WINNETOU IN WIJGMAAL

februari 25, 2016

Winnetou in Wijgmaal panoramaPing! klonk de smartphone midden in de nacht. In Messenger verscheen een prent. Afkomstig van Stadsarchief Leuven – rare namen hebben die Facebook-vrienden. Flexibele uren ook. Het was een uitnodiging voor een filmvoorstelling in een lang verdwenen bioscoop. Normaal lig ik niet van wakker van zulke dingen. De locatie deed het ergste vermoeden: Wijgmaal, de ghost town langs de Vaart Leuven-Mechelen.

De vertoning zou plaats vinden op zaterdag 12 en zondag 13 februari. Verder geen jaartal. Leeft men daar buiten de tijd? Wijgmaal, is het een dorp, een stad of een zwart gat? Hoe had die boodschap mij bereikt? Telekinese, telepathie, of voodoo? Huiveringwekkende scenes uit The Shining flitsten aan mij voorbij.

Enig Googliaans geworstel met mijn trouwe vriend Smartphone onthulde mij vele geheimen. Op het adres dat in de advertentie vermeld werd had inderdaad een bioscoop gestaan: Ciné Lido, daarna is het nog Cinema Roxy geweest. Heeft iemand affiches of foto’s van de zaal?

Wijgmaal Cine LIdo

Zo een prent dat zegt natuurlijk niet veel. Het was een cliché: de negatieve weerspiegeling van een zwart-witte pentekening op een koperen plaat. En daar de afdruk van. Het lijncliché, deze specifieke vorm van de boekdrukkunst, viel in die dagen voornamelijk te bewonderen in gratis huis-aan-huis reclamebladen. Aan kleur was men toen nog niet toe. De wereld was nog een boek vol prenten om zelf te kleuren.  Kleurrijker.

Dieper geploeter door de krochten van cyberspace leerde mij dat het ging om een aankondiging uit 1966. Twee films na elkaar. Een double feature heet dat nu. We betalen vandaag 20 keer meer voor één film. (Van twee keer niks.)

De eerste film was Schweiks vlegeljaren. Met in de hoofdrol Peter Aleksander. Alle films met hem heb ik gezien. Mijn favoriet was Hurra, die Schule brennt.

Ook de hoofdfilm was Duits: Die goldene Göttin vom Rio Beni. Waarschijnlijk doet de naam van de hoofdrolspeler niet meteen een belletje rinkelen: Pierre Brice. Wèl als ik de volgende titels opsom: De Schat van het Zilvermeer, Old Surehand, Old Firehand, Old Shatterhand, Winnetou (Ein, Zwei, Drei), Winnetou und das Halbblut Apanatschi,  Winnetou in Tirol

Zijn tegenspeelster was Gillian Hills. Afgaande op de dt-fout waarmee men adverteerde zou men denken dat het om een dom blondje ging: “In de hel van het Amazone gebied, ontketend een vreemde blonde godin de hartstochten!” Deze amazone had echter haar sporen al verdiend als rebelse puber in Beat Girl (1960). En nog daarvoor was ze al ontdekt in Frankrijk door Roger Vadim, die haar zag als de nieuwe Brigitte Bardot.

Die avond in Wijgmaal vertoefde Winnetou in mooi gezelschap. Liever dit dan altijd maar te moeten rondzeulen met die Old Shatterhand op de prairie.

Men komt dat tegenwoordig niet veel meer tegen een Indiaan die Pierre heet. Of Duitse cowboyfilms. Gefilmd in Kroatië… Jeugd bestond uit meer dan Vlaamse Filmkens… Lang was Wijgmaal voor Leuven even belangrijk als voor België het Duitstalig gewest.

Ik mag er niet aan denken wat er allemaal in het donker van die cinema gebeurde. Is het toeval dat de advertentie eindigt met in de hoek rechtsonder een advertentie voor babyartikelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: