IN EVERY DREAM HOME A HEARTACHE

juni 15, 2011

Koffie meenemen de straat op is geen zicht. De liefde tussen Ken en Barbie was een voorbeeld voor de mensheid. Een schaalmodel. Van het moment dat zij op de markt gebracht werden, was hun liefde voor eeuwig. En beursgenoteerd. Als mieren in rijen marcherend richting de gemorste suiker, zo druppelden de woorden uit de boxen, recht in het hoofd van Tacitus… Van vergulde kraan tot de deurbel, de loft in de stad, is geen hel, schat. Oh voorname gezelschapsdame, ik kocht jou per postorder. Mijn lieveling, van kop tot teen ingepakt. Perfect gezelschap, schat, zoals jij zweeft op mijn zwembad luxueus en gracieus, Oh, mijn opblaaspop, hoe kan ik jouw hart verdienen, mijn rol is het jou te dienen. Ik kan je nu niet dumpen, ik moet je oppompen, mond op mond beademing. Onsterfelijk en levensgroot, adem mijn adem in jou. Oh mijn wegwerp lieveling, hoe zeer je mij ook doet lijden, ik kan van jou niet scheiden. Onsterfelijk en levensgroot. Ik kleed je dagen in en kleed je dagelijks op. Oh, mijn opblaaspop, ik blies je helemaal op, jij mijn kop… Een lied van lang geleden. In every Dream Home a Heartache. Uit 1973, februari 1973. Vinyl, zoals de huid van de geliefde die werd bezongen en besprongen. De boxen liepen leeg als een opblaaspop. Twee andere bezoekers in het koffiehuis hebben een naambordje op: Pierre Louÿs en Ernest Claes. De één uit Gent, de ander uit Zichem, de één negentiende-eeuws Frans en decadent, de ander Vlaam heimat schrijver. Louÿs schreef over de vrouw als ledenpop. Claes schreef over een baron die de herinnering aan zijn vrouw levendig hield met een levensechte pop in het salon. Het was verwarrend. Een popsong voor een opblaaspop. A Dutch wife, zegt men in Amerika. Gelijk met de foto en de melk en de suiker en de koffie en de gedachten mengden zich in zijn kop tot iets anders. LegoGrad had sinds kort een museum voor letterkundig curiositeiten. Het hield het midden tussen een pretpark en een freakshow. Mensen zien dat graag hoe clowns hun leven laten opbranden door schone letteren. Geen wonder dat de figuranten hier onder de middag een koffie komen drinken. Ken is weg, gebroken zijn pvc-hart, Tacitus het kind van de rekening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: