REMIXING ‘THE WAVES’ (VAN ZIJN GEDACHTEN)

oktober 11, 2009

Het kon Hawaï zijn. In het grijs, missionarisgrijs. Subtropisch is de storm. Over de brug lopen mensen gebogen. Sommigen onder paraplu’s. De dichter rijdt in zijn auto, onder de brug. Slecht weer voor een heiligverklaring. Je kan er niet eens een hond door jagen. Autowissers wissen gedachten weg. De dichter weet niet waar de weg toe leidt, evenmin vanwaar de mensen komen, begrijpt de beelden niet, is zich bewust van visueel analfabetisme, en vervuld van flarden van zijn dromen. Het optreden was nog slechter dan het weer. Altijd diepte hij nieuwe teksten op. Er volgden geen woorden. Tussen het publiek in de sportzaal van het oude schoolgebouw zat Vriend Jan. En dan onder een blauwe hemel – dit moet Hawaï zijn – zit Damiaan – he’s all dressed in black, beat up shoes and a big straw hat. Damiaan kan zich niet inbeelden dat dit paradijs ooit een staat zal worden. Steeds meer droomt hij van de Maagdeneilanden. Pater Damiaan kan het niet verstaan dat zijn aandacht de hele tijd afglijdt naar Cuba, Puerto Rico en de Fillipijnen. Onbegrijpelijk hoe de vreemdste locaties steeds weer opduiken – als donkere wolken aan een staalblauwe hemel, nieuwe eilanden uit de golven – Samoa, Guam – afgelegen locaties… Noordelijke Marianen -vijf keer groter dan Tremelo… Baker, Howland, Jarvis… Johnston, Kingman… Midway, Navassa… Palmyra, Wake… Hij begrijpt bij god niet waarom die namen hem niet los laten. Op de kaart zijn het speldenprikken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: