WANT

februari 4, 2016

want

Dit is een verhaal uit de kortste winter ooit.

Op het gevaar af door een of andere Vlaamse Reus, of enig ander plaatselijk politiek beest versleten te worden voor oubollig, kneuterig en met een te hoog Ernest Claes gehalte, meldt Dichtertje u het volgende… Bij de eerste winterprik komt hij tot de pijnlijke constatatie dat die handschoenen weer niet te vinden zijn. Waarschijnlijk de kinderen, of vergetelheid, of een gevolg van dichterlijke overdrijving in vloeibare vorm.

Voortgedreven door de bijtende koude deed hij iets wat men in dit stadje niet graag ziet: hij fietste.

Dichtertje begaf zich naar dat stadsgedeelte waar het stikt van fijn stof en van de Nederlandse multinationals. Misschien kan men die koloniale enclave maar beter meteen omdopen tot Hollandia. Of Nieuw Amsterdam?

De deuren van de kledingzaak stond wagenwijd open, alsof het bedrijf zich kosten noch moeite bespaart om het zwerk tussen Kortenberg Diest Tienen en Mechelen  te verwarmen. Men kon er gerust met de bedrijfswagen binnenrijden – misschien een tip voor het mobiliteitsplan? Beneden drive-in, boven winkel!

Dichtertje kocht een paar handschoenen. Voor minder dan 5€. Daarvoor kan je niet gekloot zijn. Groot gelijk had hij: er was al iemand voor gekloot. Een man, een vrouw, of een kind. In een andere tijdszone. In een sweatshop.

Misschien kan hij beter zoals dat kleine schriele onnozel manneke in India– hij kon rokkenrollen in een Cocafleske – zelf aan het weven en breien slaan. Urban Stitches, heet zoiets tegenwoordig met een duur & hip woord. In zijn onderbroek en verder met niets anders om het lijf dan een beddenlaken begon Manneke India in zijn eentje –Don Quichotte achterna -te weven, in de hoop de textielindustrie van de Engelse onderdrukkers op de knieën te krijgen. En inderdaad: de wever haalde zijn slag thuis, zijn businessplan sloeg aan.

Alle beetjes helpen, zei mijn Bomma altijd, en de mier piste in de zee. Het bestond niet dat wij handschoenen kochten. Die werden gewoon thuis gebreid. In no time. Wij hadden de handen vol wanten. Het had niets te maken met Wendy Van Wanten, of met scheepsvaart, een want was gewoon een handschoen waarbij alle vingers, behalve de duim in één ruimte zaten. In zekere zin kan men stellen dat mode vroeger veel gedurfder was dan vandaag. Het is onvoorstelbaar in welke kleren men zijn kinderen vroeger durfde te steken. Truien, sjaals, tot gebreid ondergoed aan toe! (Een teken aan de wand.)

Aan het rek met handschoenen hing een bordje: ook handig met smartphone.

Hij nam een selfie, tagde zichzelf en postte het geheel.

Een onooglijk klein tekeningetje lichtte op: een opgestoken duim.

Net een want.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: