FINGERSPITZENGEFÜHL VS. EINE KLEINE NACHTMUSIK

maart 8, 2015

Speciaal voor de zondageditie van De Didi-de-Paris-Krant™  heeft de niet te evenaren Alain Louie de tekst Fingerspitzengefühl eens grondig onder handen genomen.  JOURNAL CHANTÉ!

Toch nog even de bijsluiter geven:  Fingerspitzgefühl

Papier is geduldig, beeldscherm nog meer. Nooit over één nacht ijs gaan. Het bonsai schermpje wachtte op het dichtertje zijn eerste pirouettes op het gladde oppervlak. Het herinnerde hem aan de dagen toen hij leerde schrijven, met griffel en lei en met de linkerarm op zijn rug gebonden. De eerste contacten met het virtuele toetsenbord kostten hem bloed, zweet en tranen. Nooit voorheen had hij zoveel in zo’n korte tijd te leren. De apparatuur, Tedere Tronica, verdroeg het allemaal. Hoe hij met al zijn geweld tekeer ging om haar te openen. Terwijl een zacht eenvoudig wrijven met een vingertip over haar glazen schermpje volstond. Bijna had hij zijn smart over de haag gegooid. Hij koos apps voor zijn geld, leerde jongleren met voorgeprogrammeerde woordjes. En worstelen met de ingestelde schermkanteling. Achter het glazen schermpje lag de wereld. Zoals de tijd de dagen rekt of krimpt, zo kon hij nu letters tussen zijn vingers pletten of uitrekken. Tekstballonnen van het scherm doen verdwijnen. Of emoticons laten verschijnen, Vlaamse miniaturen gelijk. Het gaf hem het gevoel alsof hij erbij hoorde. Ook iets te zeggen had.

De spraakverwarring die de schrijftechnologie kan veroorzaken is haast niet te overzien. Even frequent als gênant is deze beginnersfout. De boodschapper wil “dikke kus” sturen. En dat gaat meestal goed, tot de laatste letter. Dààr wordt al eens door één jammerlijke uitschuiven op het toetsenbord, één letter in het alfabet opgeschoven, en de ontvanger krijgt een grove belediging naar het hoofd geslingerd.

Nu bromt, trilt en zoomt het woord in zijn hand… Een abonnement waarmee je voor enkele euro’s extra vier keer meer kan bellen, ontelbare sms-en mee kan verzenden, godganse bibliotheken van Alexandrië mee kan bij elkaar facebooken… En Messenger geeft je het gevoel alsof postduiven landen in de palm van je hand.

De dichter blijft er filosofisch bij: “Als mijn geheugen mij niet in de steek laat, meen ik te mogen zeggen”, zegt hij, “dat Stella City de eerste plek op aarde was waar de vissen aan land zijn gekomen. Volgens mijn berekeningen gebeurde dit ter hoogte van de Vismarkt. Ik denk dat de evolutie van het menselijke ras weer een radicale nieuwe wending zal nemen. De rollen zijn nu drastisch omgekeerd. In dit nanosecondetijdperk luisteren de ouderen, angst aangejaagd door het sprookje van de kleren van de keizer, naar de jongeren. De smarthpone is ideaal om de oog-hand coördinatie te meten. Hoe later men ermee begint, hoe langer het duurt eer men het in de vingers heeft, hoe meer moeite het vergt om al die kunstgrepen en armworstelingen zonder kleerscheuren door te komen. De eerste beelden van met beeldschermen schuivende foetussen worden nu al de wereld rond gestuurd. Op de sociale media worden prille prenatale accounts aangemaakt…

Sinds iedereen verbonden is met de wereld ziet niemand nog iemand staan. Men loopt te brevieren, en zo elkaar voorbij, drie-vier keer de wereld rond in één second’. Men zit te neuzelen, te prevelen, te ratelen. Bidsprinkhanen zijn het! Soms wel vier op een rij, sommigen praten luidop (in zichzelf). Lullen maar! 8 Beaufort. Dag en nacht paraat voor cyberprietpraat.”

 Didi de Paris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: