Archive for 4 juli 2018

THE WHITE COLUMN

juli 4, 2018

Niets makkelijker, niets moeilijker, dan een vliegtuig te halen, vanuit Leuven… Wij hadden nog niet echt een badkamer maar wel al elke zaterdagavond The Man from U.N.C.L.E. In de gegalvaniseerde teil voeren wij de wereld rond. De keuken, de immense keuken, was Brazilië. Toen wij gewassen, geboend en gekamd in de grote zetel zaten reisden wij met onze helden de wereld rond. Elke aflevering redde Napoleon Solo en Illya Kuryakin zo’n keer of vijf de wereld. Daarbij telkens geflankeerd door fatale vrouwen.

Wij wilden absoluut modern zijn. Op een dag viel mijn oog op een tekening in een strip van Brazil, Bruno Brazil. Een zeer grote ruimte, dynamische vormen, sensuele rondingen. Ik dacht: “Niemeyer. Oscar Niemeyer Braziliaans architect. Niemeyer was de ontwerper van Brasília. Een stad aangelegd op een tropische savanneachtige hoogvlakte. 2 miljoen mensen. Het is er elke zondag autoloze zondag. De hoofdwegen zijn dan voor auto’s verboden. Voor Brasília ontwierp Niemeyer bedrijven, overheidsinstellingen, woonblokken. De presidentiële residentie, het Nationaal Congres, de Kathedraal, ministeries, regeringskantoor. Modernistische ideeën praktisch vorm geven: straten zonder kruisingen, gebouwen die op pilaren boven de grond zweven waardoor de ruimte eronder als openbare ruimte kan worden benut. In het Estádio Nacional de Brasília wordt dit WK gevoetbald in haast alle groepen en in alle soorten finales…”

De televisie sloopte alle grenzen. Op een dag stond in onze keuken, onze immense keuken, de televisie. Een monoliet. De televisie was een kubus, een teerling, een kijkdoos, En zo kon het gebeuren dat op donderdag 15 december 1960 (het land zat in volle stakingsgolf en onze vorst trad in het huwelijk met Doña Fabiola de Mora y Aragón -y Franco!) , wij dat op dat ene eigenste moment, ettelijke dorpen verderop, gezeten voor onze kijkbuis, konden zien alsof wij er bij stonden. Op één en dezelfde zaterdagavond was op de flat screen te zien hoe op nauwelijks een steenworp van elkaar men in de ene stad, aan de Dijle, een hittegolf had, terwijl in een andere stad, aan de Zenne, de Rode Duivels een oefenmatch speelden, tegen Tunesië, en daar werd het voetbalveld bedolven door hagelstenen ter grootte van tennisballen… Hollend naar het vliegtuig, om geacclimatiseerd en jet-leg-vrij de openingswedstrijd te halen, bedenk ik dat hier nog niet zo lang geleden aan ontelbare huizen leeuwenvlaggen wapperden, en dat het leeuwenaandeel daarvan nu vervangen is door de nationale driekleur. Wellicht denkt men hier zoals in Portugal,en in Brazilië, waar men zegt na elke turbulentie: “Somos um pais de brandos costumes – wij zijn een land van zachte zeden.”

Didi de Paris

Advertenties