Paris 1919

december 24, 2014

JohnCale1stWaarschijnlijk zegt 6 december 1978 u niets. Mij is die datum in al mijn nerven gekerfd. Die dag, een woensdag, waren al de stoute kindjes die de Sint schromelijk over het hoofd gezien had, verzameld in de Grote Aula in Leuven. John Cale in concert! Judy Nylon was er bij. Ik vrees dat ik jullie nu al met teveel Google-opdrachten de Information Highway opjaag. Cale kon toen echt het varken uithangen. Punk schroeide die dagen het continent als jongelingenbrand. Cale had zijn legendarische maxi uit: “Animal Justice”. In 1975 was hij ook al eens komen spelen in Leuven, het dorpje op een steenworp van Kessel-Lo. Toen was het een beetje misgelopen. Na amper 25min stopte de band. Later op de avond kwamen Cale en zijn muzikanten nog wat provoceren in de fakbar van Politika. Drie heren met ondoorzichtige zonnebrillen. Chris Spedding was er bij. Het waren andere tijden. De rook was om te snijden, de muziek knalde. Camera’s, stewards, Nick de Flik, of displays van Nick de Flik, het was allemaal in geen velden te bekennen. Leuven was toen nog echt the far west. In de saloon ontwikkelde zich in uiterst troebele omstandigheden binnen de kortste keren een tafereel waarbij de haast oud testamentaire kolos Hubert De Steppewolf de heer Cale trakteerde op savletten en kroketten, hem vervolgens optilde en door elkaar schudde. Hoe gaat dat bij muzikale meningsverschillen? Het zou ermee geëindigd zijn dat de heer Cale vrij onzacht met zijn derrière in een bierglas terechtgekomen is, en nog diezelfde nacht in allerijl naar een ziekenhuis diende afgevoerd te worden.

In ’78 stond Cale weer in Leuven. Die avond deed een jonge vlegel die later nog aanmonsteren zou als boekanier op ’t Kofschip toen dienst als security. Hij had de grootste moeite om niet te bezwijken onder het gewicht van de reus Hubert De Steppewolf, die bij momenten kon huilen als een klein kind. Hij had er zo’n spijt van, snotterde hij. Hij wou John Cale zien en zich excuseren voor die vorige keer…

johncale1

Gisteren zag ik John Cale in West-Vlaanderen. In Mesen, het kleinste stadje ter wereld. Amper duizend zielen. Opgedeeld in Mesenaars en Messinois. De burgemeester heeft er dezelfde naam als mijn held uit “Flipper”: Sandy.

West-Vlamingen zijn als Chinezen. Men begrijpt ze niet en ze palmen alles in, zijn overal het beste in. Het aantal zelfmoorden ligt er het hoogst. Ik voelde mij de Marco Polo van Kessel-Lo-ho…

Weer werd het een avond vol Chaos en Magie. Cale bracht een herwerking van “Paris 1919”. De Kathedraal van Literatuur, Geschiedenis & Weemoed, uit 1973, werd grondig verbouwd. In het dwergstadje gebeurde iets vreemds. De fans, verzeild geraakt in een tot stad gebombardeerd dorp, liepen verloren in de ruimte, en de 72-jarige kunstenaar hakte een wak in de tijd.

johncale2

Didi de Paris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: