Archive for oktober, 2009

SANCTUS, SANCTUS, SANCTUS

oktober 9, 2009

TREK HET U NIET AAN,
ZEI PATER DAMIAAN,
VOORTAAN
ZULLEN UW ARMPJES
EN UW BEENTJES
ALLEEN NAAR HUIS
TOE GAAN *

* tekst gevonden op anonieme provo-pamflet in de binnenstad

HAAR

oktober 8, 2009

Zalig is de ziel die lijdt (na het esbattement in het etablissement). Harig is de hand die glijdt over het blad van links naar rechts. Sinds eeuwen, sedert mensenheugenis komt al het slechte, komt al het kwade, van rechts. Op de bühne bij voorbeeld komt gegarandeerd de duivel van rechts (de kant van de hand waarmee men het kruisteken slaat) – spookrijder tegen de leesrichting in. Het is waar dat schrijver niet langer het eenzaamste beroep ter wereld is. Iedereen die tegenwoordig is mag mee doen. Heilig de overtuiging dat minuscule lettertjes langs de poriën binnendringen in het lichaam – overdrachtelijk. Het is waar dat het blad oplost in pixels – Bonanza. Het is waar dat de angst plots opsteekt – als een tropisch onweder. De pen brandt in de hand. Onhoudbaar. De pen valt. Bevlekt de vloer. Rorschach. Gelukkig maar is het zo niet gegaan. Het is een stiftje, omklemd door de hand, harig, als een vogelspin. De vuurproef. Loslaten. En terwijl het stiftje valt is nog net te lezen DAMIAAN, een stiftje van de DAMIAANACTIE.

HAIRY MOVIE, BABY

oktober 7, 2009

De tijd van lange teksten is voorbij. Tenzij de mensen er zelf mogen in meespelen… Een roem van vijftien tot de macht vijftien minuten zou hen te beurt gevallen zijn hadden ze gisteren simpelweg gereageerd op mijn écritures. Schier dantesk is het tandengeknars en geween nu. Slechts weinigen delen nu mijn roem… Uit cyberspace kwam een blad aangevlogen. Een e-mail geopend in ons hoofd – als een bloem in de ochtend. Het is niet echt een blad. En al evenmin een vogelspin. Wat hebben we gezien? Gisterochtend om 10:43 schreef De Geest: Het was geen vogelspin, maar de geest van je ver vervlogen verleden? 😉 Waarop de auteur (om 10:55) antwoordde: “Een hersenspinsel dus?” “De derde man, vroeg Marjan De Roubaix zich af, gisteren om 14:19 – papier is geduldig, de auteur niet, hij antwoordde (om 19:22): daar doet die clip van Ultravox idd aan denken. Er zitten gaten in de menselijke dialoog… Inmiddels was het 20:08. Marjan De Roubaix antwoordde: “al had ik het nooit eerder zo gezien”. In zijn alwetende wijsheid riposteerde de auteur –om 20:16 “Door de dingen vaker te bekijken gaan we ze op den duur anders zien. Zen?” Renée Verheyen zei, de klok van de toren sloeg exact 20:24: Een spin in de morgen brengt kommer en zorgen, een avondspin daarentegen brengt geluk en zegen. Marjan, 20:24: Of door ze anders te bekijken? Marjan, 20:27: Een spin in de nacht valt altijd zacht. Toen schreef Didi de Paris, om 20:32: “Renée, maar deze spin toonde zich juist in het midden, tussen de avond en de ochtend.”Renée, 20-37: zorgen en geluk? Didi 20:42: Is het zoals met “Strange effect on me ”. Een mens denkt dat je de uitvoerder kent, maar nu, zoveel jaar later, zie je dat het nummer eigenlijk van The Kinks is. Ga maar eens kijken op Youtube, beste lezers. Idd: wie hier komt kijken die mag niet lui zijn. Hierop vuurde Marjan De Roubaix om 20:53 video-clip http://www.youtube.com/watch?v=RC6wZLvdUc4&NR=1 op ons af. Hierop volgde alweer een black-out. Of was het gewoon een stilte? Op het net? Had iemand een spin gezien op het net? Om 21:30 reageerde een van de auteurs van deze tekst: “zaten wij in een film van Almodovar? Of was het Kiss of the Spider Woman? Of was het het oude lied, waarvan men nu pas weet wie de het oorsp[ronkelijk heeft bedacht? The Kinks!”… Het werd laat. De netvliezen werden troebel. Om 23:31 bezorgde Lea Winkeler haar medemens een pracht van een coda: “Ik kan in deze zaak melden dat ik onlangs in mijn eigen straat eveneens een wezen van de ene naar de andere kant heb zien trippelen, waarbij ik dacht: dat is géén blad, verdorie. Mijn volgende gedachte was: het is een muisje verdorie. Waarmee nogmaals het verschil is aangetoond tussen dichters en the rest of us.” Allerlei stemmen wriemelen door elkaar – één van hen was duidelijk Pater Damiaan. En jullie begrijpen, beste lezers dat deze tekst nooit kan eindigen.

SCARY HAIRY

oktober 6, 2009

De dromen van dichters worden vaak verward met de hallucinaties van zatlappen (die het proberen af te leren). Dan moet je toch lachen als iemand je bij voorbeeld zou vertellen dat hij vorige zondagnacht, rond half een, toen hij door de Munstraat liep… In de straten hing vaal licht, een zot zacht briesje speelde met verdorde blaajes. Plots liep iets heel vlug van de rechterkant naar de linkerkant van de Muntstraat. Het was geen blad, het liep te recht, en op hoge poten. Het was harig. Misschien was het ontsnapt uit een studentenkamer? Het verdween in een keldergat. Niets van dit alles zal ik hier schrijven, anderrs gaat u nog geloven dat wat de dichter gezien heeft niets anders kan geweest zijn dan een vogelspin.

TRIANGLE SHOT

oktober 5, 2009

De dromen van de dichter zijn onverslijtbaar (op de markt). Wie heeft er een boodschap aan rapportages zoals: schaarsverlicht het bureau, schaarsgekleed de vrouw. Vetter dan het eigen lijf lachte de verzekeringsmakelaar de kortgerokte, hooggehakte secretaresse toe. De grijns bleef hangen. De man opende een map en vroeg haar: zullen we hem dan maar vertellen hoeveel hij krijgt?

DE ZONDAG VAN HET LEVEN

oktober 4, 2009

Ik kan het niet genoeg benadrukken: laat de mensen met rust (voor je het weet raak je ermee bevriend) Met alle gevolgen vandien. Of zijn jullie al vergeten wat ik donderdag geschreven heb?

DO YOU REMEMBER

oktober 3, 2009

Laat de mensen met rust! Laat hen winkelen, laat hen de wagen wassen, desnoods de hele dag, want de dromen van dichters, daar is geen markt voor. Niemand zit te wachten op iemand die bij voorbeeld schrijft “Het was oorlog”. Oorlog is er altijd – op TV. Geen hond interesseert zich eraan dat een soldaat een dichter zou vragen of hij hem even wou neerschieten. Ze hebben er al voor minder zot verklaard, kegelzot. Als je dan nog -ik zeg maar iets – zou zeggen dat de dichter het pistool… euh, in de struiken gegooid heeft en toen ging rennen voor zijn leven – Wie doet nu zo iets? En wie zou er dan nog geloven dat die zogenaamde poëet bescherming vond in een woonkazerne, heel hoog boven een plein. Kamers die verhuurd werden aan studenten. En ja, dat het zelfs goed was, voor een tijd, voor een hele tijd. Sta je versteld dat de mensen in lachen zouden uitbarsten als je vertelde dat de mensen in lachen uitbarstten omdat er in die droom gevraagd werd of de oorlog nu al voorbij was?

ODE AN DIE FREUDE

oktober 1, 2009

Vrienden zijn een eigenaardig volkske. Ze zitten vol verrassingen. Ze zeggen dat ze komen eten. En het draait helemaal anders uit & toch ook weer niet. Want alles stroomt (& ook de wijn): de laatste film, het laatste boek, het laatste album, en nog een laatste om het af te leren. Het is overal en altijd een drie gangen menu (in up-tempo). Eerst zetten ze een boom op over politiek (en het zakt in elkaar als een souflé). Daarna spannen ze een zaag over cultuur (en het zakt in elkaar als een plumpudding) & dan vallen hun ogen toe (een kaartenhuisje). Als ze weg zijn is je koelkast leeg en ligt je huis overhoop. O.K., het lag al overhoop, maar nu helemaal anders overhoop. Een mens moet water bij de wijn doen… Ook al is dat de volgende dag.