How Can A Poor Man Stand Such Times And Live?

oktober 13, 2011

Luiletterland is de enige plaats in het heelal waar onveranderlijke wetten gelden. Eind 1979 bracht ik onder eigen naam een dichtbundel uit. Met de ronkende titel “10 gedichten”. Oplage driehonderd. Vette letters geboden “Betaal niet meer dan 20 BEF”. De prijs van twee pîlsjes. Nooit betaalde iemand meer.
Het was een druilerige dag toen ik in de stad een glimmende nietjesmachine kocht, en op het rommelige studentensecretariaat de offsets afhaalde. Ik betaalde, laadde de dozen in de auto en reed met een mengeling van trots en radeloosheid richting Slagerij De Paris…
Mijn jongenskamer was wel vaker het decor geweest voor peilloze weltschmerz. Niet lang daarvoor was het geheel gemoderniseerd, drastisch gemoderniseerd. De wasbak was geëmailleerd, de kleur onherroepelijk fout: rose. Alles voor de kunst, dacht ik toen en ging meteen plat op de buik. Tot aan het ochtendkrieken bevestigde ik mijn gedichten, die bikkelhard en met ijzer doorvlochten waren, met nietjes aan elkaar.
En gisteravond, stond daar plots in het holst van de nacht –het was al donker om zeven, de kippen waren al op stok- die uitgever van mij, na meer dan zestien jaar, met weer een boek van mij. De oplage was weliswaar bescheidener dan in 1979, maar bood nog altijd ruimschoots perspectief op een reuzenhit in kabouterland. De concurrentie is bikkelhard en we moeten met onze tijd mee, zei de goede man. Vandaag moet poëzie, ook al is die bikkelhard en met gewapend beton doorvlochten als de jouwe, opboksen tegen de beeldcultuur. Daarom hadden wij ervoor gekozen er een dvd bij te steken, zei hij, terwijl ik de dozen uit de auto laadde. Oh, ja, riep hij net voor hij weer plankgas richting bovenmoerdijkse grachtengordel vertrok: vergeet je niet de dvd’s in de bundels te plakken. En dat deed ik: dozen uitladen, dvd´s in bundels plakken en dan de dozen weer vol laden.
Zit ik misschien in een beschutte werkplaats, vroeg ik me na enkele uren af, maar toen het eerste zonnestraaltje ons huisje binnenviel, en het haantje kraaide, wist ik dat dit het beste was dat je kon doen als man die na zestien jaar weer eens een boek uit had; een dichtbundel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: