Archive for 21 oktober 2008

KIRLIAN SNAPSHOTS

oktober 21, 2008

Tijdens het houden van een referaat moet men zich beperkten tot de feiten, geen uitstappen maken, met beide voeten op de grond te blijven staan. Lardeer het exposé met een grapje, nu en dan. Het hoofdingrediënt blijft ernst. Bekijk het publiek aandachtig. Kijk voortdurend iemand anders in het publiek aan. Wek de indruk dat je woorden heel in het bijzonder voor hem, of haar, bedoeld zijn.

Dat realiseerde ik mij bij het debiteren van de Zeven Lithanieën voor de Nieuwe Tijd. Had iemand gemerkt dat ik uit mijn lichaam getreden was? Heeft iemand vermoed, verblind als zij waren door de dorst, dat ik mij opgelaten voelde als een reuzenwindvlieger in een Tibetaans klooster? Het is een bekend plaatje maar vanuit een veranderd perspectief. Ik kijk door een raam, naar binnen, en zie een ongelikte beer, een bosaap, de zuipschuit Kapitein Haddock. Hij schrikt!

Lang heb ik gedacht dat die monniken aan die windvliegers hingen. Geen enkele godsdienst overwint de zwaartekracht. Ik steeg op, vloog door het raam, ging kijken bij de buren. Overal in de straten, in de dorpen, in de steden, genoten de mensen in hun huizen van hun televisie. Die herfstavond loodste een slechte horror-film de mensen, knus getroond tussen stapels chips en sloten Coca-Cola, al lachend en al ginnegappend, naar het labyrinth van hun diepste angsten. De complexe constructies van Escher en Piranesi verzonken erbij in het niets. Want het dient gezegd: het beeldscherm is een tabernakel, de Ark des Verbonds. Interessant is de onderlaag. Wat men niet onmiddellijk te zien krijgt, de subliminale beelden.

Televisie, uw venster op de wereld: het lijkt een moeras van beelden, maar de ondergrond is zeer solide, pure Videodrôme – een kwaadaardig professor lanceert een televisiepiraat waarop alleen die dingen in beeld gebracht worden waarover men niet kan praten. Het betreft heruitzendingen, herwerkingen, kruisbestuivingen en remixen van de Comte de Lautréamont, de Marquis de Sade, Georges Bataille, Restiffe de la Bretonne… De duistere monastieke gothic novels van Matthew Gregory Lewis. Het bloederigste uit clandestiene films vermengd met de rode vloeistof uit homemovies… De televisie van de wreedheid. Met als klap op de vuurpijl een survival-programma, rechtstreeks vanuit de martelkamers. Twee ploegen nemen het tegen elkaar op: de beulen en de slachtoffers. Met geen ander doel door de wetenschapper aangeboden dan om kwaadaardige tumoren bij de kijkers te veroorzaken. De kijkcijfers stijgen koortsachtig. Gelukkig werd ook die avond –om de spanning te snijden- alles geregeld onderbroken door reclameblokken.

Avond aan avond herhaalt zich het wonder, reeds meer dan een halve eeuw, wereldwijd. Ook die avond, terwijl mijn lichaam elders stond te preken, toverde de televisie elke kamer om tot schimmenrijk, een grot waar de schaduwen in vale kleuren over de muren warrelden en kroelden.

Tegen zoveel magie kon de computer alleen opboksen door een beroep te doen op de pornografe, de postindustriële lithurgie. De computer ging in de tegenaanval met een nog sterker aanbod: gratis porno voor iedereen, non-stop!

De mens evolueerde van het kastje naar de muur, van het water naar het land, en van de televisie naar de computer – eenvoudig Darwinisme. Nu is internet een imitatie van de nachtelijke sterrenhemel, één grote kapellekensbaan met ontelbare heilige huisjes. Deemoedig knielt dagelijks een groot deel van de mensheid ingehouden bij zo een schrijn van de contemporaine pornografie, een holodeck van het Paradis Artificiëlle. Balinees schimmenspel. Men weet zich getroost met de gedachte dat een maatschappij die voortdurend artificiciële behoeften creëert, altijd haar valse bevrediging klaar heeft: porno.