Archive for oktober, 2011

JOURNAL INTIME

oktober 17, 2011

Mogen wij daar ook komen? Of is dat alleen voor pers en artiesten? vroeg één van de vrouwen. Neen, neen, neen, haaste hij zich, op mijn boekpresentatie is iedereen welkom … In de limousine hing een bizarre sfeer, warmte en koude, een cocktail van dood en hillariteit. Sterven in een lachkramp in een limo… Schrijven is een knelpuntberoep. Het productieproces speelt zich af in alle gebieden die er liggen tussen de meest woeste hoogtes van de markt en de diepste dalen van de menselijke psyche. Voor de auteur is het op elk moment van levensbelang te weten welk materiaal hij op de markt loslaat. Worden het spannende verhalen of de eigen demonen? Jezebel en Ahabl, of Romeo en Julia – de markt schommelt voortdurend vervaarlijk. Verhalen of toestanden, in het hoofd, of in de wereld? De schrijver is het meest gedelocaliseerde wezen op aarde. Zo heb ik eens een schrijver gekend die naar een feest moest in Luilekkerland. Het was op een zaterdagavond, in een oktobermaand; de eerste vriesnachten dienden zich aan. Binnen de beslotenheid van één etmaal moest de arme gekwelde ziel rond zeven uur ’s avonds, de stad zou wegzinken in een magisch halo van herfstlicht, de bus nemen naar Luiletterland. Hij zou nog gaan kijken of zijn fiets nog op dezelfde plaats stond als waar zij vele uren geleden afscheid van elkaar hadden genomen, later die avond zou hij een bezoek brengen aan een jazzfestival. Eerst zou hij om 20u rondgereden worden in een limousine. Ja, in een limousine, een lange witte limousine, een meterslange witte limousine, een limousine lang als een sneeuwvlakte…. Luilekkerland is de ene plek op aarde waar feesten meer dan een etmaal duren. In het uitermate luxueuze interieur van zo een limousine kunnen niet zo heel veel mensen in. De auteur zou voorlezen voor de happy few. Het thema van het feest was The Power of Happiness. Een kwestie van geluk. Dat is maar voor zeer weinigen weggelegd. Hij had er ook zwaar de smoor in. Nog maar nauwelijks bekomen van de doorstane emoties. Toen hij vroeg in de namiddag zijn ogen opende, de dingen rond hem had gegroet, en zijn computer opstartte merkte hij dat een hele map verdwenen was. Net die ene map. Hij ging biechten bij zijn geliefde. Hij begreep er niets van, al meer dan veertig jaar hield hij een dagboek bij. Vrouw en kinderen wisten zijn dagboeken liggen. Het zijn geen grote wereldschokkende geheimen die daarin besloten liggen. Schrijven is een valabel alternatief voor wie geen geld heeft voor de psychiater. En Playboy had hij ook toch jarne gelzen voor de interviews. Wat er ook gebeuren zou: hij wou niet dat er ook maar ooit één lettergreep van zou gepubliceerd worden. Het waren oefenschriftjes. Lamemtabel slecht geschreven. Groot was zijn gêne. De –ongetwijfeld- oneerlijke vinder van deze map kon nu over hem een boekje open doen. Gelukkig ging het maar over een korte periode, van nauwelijks enkele seizoenen – gevoelige informatie waarvan hij geen back-ups had.
Schrijvers hebben te veel fantasie –en dorst. Net voor hij de bus zou nemen, op het moment dat de hele stad weer geluidloos en traag dreigde weg te zinken in een halo van herfstlicht, kwam de redding. De map was gewoon verplaatst.
De limo: hemel en hel in één ruimte gewatteerd. De hel: een doodskist een doodskist met een riante bar, een duizendpoot op wielen. De hemel: afgeladen vol vrouwvolk.
De dichter was ontzettend open en rustig. Zachter dan de limo door het stadje gleed, manouvreerde hij door zijn glanzende bundel, een verzameling gedichten, bikkelhard en met ijzer doorweven. Een van de dames zei:”waarom maken ze jou geen stads[CENSUUR]?” De dichter kon de dame geen ongelijk geven. De stad en dichter zitten elkaar als gegoten, lopen over van paranoïa.

Advertenties

126 WOORDEN

oktober 16, 2011

Vaak voelt de dichter, die een uiterst sensibel mens is, zich een stomme kloot. Schrijver dezes bijvoorbeeld is niet echt een mens om mee onder de mensen te komen. Ergens in Luilekkerland werd een groot feest gehouden. En, er waren teveel mensen die hij kende, de drank stond koud en binnen handbereik, bezat het juiste aantal graden, en waarschijnlijk moesten de doorstane emoties van de voorbije week worden doorgespoeld. Stress op het werk, weet je wel. Wat wil je, geboorte geven aan een bundeling gedichten die bikkelhard zijn en met ijzer doorvlochten, dat doe je niet alle dagen – Misschien was het feest een verkapte bijeenkomst voor mensen die allemaal ooit dezelfde stommiteit hadden begaan: van hun pen willen leven. Zijn fiets heeft hij inmiddels weer terug.

BOEKVOORSTELLING

oktober 15, 2011

MANNEN MAKEN PLANNEN

oktober 15, 2011

Vanavond neem ik de bus om 19u. Om 20u word ik rondgereden in een limousine door Leuven (het Tienen aan de Dijle). Hopelijk zetten ze me af aan de poorten van Appeltuinjazz. Eerst mijn fiets gaan zoeken. Een mens leeft niet van cultuur alleen, niet waar?

SCHRIJVERSVERDRIET

oktober 14, 2011

Ik vertel het niet graag, maar toen alle deeveedeetjes netjes in de bundels geplakt waren, het eerste zonnestraaltje ons huisjebinnen gevallen was, het haantje gekraaid had, ik een uiltje gevangen had, mijn kat en mijn kippen te eten geven, de was opgehangen, de vaat gedaan, de vloer geschrobd, het hele huis aan kant gekregen had, om dan met mijn computer aan de keukentafel te gaan zitten, vulde ik de hele verdere dag met kijken naar de stapels van mijn nieuwste boek, glanzende stapels. Glanzend waren ze.

Ik moest vergeten hoeveel man-uren deze publicatie mij had gekost. Ik mocht niet langer denken aan de dagen dat ik lag te woelen, te koken, te malen, in de hoop een fijn product op de markt te kunnen brengen. Ontelbaar waren de nachten waarin ik als een gekanteld insect tussen hemel en aarde lag te luchtfietsen -Mevrouw de Paris heeft het ook niet altijd onder de markt.

Nu de arbeid gedaan was, moest ik alles los laten en mij simpelweg gekoesterd weten in de warme geborgenheid van de vrije markt. Speciaal voor mij, en mijn gedichten die bikkelhard zijn en met ijzer doorvlochten, heeft de vrije markt een groot gat gemaakt. Zij opent zich voor mij. Bracht mijn gedichten ver voorbij nieuwe horizonten, oostwaarts, naar het hart van het Oude Continent, waar men bereid is gedichten, zelfs als zijn ze bikkelhard en met ijzer doorvlochten, te drukken voor een halve appel en een half ei. Volgende keer – ik stel het voor op de aandeelhoudersvergadering – laat ik alles nog verder oostwaarts drukken, in Moskou. Daar drukt men voor een kwart van een appel en een ei. De vrije markt kent geen grenzen.

En hier was het dan: het product waar zoveel vraag naar is… Tot stand gekomen met de hulp van de Vijfde Kolonne aan het Oostfront. Onmiddellijk bij levering brak de hel los. “Een matte kaft, geen glimmende! ”. “Inderdaad, kameraad, dit is glanslaminaat.” Pjotr gebaarde van niets.

Van aan mijn keukentafel heb ik een perfect overzicht…
Zo mislukt is die bundel van mij nu ook weer niet; tenminste als je niet naar de kaft kijkt.

Didi de Pari$

How Can A Poor Man Stand Such Times And Live?

oktober 13, 2011

Luiletterland is de enige plaats in het heelal waar onveranderlijke wetten gelden. Eind 1979 bracht ik onder eigen naam een dichtbundel uit. Met de ronkende titel “10 gedichten”. Oplage driehonderd. Vette letters geboden “Betaal niet meer dan 20 BEF”. De prijs van twee pîlsjes. Nooit betaalde iemand meer.
Het was een druilerige dag toen ik in de stad een glimmende nietjesmachine kocht, en op het rommelige studentensecretariaat de offsets afhaalde. Ik betaalde, laadde de dozen in de auto en reed met een mengeling van trots en radeloosheid richting Slagerij De Paris…
Mijn jongenskamer was wel vaker het decor geweest voor peilloze weltschmerz. Niet lang daarvoor was het geheel gemoderniseerd, drastisch gemoderniseerd. De wasbak was geëmailleerd, de kleur onherroepelijk fout: rose. Alles voor de kunst, dacht ik toen en ging meteen plat op de buik. Tot aan het ochtendkrieken bevestigde ik mijn gedichten, die bikkelhard en met ijzer doorvlochten waren, met nietjes aan elkaar.
En gisteravond, stond daar plots in het holst van de nacht –het was al donker om zeven, de kippen waren al op stok- die uitgever van mij, na meer dan zestien jaar, met weer een boek van mij. De oplage was weliswaar bescheidener dan in 1979, maar bood nog altijd ruimschoots perspectief op een reuzenhit in kabouterland. De concurrentie is bikkelhard en we moeten met onze tijd mee, zei de goede man. Vandaag moet poëzie, ook al is die bikkelhard en met gewapend beton doorvlochten als de jouwe, opboksen tegen de beeldcultuur. Daarom hadden wij ervoor gekozen er een dvd bij te steken, zei hij, terwijl ik de dozen uit de auto laadde. Oh, ja, riep hij net voor hij weer plankgas richting bovenmoerdijkse grachtengordel vertrok: vergeet je niet de dvd’s in de bundels te plakken. En dat deed ik: dozen uitladen, dvd´s in bundels plakken en dan de dozen weer vol laden.
Zit ik misschien in een beschutte werkplaats, vroeg ik me na enkele uren af, maar toen het eerste zonnestraaltje ons huisje binnenviel, en het haantje kraaide, wist ik dat dit het beste was dat je kon doen als man die na zestien jaar weer eens een boek uit had; een dichtbundel.

De metingen…

oktober 12, 2011

Het is volbracht & thuis gebracht! Alles verliep pijnlijk en moeizaam; naar wens. Langs de geijkte kanalen. Het is een balk. 16cm breed, 24cm, 1cm dik. Het weegt 224gr. Het glanst. Yellow Black & Rectangular. Het bevat ook een schijf – placenta?

RECHTZETTING

oktober 12, 2011

Alles verloopt pijnlijk en moeizaam; naar wens. Langs de geijkte kanalen. Op de mededeling “Didi de Paris is in verwachting”volgt een tekst. Een veel te lange tekst. WAARSCHUWING:

    Lezen is dodelijk / Lire tue / Lesen ist tödlich
    Lezen brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe / La lecture nuit gravement à votre santé et celle de votre entourage / Lesen fügt Ihnen und den Menschen in Ihrer Umgebung erheblichen Schaden zu

Lees liever je krant. De krant is plezant. Met de krant in de hand komt men door het ganse land.

GROOT NIEUWS

oktober 12, 2011

(UIT HET glossy GRUUTHUSE boekje)

Didi
de
Paris

is

in

VERWACHTING!

Waiting For the End of the World

oktober 11, 2011

In afwachting dat het weer snel donderdag zou worden zat ik vorige vrijdag vroeg in de namiddag, met enkele collega’s verzenknijpers, in de sympathiekste boekhandel van het westelijk halfrond pilsjes te hijsen. Door de vitrine keken we naar de kroeg. Alsof niemand wou antwoorden op de vraag die net was gesteld: wat is poëzie?… De sympathiekste boekenwinkel van het westelijk halfrond is tot de nok gevuld met onverkochte dichtbundels. En toch wij mijmerden over heldendaden en bankrekeningen. We voelden ons met elkaar verbonden, een eenheid, iets dat het midden hield tussen The Fab Four en een bad bank. Tegen sluitingstijd, toen onze marktwaarde overtroffen werd door het Dexia-aandeel, klonk het antwoord als uit één mond: poëzie is de kunst te leven ver onder het minimum en daar het maximum uit te halen.