi de Paris wenst iedereen het allerbeste en onderstreept dit met een bijpassend lied.

DE MELAATSHEID DER DINGEN

oktober 26, 2009

Wat zich afspeelde achter het dikke glas moet oorverdovend geweest zijn en heel wat stof hebben doen opdwarrelen. Het voltrok zich in extreme slow-motion. Met het vallen van de laatste korrel in de zandloper was de deadline om mee te werken aan de gezelligste tekst ooit bereikt: er werden geen nieuwe inzendingen meer aanvaard. Onverbiddellijk als een guillotine is de tijd. Even glinsterend in het zonlicht en dan pijlsnel vallend. Men dacht dat het krekels waren. Cicades (die uit een UFO kwam gekropen). Maar het was het krassen van pennen op papier. Data-inplantaties in het miezerende elektrische veld, de virtuele pagina die de hele planeet omschreef – de vlag die de lading dekte. Een bladzijde werd omgedraaid. In alle computers, in alle telefoons, in alle chips, had een onzichtbare hand met een vingerknip de klok juist gezet.

FILE-SOFISCH

oktober 19, 2009

Nauwelijks één week na de heiligverklaring van Pater Damiaan ben ik tot het goddelijke inizcht gekomen dat ik al dat geëmmer over de Lange Slapper niet nodig heb om (in vijfde versnelling!) te besluiten zo weinig mogelijk gebruik te maken van de auto. Kijk maar naar Pater Damiaan. Reed die ooit met de auto? Hij had niet eens een rijbewijs. Is hij er slechter van geworden? Integendeel!

TRIANGLE SHOT

oktober 5, 2009

De dromen van de dichter zijn onverslijtbaar (op de markt). Wie heeft er een boodschap aan rapportages zoals: schaarsverlicht het bureau, schaarsgekleed de vrouw. Vetter dan het eigen lijf lachte de verzekeringsmakelaar de kortgerokte, hooggehakte secretaresse toe. De grijns bleef hangen. De man opende een map en vroeg haar: zullen we hem dan maar vertellen hoeveel hij krijgt?

DE VOORSPELLINGEN VOOR VANDAAG

september 28, 2009

Na regen komt zonneschijn. En dat geldt nog meer voor pakken mist op een maandagochtend in de herfst.

PARIS

september 21, 2009

droomde van nachtelijk feestgedruis in een hagelnieuw museum, van internationaal niveau – & met schitterdend dakterras – vol prinsessen en schatten

NON-EVENT

mei 25, 2009

Kan een mens van liefde leven? Ja, Bert, ja. Soms komt een olifant vrolijk naar binnen en pikt onze laatste zaadjes zwart zaad… De eerste 24 u zijn precair in het leven van een pasgeboren olifantje. Dagen lang liep het baby-beestje, wankel, op zijn pootjes. Eindelijk heeft het dier een naam: Kai-Mook. Het zou “parel”betekenen. Alhoewel men zich kan afvragen of het wel verstandig is zo een parel aan de kroon mee te dragen. Gut ja, babyolifantjes blijven lange tijd klein en schattig. Het dier werd ondertussen ingeschreven in het bevolkingsregister van de stad Antwerpen, iets wat vele mensen tot nadere orde botweg nog geweigerd wordt. Dan moeten ze maar een andere manager zoeken. Om dat allemaal over je heen te gaan, daarvoor moet je een olifantenhuid hebben. Deze tijd heeft behoefte aan fabeltjes. Niet dat men weer geloof gaat hechten aan de verhaaltjes van de nonnetjes, of van de Fabeltjeskrant. Neen, enkele dagen terug zag de schrijver op de televisie – televisie overdag is een uitvinding van Margret Thatcher (om de massa’s werklozen van de straat te houden). Men moet de mensen op non-actief houden. In cybernetische halfslaap. Invriezen in afwachting dat de economie, als een koortsthermometer, weer in stijgende lijn gaat. Het was geen droom. Alle dieren hadden namen. Dit reality-programma… Vol beestjes, allemaal beestjes, beestjes, zoveel beestjes om me heen. Het was geen verhaal van Toon Tellegen. Ook niet iets van Maarten Biesheuvel. Bv. het wondermooie “Hoe de dieren in de hemel kwamen”. Het was iets dat veel ouder was. Misschien iets van den vos reinaerde? 

NON-FICTIE

mei 18, 2009

Terwijl het land nog geschokt reageert op het zware geval van leerlingenmishandeling, tevens uitzinnig van vreugde is om de geboorte van de baby-olifant (alles is beter dan een dode mus), de solidariteitsbetuigingen van collega-leerkrachten binnenstromen, zet tegen een staalblauwe achtergrond van feesten van angst en pijn de werkweek zich in gang, vertrekken vanuit het plaatsje K., EN. & JEE. met hun zoon KA voor vier dagen naar Amsterdam, hun zestienjarige zoon had toch geen school, met de klas gingen ze vier dagen, helemaal de andere richting uit, op schoolreis, en hij mocht toch niet mee, omdat hij veel te kritisch, te volwassen en daarom onbetrouwbaar. Als een olifant zich gaat vervelen gaat hij zich heen en weer bewegen, dit noemt men dan “weven”. “In die context”, schrijft een dame mij, “is je “herentitel” van “Tekstielbaron” nog niet zo slecht gekozen. Btw, wist je dat olifanten ongeveer 22 maanden zwanger zijn?” – bedoelde zij daar iets mee? Een andere is afstandelijker: “Thx didi, ik heb de link geplaatst en ook op die groep bericht nagelaten. Het is zééér verontrustend, inderdaad. Hopelijk ligt er morgen geen De Morgen in de bus. En de komende dagen ook niet. Ik wil op de eerstvolgende krant op de voorpagina een gedicht van Bernard Dewulf, een sportverslag van Hans Vandeweghe, geïllustreerd door foto’s van Filip Claus. Voor minder moet ze niet in mijn bus zitten.” Volgens de peilingen doet De Wever het lang niet slecht, en doet de partij waar de vrouw van de schrijver voor opkomt het beter en beter. Zou er een verband te leggen zijn met zijn engagement? Een andere dame schrijft:  “Ik vraag me echt af wat het resultaat van de verkiezingen zal zijn, heb zo mijn pronostiek, maar zeg het liever niet hardop om het lot niet te tarten“… Zijn peilingen feiten? De apetrotse partijvoorzitster lanceert een nieuw politiek begrip: een Jamaica-coallitie. Dat wordt dus red-gold-green, maar wáár zit dat goud en dat rood? Schrijft de zoon van Bob Marley straks de nieuwe nationale hymne? De ware politicus heeft een olifantenhuid. Nog voor de werkweek goed en wel vertrokken is voelt de schrijver zich -stilaan – volgens de peilingen – opgeblazen tot de proporties als van een olifant die 22 maaden zwanger is, struinend door de porceleinenwinkel, vertikt het om nog langer te schrijven, voedt zich slechts nog met wat men hem aanreikt. Nic-nacjes in de zoo. En terwijl gij nu uitfadet op deze tekst vraagt gij u af: is het leven nu fictie, non-fictie, of gefixte frictie?

PERSMEDEDELING

maart 23, 2009

Schrijverij De Paris is zo aangeslagen door de laatste veranderingen binnen K3 dat wij vandaag onmogelijk de medemens kunnen voorzien van belletrie. Morgen, zijn wij er weer! Hou moed!

LENTE: NOTULEN

maart 16, 2009

 schrijfmachineVergaderen daarvan hangt hier zo niet alles dan toch wel zeer veel af. Alsof het leven één lange vergadering is (die we moeten uitzitten of uitstaan). “Het spijt me, mevrouw, het spijt me, meneer, maar daarover kan ik u slechts uitsluitsel geven na onze volgende vergadering. Langs alle kanten wordt er voor ons druk vergaderd, onder ons vergaderd, boven ons vergaderd, over ons, met ons, voor ons, door ons… Vergaderen, vergaderen, vergaderen! Er zijn plenaire vergaderingen. Er zijn algemene vergaderingen. Bijzondere vergaderingen. En er zijn avondvergaderingen. En dan zijn er nog werkvergaderingen. Spoedvergaderingen. Marathonvergaderingen. Allerlei punten die dringend afgewerkt dienen te worden. En dan zijn er nog de varia. En, geloof me, neem er notie van, want ik voel dat ik hier nog het een en ander vergeet, alzo sprak Dichtertje die maandagochtend de vergadering toe. Een punthoofd krijg ik ervan, dacht hij, terwijl hij zich in zeven haasten alweer toewerkte naar een volgende vergadering (16-3-2009, Mechelen, 18u). De vorige vergadering (gisteren, op de taalgrens – vlijmscherp) was hem nog in de kleren gaan zitten. Langs beide kanten van de demarcatielijn waren mannen toegestroomd om te vergaderen over de muur die het land in twee deelde (als een taart op zondag), en wat er daar tegen gedaan kan worden. Ze vergaderden zeer lang; wandelden door de natuur. Overal waar ze voorbij kwamen ontrolde het golvend landschap riante grastapijten (moeilijk te zeggen of die Vlaams of Waals van snit waren). Overal in bos en veld en weide waar de wijze mannen voorbij kwamen bogen dieren deemoedig het hoofd. En langs de kant van de weg staken (Click: )>bloemen< de kop op. En toen die dag uiteindelijk de avond viel – mannen maken plannen, vrouwen willen trouwen – werden de mannen van overal in alle talen opgebeld: komen eten, dedjuu! Zo kwam uiteindelijk ook aan deze vergadering een eind. Zaterdagmiddag had er een familiebijeenkomst plaats gevonden. Dichtertje weet niet of dit ook geclassificeerd moet onder de noemer “vergaderingen”. Het mag dan wel geen echte vergadering geweest zijn, men had er toch ook wel een aanzienlijk aantal punten te bespreken. En ’s avonds was er buurtcinema. Dichtertje aarzelt niet om dit onder te brengen in zijn map ” informele bijeenkomsten”. Goed zo, want hij weet niet of zich moet schamen om de film die hij gezien heeft. Le Scaphandre et le Papillon: over een radikale taalgrens. Dichtertje liet zich helemaal gaan. Mag dat wel? Het was tenslotte een Franse film! Die door de banken overgefinancierde gedrochten verzwelgen doorgaans in violengekwebbel en potten confituur. Wonderschoon vond hij de prent, en in het duister profiteerde Dichtertje ervan om stiekem tranen met tuiten te vergieten. Dat krijg je ervan als je mensen samen zet in de informele sector! En O-bla-di-o-bla-da, heel wat punten dienden te worden besproken, ja toegekend, & harde noten werden gekraakt (tussen de kiezen). En dé vergadering aller vergaderingen was er die week gekomen helemaal aan het einde van de werkweek. Dichtertje voelde zich plots geroepen deel te nemen aan de vergadering van de werkgroep  VBP . Alhoewel de zaak er uitliep tot een marathonvergadering bleef de bijeenkomst tot het bitter einde – en dat blijkt uit de notulen – plenair.