“Elvis & ik” (4/4)

juli 6, 2014

Vaders_en_zonen_52b0661caa610Ik overlees mijn arbeid van de dag:

‘Behalve over Fukushima, W.O. II, de kruistochten, collaboratie, amnestie (fiscaal of politiek), Congo, W.O. I, Zwartberg ’66, Julien Lahaut, het arbeidsethos, het neoliberalisme, het ecologische rampscenario waarin wij ons nu bevinden, de 812.064 lobbyisten, de nieuwe coupe van Koningin Paola, de laatste crisis van Bart De Wever, de maagring van de Zangeres Zonder Stem, het cordon sanitair en het geweld in het aardappelveld in Wetteren in de maanden voor de geprivatiseerde trein afgeladen vol gif kantelde, doping in de duivensport, misbruik in de kerk, discriminatie in het onderwijs, in de huisvesting en op de werkvloer, de drastische arbeidsduurvermindering (met loonbehoud), de mot in de mythe, de verschrompeling van het heelal, de verzuring van mens en milieu, en de noodzaak aan een krimpeconomie, de Bende van Nijvel, het beaat Vlaanderen-geblaat, de armoede van kunstenaars, het bruto nationaal product van al onze fiscale fraudeurs samen, de sans-papiers van Monaco, de groeiende ongelijkheid tussen haves and haves not, de dreigende oorlog tussen arm en rijk, in de metro en op straat, de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de miraculeuze krachten van Onze Moeder de Heilige Zeug, de onnozelheid van onze media en over het Groot Zirkus van Kerk & Staat, kan men hier – op voorwaarde dat het doordacht gebeurt & met respect voor elkaar – over zowat alles schrijven.’

Soms heb je de hele dag zitten zwoegen op één zin en is er ondertussen in de wereld weer van alles gebeurd.

Ik weet niet of we ’n verschrikkelijke winter krijgen. Bladeren dwarrelen, bladen sneuvelen. Literaire bladen verdwijnen. Literaire bladen verdwijnen uit de bibliotheken, en daarmee is alle hoop op een voortbestaan zo goed als weg. Literaire bladen verdwijnen uit de boekhandel, bibliotheken verdwijnen, boekhandels verdwijnen uit ons leven. Fuseren, elimineren. Uitgeverijen gaan op de fles, schrijvers aan de fles.

Wijze lessen heb ik uit dit alles getrokken. Ik schrijf nog alleen voor De Streekkrant. Die beschouw ik als de belangrijkste literaire bron van deze tijd. Dit wordt bij duizenden gelezen, de kans dat De Streekkrant verdwijnt, is klein. Sinds januari 2013 schrijf ik wekelijks een column. Ik schrijf over filosofen, over voetbal, fietsen, wandelen, straten, pleinen… De stad, dit ballingsoord, waar ik nu ondertussen al 33 jaar gevangenzit, door gehypnotiseerd word, is een onuitputtelijke inspiratiebron.

 

Doorgaans vinden schrijvers maatschappelijk engagement in hun tekst niet wenselijk. Zij ageren enkel, en dan nog alleen in het leven naast hun teksten, als er aan hun eigen sociaaleconomische situatie geraakt wordt. Betrek hen liever niet bij sociale actie. Het enige wat ze willen is hun smoel in de krant.

Wat we nodig hebben is 50 manieren om nihilisme te omschrijven. Het scheppend nihilisme van W.F. Hermans. Boons zoektocht langs anarchisme en communisme brengen hem er uiteindelijk toe het sublieme Zomer te Ter-Muren te schrijven..Het is een handboek voor het nihilisme. Het gaat over de geboorte van de nieuwe mens: Nietzsches Übermensch. De negentiende-eeuwse nihilisten waren de voorbode van een grote maatschappelijke verandering. Of een poging daartoe. ‘Nihilisme’, lazen Elvis & Ik, in een obscuur boekje, ‘[K5] was een Russische politieke beweging van rond 1860.(Mijn voorstel: ) ”Nihilisme”, lazen Elvis & ik, in een obscuur boekje, “was een Russische politieke beweging van rond 1860.” De term dook voor het eerst op in Vaders en Zonen (The Russian Messenger,1862) van Iwan S. Toergenjew. De roman handelt over de groeiende culturele kloof tussen de Liberalen van 1830-1840 en het Nihilisme. Zowel de nihilisten (de ‘zonen’) als de liberalen (de ‘vaders’) wilden sociale veranderingen in Rusland:

‘Een nihilist, dat is iemand die niet buigt voor autoriteiten, iemand die geen principe zomaar op goed geloof aanneemt, hoe goed en eerbiedwaardig het ook moge zijn…’

(Kortom: punkers, gasten zoals wij; die hun ouders veel verdriet aandeden.)

 

Op 23 november verscheen Tussen Leuven en Parijs (Les Editions De Paris, 2013). De bundeling van mijn columns, aangevuld met publicaties die verschenen in literaire tijdschriften.

Net zoals Andy Fierens en Michaël Brijs, net zoals Roderik Six, en net zoals Elvis Peeters, meen ik dat men met de realiteit een loopje mag nemen, men mag ze zelfs ombuigen tot een multi-interpreteerbaar kunstwerk – reality is just an imagination caused by a lack of alcohol.

Ik kan me terugvinden in Eugène Guillevic.

Nog meer dan met mijn eigen leven, en mijn werk, engageer ik me met het product dat ik aan de man of aan de vrouw probeer te brengen.

Omstandigheden hebben mij daartoe gedwongen.

 

Didi de Paris

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: