Vintage Spooky

oktober 3, 2007

bruno-huygebaert-copy-2.jpg 

(beeld: “Bruno Huygebaert” van Bert Lezy.)  

Van één ding was Joe zeker. Margareta Porete was gevaarlijk spul. Als hij niet uitkeek raakte hij er nog door bezeten. En soms is een mens blij omdat een kwade gedachte uit zijn hoofd verbannen wordt en de plaats ingenomen wordt door een lied dat er blijft hangen zoals een naald in het vinyl. Een Hammondorgel draagt het verhaal van Christina the Ashtonishing… They took here body in a coffin/ To a tiny church in Liege. Nick Cave vervolgt hoe het Christina the Ashtonishing was the most astonishing of all… verder ging na haar martelarendood. She would run wildly through the streets/ Jump in the Meusse, and swim away – vele watertjes doorzwommen, nieuwe avonturen tegemoet. Muddy water. Mijdt het stelen en bedriegen, de achterklap en ’t liegen.

Joe liep langs de laan. Door regen gestriemd. Verzopen als een eend.

Wat was de functie van de heiligenlevens? Propaganda. Alle martelaren kwamen uit de hogere kringen. Geen working class heroes onder de heiligen. Ze moesten van zeer goede komaf zijn, om in aanmerking te komen als heilige. Was RED TAPE standaard procedure. Anders waren ze van geen tel. Ook strekte het absoluut tot aanbeveling als de aspirante heilige – bad boy from a good family – ook nog (bij leven en welzijn) werd onthoofd. Om geen enkele reden omdat voor de Germanen de ziel schuil hield in het hoofd. Etc. etc.

Hoog tijd dat de verhalen van de ketters verteld worden. Joe voelde zich een echte Private Art Detective. Als in een hard boiled scrime story bleef hij door de regen struinen, diep verscholen in zijn regenjas, en met een slechte smaak die in je mond blijft kleven.

Alles zou zoveel makkelijker zijn als we een gelaatsafdruk hadden van Margareta Porete! Of een blauwdruk van haar DNA.

Joe voelde zich alsof hij door een Middeleeuws schilderij liept. Iets van Giuseppe Arcimboldo (1527-1593), die portretteerde hoofdzakelijk met andere voorwerpen. Hoofdzakelijk groenten en fruit. Van de cineast Federico Fellini kan men zeggen dat hij een schilder was met mensen.

Oude eiken kraakten. Een vogel vloog tegen de wind in. Een gaai? Langs de kant van de weg hing een bloem in de knop gebroken. De ingrediënten waarmee Peter-Joel Witkin zijn prachtig lugubere foto’s componeert. Er werd gefluisterd dat hij, zoals Vesalius ’s nachts bij lijken liet smokkel, bij Witkin zou dat gebeuren vanuit Mexico – Vreselijk verminkte lijken, slachtoffers – oorzaak onbekend. De kadavers worden naar zijn atelier in New-Mexico gebracht. Met de materie wordt een tableau vivant gemaakt. Die word top de gevoelige plaat gelegd. De foto’s krijgen een patin, worden bekrast en bewerkt tot ze  lijken op daguerreotypen uit de begindagen van de fotografie. Alchemistische processen om de abjecte esthetiek van de negentiendeeuwse decadence op te roepen. De ethetiek gereduceerd tot necrofilie. En dat alles teruggebracht tot stilleven. Stilleleven met Les Fleurs du Mal. Zo worden verhalen verteld. Elk verhaal heeft body. En de regen was opgehouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: