DENSHOSHA

augustus 5, 2016

DENSHOSA 1Dit zouden de hondsdagen kunnen zijn, maar de hemel blijft grauw & koud – Black Rain. Van Shohei Imamura.

Is het as, of wat hangt er in de lucht? Het heeft de neutraliteit van televisiebeelden. Het verlamt ons, verdooft ons, neutraliseert ons. Het kan ons niet bommen! A nuclear era, but I have no fear/ London is drowning, and I, I live by the river… Nog  hoor ik The Clash, op een avond in oktober 1978 in het stadspark, uitgeregend en zeiknat, zich 200% uitslovend voor een compleet ongeïnteresseerd en vijandig publiek, maar ik ben niet bang, ik woon aan de rivier (in de Stad van het Bier) en ik drijf mee met de beelden uit Syrië, het gewapend conflict dat zijn vijfde jaar in gaat en dat qua wreedheid de Spaanse Burgeroorlog overschaduwt (als een nucleaire paddenstoelwolk).

Door een toeval, een mutatie gelijk, neemt mijn muze vandaag de vorm aan van een Japanse schone, een denshosha – iemand (oud of jong, mooi of lelijk) die verhalen verzamelt. Over een stad, 2 keer Leuven, tweehonderdvijfenvijftigduizend zielen, bezweek onder de intense hitte en de enorme drukgolf. 78.000 kaarsjes uitgeblazen in één zucht. En de gewonden. Hun haar was in de war. Hun gezichten gezwollen. Kimono verbrand. Ze waren half naakt. Geen menselijke wezens meer, hun huid veeleer de schors van gevlekte platanen in het stadspark.

But I have no fear!

De eerste bom heette Little Boy en kwam uit een vliegtuig vallen dat jaren later wereldberoemd zou worden als Enola Gay (van Orchestral Manoeuvres in the Dark).

Nagasaki nightmare daarentegen was een nummer van punkband Crass, waarin bezongen wordt hoe, 3 dagen na Hiroshima, een B-29 Bockscar vertrok naar Kokura.

Het hadden de hondsdagen kunnen zijn, maar er hingen te veel wolken.

Er werd dan maar uitgeweken naar Nagasaki…

Radioaktivität van Kraftwerk pruttelt verder onder deze tekst.

The Heavy Water War en het Manhattanproject: geschiedenis in één Hiroshima-flits.

De bom kwam te laat voor de oorlog.

Enkele maanden na de capitulatie hadden de Amerikanen hun zaakje klaar. En ze zouden het gebruiken! Al was het maar om de Russen te laten voelen hoe wie de sterkste was!

Atom Heart Mother – Pink Floyd…. 14 augustus 1945. Voor het eerst richt de goddelijke keizer zich rechtstreeks tot het volk. De keizer sprak verouderd Japans, voor de gewone sterveling moeilijk te verstaan en de kwaliteit van de geluidsopname was ook niet al te best. Geen woorden van overgave, maar over ‘het aanvaarden van de Verklaring van Potsdam’. Zijn woorden, alsof er een derde atoombom ontploft was, zorgden voor nog meer verwarring….

Nog dwarrelen vraagtekens ons om het hoofd.

Wat als Hideki Tojo, de oorlogsmisdadiger & generaal, die tijdens het grootste deel van W.O.II Japans premier was, na de bommen de oorlog gewoon had verder gezet?…

Wie had zakelijk belang bij de ontwikkeling van de atoombom?

Zou het die goeie ouwe Société General geweest zijn, die daar zo liefdevol de roede hanteerde terwijl haar kinderkens het uranium delfden uit Congolese mijnen?…

En wat als er straks een nieuwe Dr. Strangelove aan de knoppen zit?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: