LONESOME LULLABY (voor Joe Le Taxi)

augustus 4, 2010

Zaterdagavond in het Anatomisch Theater te Leuven gedroegen Bert Lezy en Didi de Paris zich als echte politici: niets van wat zij beloofd hadden realiseerden zij. In plaats van mooi afgewerkte dingen, met een einde en een begin, werden de geplande afgelijnde interventies gereduceerd tot één klomp ruwe poëzie. Alles werd gemaakt terwijl het publiek verschrikt en verbouwereerd toekeek. De kunstenaars hielden zich schuil in hun werk. Één vraag overspande die avond het Anatomisch Theater: overleeft het publiek deze aanslag op de formats? Thans schenken Auteur en Schilder, zich terdege van hun wandaden bewust, hun publiek, en alle andere die zij ooit onrecht menen aangedaan te hebben, ter compensatie van de aangerichtte smart, als Wiedergutmachung ,een extra dosis schoonheid en troost, de schoonheid en de troost die men soms vindt in een klein hoekje (van cyberspace bij voorbeeld)… In de sound van een onbekend groepje bij voorbeeld…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: