Aflevering 9 – CLEYN EXENBOEKSKE

oktober 12, 2007

Joe, Margaretha en de Moordenaar, iedereen is wakker, helder als de nacht. Ligt ze? Op de vloer? Op een brits? In het stro? In haar uitwerpselen? Had ze een toilet? Kon ze zich wassen? Haar kleren? Had ze medegevangenen? Mannen? Vrouwen? De cipiers? Waren ze vriendelijk? De tralies roestig? Likte zij eraan? Ook als het vroor? Was het koud? Op haar spijkerbed van vragen voelde Margaretha zich een voodoo-poppetje. Alsof ergens ver weg in de tijd iemand aan haar zat te denken. Slapen, moest ze, en voor haar rechters verschijnen. De deur zou opengaan voor de Commissie ter Bescherming van de Maatschappij (in toga).

Houtworm in de schedel, wormgaten in de tijd. Margaretha opent haar ogen. Over het plafond glijden lichten. Een auto?

Margaretha heeft geschreven in haar cel –zoiets omschrijft men tegenwoordig in een handomdraai als ganstarap on Death Row.

Tot op de dag van vandaag heeft de mens een diepgewortelde verdrongen angst voor kunst. Niet omdat het seks zou zijn, maar omdat elke kunstuiting sedert mensenheugenis te maken heeft met magie.

Schrijven is geheimzinnig. In het kader van het Alzheimeronderzoek bestudeerde men de brieven die jonge nonnen bij hun intrede in het klooster schreven aan god. Diegenen die een complexe synthaxis hanteerden werden decennia later allemaal dement. Dit was niet zo bij hen met een puntige stijl… Misschien is het dit dat de mens geregeld maakt tot de dolle hond die uit wanhoop boeken vernield?

Joe rijdt door de nacht. De dood van Agent Nr. 732 was een drama. Als kind was hij er enorm door aangegrepen. Elke avond heeft hij gebeden onder de lakens (zijn tempel) tot alle engelen opdat de booswichten hun welverdiende straf niet zouden ontlopen. Als de dag van toen haalt Joe zich alles voor de geest. De agent had een dochtertje. De ruitenwissers floepen. Nog kan hij huilen, als hij denkt aan de mooie jonge moeder. Bloemenjurk, pumps en opgestoken haren. Buddy Holly-bril. Regenjas. Een sjaaltje over haar haren. Toen nog droeg bijna iedere vrouw een hoofddoekje. Wie maalde erom?

Alles zinkt in het niets in vergelijking met het Grote Verdriet. De moeder wachtte aan de schoolpoort. Werd uit de rij gehaald. Het miezerde – Stille film, super8 – De vrouw krimpt. Als door vuur verteerd. 7 december 1966. Een woensdag, als ik mij niet vergis. Ik ben er zeker van dat ook de boosdoeners vandaag niet meer onder ons zijn.

Arm of rijk, allen zijn zij thans gelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: