Archive for januari, 2015

IT’S F*CK*NG D*SC*!

januari 25, 2015

Sheik Yerbouti!

Advertenties

REDACTIONEEL

januari 24, 2015

De CEO van De Didi-de-Paris-Krant™deelt mee:

“Waarde Cyber-Buurvrouw, je stelde voor me met iemand te “frenden” (Quelle parlando!). “Helaas”, telt mijn Rebellenclub op dit moment 5;000 FB-vriendjes en vriendinnetjes. Zodat vriendschapsverzoek niet kan aanvaard worden. Men kan mij wel (zoals elke politionele instantie waar ook op Aarde) volgen.”

Toen keek de CEO van De Didi-de-Paris-Krant™ de zaal in. Het redactielokaal lag er verlaten bij.



38 JAAR DIDI DE PARIS

januari 22, 2015

Vandaag, dag op dag 227 jaar na de geboorte van Lord Byron, en 166 jaar nadat Strindberg het levenslicht zag, is het 38 JAAR geleden dat Didi de Paris voor het eerst op een podium verscheen.

DIDI 22 januari 77

Het leven zoals het is: redactie

januari 21, 2015

“Wanneer is het volk er klaar voor? Wat maakt mensen meer woedend dan veel te lange teksten? Willen ze nog lange teksten verhapstukken? Het is er het klimaat niet voor. Binnen de kortste keren  voelen ze zich ondergesneeuwd. ” 

Elk redactie lid voelde de ogen van de CEO van De Didi-de-Paris-Krant™ op zich rusten.

“Het heeft geen zin“, vervolgde hij.  “In januari leiden de meesten mensen een zwervend bestaan. Zij struinen dan van de ene receptie naar de andere. Er wordt gezwalpt. Het uiten van goede intenties in groep. Om dergelijke zwaarwichtige feiten gepleegd in de collectiviteit gaat het bij nieuwjaarsrecepties. De aanwezigen zijn er verbonden volgens het principe van de communicerende vaten. Als ervaren receptionist is het zijn plicht u daarvoor te waarschuwen.

De stilte was om te snijden.

 

TWEEPS

januari 19, 2015

“WAARSCHUWING: DEZE POST IS VEEL TE LANG!” sprak de CEO van De Didi-de-Paris-Krant™ met luide stem, en dacht er onmiddellijk bij “Hoe hou ik deze bende hier tot de klok van vijf?”. Het zag er naar uit dat het weekend bij de quasi voltallige redactie een onweerstaanbare drang teweeg bracht. Het redactielokaal van De Didi-de-Paris-Krant™ is één van de weinige plekken op aarde waar nog gewerkt wordt. In een drieploegenstelsel worden er Streekkrant-columns geassembleerd tot soaps. Het zijn twittersoaps. Tweets & Soaps. In vakjargon spreekt men van TWEEPS

Onverdroten liet CEO de tekst op het personeel los:

Het is allemaal in orde gekomen. Hij heeft zich verzoend met hun geloof. Zonder dat daar één sacrament aan te pas kwam, zonder water bij zijn wijn te doen, zonder dat hij er ook maar enig geloof aan hecht. Miraculeus is het hoe die verandering zich heeft voltrokken.

Inspiratie vond hij in de het zuiden.

In oktober-november 1986 zwierven hij en zijn geliefde langs de Spaanse kust. Van Barcelona tot de Spaanse Algarve. Ze verloren hun hart aan Andalusië.

Aan het hof van de Andalusische koningen ontstond de moderne beschaving. Met o.a. de roman en het relativerende humanisme. Het was het samenkomen van Sefardische Joden, Moren en Christenen.

Tot welke mooie en grootse dingen mensen in staat zijn, als ze maar een beetje samen werken, is vandaag nog elke dag te bewonderen in Granada, de mooiste stad ter wereld.

De mooie woorden waren een maat voor niets geweest. De stormloop op het weekend was begonnen.

JE SUIS NIGERIA

januari 16, 2015

je suis nigeria

Lees er meer over, hier:

http://www.afropunk.com/photo/je-suis-nigeria

OPGEPAST: STRIPGEVAAR!

januari 15, 2015

“Strips?” zuchtte de directeur van De Didi-de-Paris-Krant™ … “Je weet nooit hoe mensen erop reageren. Zullen ze zich geschoffeerd voelen? Wat vroeger niet kon, is vandaag bon ton. ”

Hoewel, hoe was hij vroeger zelf? Bitter denkt hij terug aan de tijd toen hij nog mensen op hun ziel trapte. Vooral christenen. Als hij daar vandaag aan terugdenkt dan bloedt zijn hart zoals een boom in de lente. Schandelijk hoe hij tekeer ging, een duivel in een wijwatervat. The Exorcist was er klein bier tegen.


“De tijd is kinderspel. Iemand staat met het gezicht tegen de muur – dat worden later vaak dichters – en die klapt 1-2-3 op de muur, draait zich vliegensvlug om en dan mogen de anderen niet meer bewegen. Ze houden abrupt stilstand. Als de 1-2-3-er weer eens aftelt proberen ze dichterbij te komen. Zo gaat het tot iemand ongezien tot aan de muur kan komen.
Zo is het dat in het echte leven de tijd verglijdt …”


Het applaus was oorverdovend.en toen uiteindelijk ook dat uitstierf, zweefde er boven de stad, de miljoenen stad, vederlicht, een zacht en teder lied.

STRIP

januari 14, 2015

Toen Leuven op een morgen uit onrustige dromen ontwaakte, was het veranderd in een strip. Het zat er al een tijd aan te komen. In de weken ervoor verschenen hier en daar vraagtekens. Op het wegdek. In razend tempo kwamen er lijnen en kleurenvlakken bij. Het leek een epidemie. Uiterst besmettelijk. Plots was elke vitrine een prent uit een strip. Sommige vakjes volledig zwart en doorkruist met gekleurde sterretjes en vraagtekens. Overal doken trillende uitroeptekens en klanknabootsingen op. “Broem-Broem” een autobus stopt bruusk op het De Somerplein. En “CRACC” & “BANG” & “PANG”! Overal waar hij keek klapten tekstballonnen. Shebam! Pow! Blop! Wizz! De stad vulde zich met sterretjes, in verschillende kleuren, spiralen, kronkellijntjes. Zweetdruppels. Het plaatsje bestond nog slechts uit plaatjes. Het straatbeeld was een bladspiegel. De mensen herleid tot Klare Lijn. Iets dat het midden hield tussen Hergé en Matisse. En hij voelde zich Tintin de Louvain

Meer gegevens uit het onderzoek

januari 12, 2015

Groeten uit Parijs, voorstad van Kessaloniki.

NIEUWE PSYCHOGEOGRAFISCHE EXPERIMENTEN IN DE WITLOFSTREEK

januari 12, 2015

 

Zaterdagavond werd de voltallige redactie van De Didi-de-Paris-Krant™ van haar sokkel geblazen. De duivels van MANdolinMAN hadden de redactie, gezeten in het veilige peluche van de Leuvense Stadsschouwburg,  stevig in hun greep. Voor iemand er erg in had was het volledig schrijvers corps gegijzeld door de muziek, en het slachtoffer van Snokkeziel Blues. Ze zaten meteen in… Hofstade. Het plaatsje bij Mechelen waar nooit iets gebeurt. The Talking Heads schreven er Heaven is the place were nothing ever happens…  Maar toen werd de voltallige redactie al weer verder gedreven over de taiga’s en toendra’s van Eppegem. Ze raakten het noorden kwijt in Zaventem. Ze vluchtten over de Laar van Nederokkerzeel. Nog was de diaspora niet  voorbij. Ze staken de grens over, slinkse manoeuvres, langs het Fazantendal, bereiken ze het dorp van Berg… Om dan de tocht verder te zetten door ’t Zonnebos, om dan langs het bos in Perk, met een stop in de Punt, zo verder, langs bordeel De Slappe Arm… En dan stonden ze plots -ervaren tijdreizigers weten exact waar ze moeten uitstappen – voor de deur van folkkroeg Den Druugen Airing… In Elewijt! Het jaar was 1975.