HOOP

februari 19, 2016

Ongelofelijk wat er allemaal gebeurt in het donker! En dat is niet anders in een theater, eens het doek open gaat en de lichten worden gedempt. Ook niet in de majestueuze Stadsschouwburg van de fiere stede Leuven, suburb van Kessel-Lo, een monumentaal gebouw, vorm gegeven door stadsarchitect E. Lavergne, een parel van classicistisch eclecticisme, uit de grond gestampt in 1867.

In deze culturele darkroom vond, aan de vooravond van Valentijn, een -het kan niet genoeg herhaald worden-  schitterende voorstelling plaats van Hoop. Een theatervoorstelling verzorgd door Het nieuwstedelijk.

Na Hebzucht en Angst is Hoop het sluitstuk van een trilogie. Een voorstelling die herinnert aan de hoogdagen van het politiek theater uit de jaren zeventig, en die een punt zet achter dertig jaar postmodern gezwets op de bühne.

Dichtertje zat, met Zijn Geliefde -hij voelde zich een koning te rijk- , ondanks zijn hardnekkige hoogtevrees, diep weggezonken in het bloedrode pluche van ver vóór de Belle Epoque, op het eerste balkon. Op de bühne werd volop de trom van opstand geroerd. Met man en macht riep het gezelschap de toeschouwers op om zelf de handen uit de mouwen te steken en samen het goede leven vorm te geven.

Denk even aan De Stomme van Portici en u begrijpt dat Ons Volkske niet ongevoelig is voor theatraliteit… Meegesleept door het enthousiasme op het podium, kon de geliefde een paar keer niet aan de verleiding weerstaan naar de smartphone te grijpen en foto’s te maken.

Na de voorstelling volgden in het foyer hartverwarmende gesprekken met enkele acteurs. Alles verliep rimpelloos. Tot op het moment waarop Dichtertje Zijn Liefste trots zei dat ze prachtige  foto’s had genomen, van een paar mooie momenten in de voorstelling –  er waren er zoveel van – had ze gekund ze had de hele voorstelling geregistreerd. En of ze het erg vonden als die zouden gepost worden.

Een stilte viel, gevolgd door een schaduw in de fel verlichte ruimte, als een gitzwarte wolk die over een zonnige dag trekt:

Wat! Was jij dat? Wij zagen flitsen vanuit de zaal, alsof er in de schouwburg een flitspaal stond. (In Leuven weet je nooit.) Ongelofelijk storend als je op de planken staat. Het brengt je uit de concentratie. Als die foto’s op Facebook gepost worden is dat een fout signaal: neem maar foto’s, mensen. Post er maar op los! 10.000 likes. In geen tijd. En dan nog taggen ook. Alsof er een glazen wand zit tussen spelers en publiek, alsof acteurs tv-beelden zijn, ongevoelig voor wat er in de zaal gebeurt.

Dichtertje en Zijn Geliefde zijn serieuze mensen.

Ze zullen het nooit meer doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: