CABARET VOLTAIRE

oktober 23, 2008
Ongetwijfeld is het met godsdienst als met porno. Kijk de mensen aan! (Ook tijdens het houden van een referaat.) En probeer, in godsnaam, voor één keer, niet aan seks te denken. Dat is als een foute ondertiteling. Er staat nooit wat je leest. In heilige boeken past men de truc al eeuwen toe. Misschien is godsdienst een grove vorm van pornografie? De auteur van “Bambi” die stond toch ook geboekstaafd als verstokt pornograaf? En denk maar niet aan al die kwaadaardige boodschappen die diep weggemoffeld in de pixles kunnen zitten en bij voorkeur verspreid worden via piraatversies van Disneys …

“Het was in 1979, niet in 1916, Niet in de stad, maar in een dorpscafé, niet in Zurich, maar in Tildonk, dat ik Cabaret Voltaire leerde kennen… Onooglijk was het café, in het dorp, haast onvindbaar op de landkaart – naald in een hooiberg. Het mag al een klein wonder heten dat ik er niet voorbij gereden ben. Ik kwam in vliegende vaart elders vandaag. Ik hield halt omdat ik moest pissen. Ik stormde het café binnen. Achter de tapkast stond een corpulente man. Pils, riep ik en stormde naar het toilet. Toen ik dan eindelijk genoot van een deugddoende lozing werd ik getroffen door de vreemdste klanken die ooit had gehoord. “Wie is dat?” vroeg ik even later. “Cabaret Voltaire”, zei de man. “Fuck, deze tent is hip”, dacht ik. Ik had het nog nooit gehoord, over de band had ik al wel gelezen, enkele dagen voordien. In het coolste blad dat je je maar kon bedenken. Het zag er niet uit. Aan elkaar geniete fotocopies. Magistraal, schreven ze. Cabaret Voltaire eindigde een optreden met de projectie van flarden vintage porno, terwijl door het elektronisch klanktapijt krakerig kwam bovendrijven, van Édith Piaf, “Non, je ne regrette rien” …

En we praatten. Tot alles opgeklaard was, en we in de gaten kregen dat het halve dorp op weg was naar de mis van 10u. Er viel wat te vertellen, want het was 1979, punk was dood, en verschillende bands zouden rock meesleuren in het graf. Één daarvan was Cabaret Voltaire. Uit Sheffield. Pere Ubu hadden hun The Modern Dance uit en ik had ook The Metal Box van P.I.L. Even daarvoor hadden die de goegemeente nog opgeschrikt met de film “Who Killed Bambi?”

Voor de meerderheid moest punk nog beginnen, enkelen hadden het al helemaal achter de rug. Het ging om een uiterst klein groepje jongeren, gedurende een zeer korte periode, op nauwelijks enkele straten in Brussel. Pas jaren later realiseerde ik me welke vreemde alchemie punk met ons had bedreven. In die korte tijdspanne waren we o.a. in Zürich 1916 geweest waren, en langs alle andere plaatsen en data van de historische avant- garde. De hele historische avant-garde van de twintigste eeuw hadden wij nagespeeld, Dadaïstren, surrealisten en situationisten, alles hadden wij nagespeeld dankzij de duivelse remake van de beweging van de ketterij van de vrije geest.

Het was in 1979, het jaar waarin de grootste Vlaamse schrijver (ooit) kwam te sterven.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: