MET DE KIPPEN OP

januari 18, 2012

De dag barst open: een explosie, geluidloos. Een eierdooier, ter grootte van Jupiter, wordt uit de grond geperst, omhoog gestuwd, en – plop! – het zwerk in gezogen. Zo gaat het nu al meer dan vijftig jaar elke dag opnieuw: de aarde wil zijn ei kwijt en het zwerk wil een ei als ontbijt. Elke dag baart de aarde een ei zonder kalkschaal, enkele de vruchtzak. Het is een windei. De dooier, de reuzendooier bewerkt met een E-honderd-enzoveel-kleurstof, voor elke dag van het jaar een andere kleurstof. Alle nummers wit, rood, blauw en grijs zijn voorradig. Knaloranje zijn de stralen die vandaag uit de grond waaieren en omgebogen worden tot een dooier. Zo gaat het nu al meer dan vijftig jaar, dag in dag uit, elk seizoen hetzelfde: de aarde baart de zon. De aarde kreunt, de aarde kraakt. De aardkorst, de eierschaal, barst, en baart een windei. De dooier gevangen in een membraam, de celwand is stevig en dik – we krijgen een donkere dag- of doorzichtig: het wordt een heldere dag, helblauw… En dan weer liggen alle gazonnetjes in de buurt er onberispelijk bij, bloemen ontvouwen zich, luxaflexen worden opgetrokken, files ontrollen zich, roltrappen worden aangetrapt, sensoren openen deuren, dichters krijgen groen licht, in de hoofden klotsen verhalen in alle maten en afmetingen… En ’s avonds slurpt de aarde het ei op, herkauwt aminozuren tot dromen. In zwart-wit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: