Archive for 25 juni 2007

Kapotski (weer een vleugje neo-realistische Pop-Poëzie)

juni 25, 2007

betoging-22-6-002.jpg

Soms opent Joe zijn ogen en heel Stadt™Ville©City® is verdwenen. Alles is in gruizellementen gevallen. Een paar dagen ervoor had Joe Lou Reed gezien, en twee dagen later Kapotski. Een impro-noise trio bijgestaan door Geert Waegeman, Isolde Lasoen en Luc Van Acker. Het ensemble bracht een wall of sound, in de hoop de muren van het stadje, het Jericho van het postmodern ennui, als een kaartenhuisje omver te blazen… Die avond was heel Stadt™Ville©City® afgebrokkeld. Geen kruimel overgebleven. De stolp kapot. Het jaar was 2007. Joe liep door het oersaaie middenstandersnest. Het sterfputje naast de Dijle. Dodelijk vervelend. Onleefbaar. Uniformen alom. Enerzijds Blauwbloezen. Anderzijds geuniformeerden. Langs beide kanten speelden men televisiebeelden na: Rostock, Heiligendam, Cops, Kopenhagen, Supercops, G-Force, G-spot, G8… De kinderen speelden black block. Een amalgaan van extreemlinks en extreemrechts. Bivakmutsen en schrille stemmen. Ze hadden beter moeten weten. De overvalwagens en helikopters maakten deel uit van de rondrijdende tentoonstelling “Demokratie 2007”.

Niets is zo erg als een romanpersonage dat plots veroordeeld wordt -met de Teletransformator van Professor Barabas – plots door het echte leven te moeten struinen. Het is een nachtmerrie, met je ogen open. Enkele honderden alternativo’s, veelal punks, een niet onaanzienlijk gedeelte gemaskerd. Krakers die slecht communiceren. Die het niet nodig vinden om uit te leggen waar Opus Dei zit. waar ze panden hebben in hun stad. Wat hun activiteiten zijn. Wie de leden zijn. Hoe het onstond. In Franco-Spanje, de bakermat van de bloedappelsienen.

Al van in de vroege vooravond werd in het boeiende stadje jongeren door de politie – altijd behulpzaam – van de treinen geplukt en afgevoerd. Preventief aangehouden. Tot na vieren opgesloten in een stinkhol op de Philipssite. Vroeger een fabriek. Nu het grootste flikkenkot terwereld. Zo innoveert men hier: fabrieken die het afbollen ombouwen tot flikkenkoten en zothuizen.

Het punt van afspraak, het vertrekpunt van de betoging, de Oude Markt, lag er verlaten bij. Hermetisch afgesloten. Slechts langs een smal steegje bereikbaar. Het gaf meteen een idee hoe het is om in Rusland tegen Poetin te demonstreren.

De horeca was boos op de vuile vier krakers. Verder lagt niemand, in het slaapstadje, er wakker van. Aan Vismarkt en Cranendonck hakte de politie er vrolijk op in. Mogelijk had Joe het verkeerd gezien. Hij had in een momentopname gezeten. Op de set van “Daems”? Terwijl vragen Joe bekropen werden links en rechts mensen geslagen en weggesleurd. Een spel van kat en muis werd gespeeld. Idyllische plekjes werden aangedaan. Een grillig parcours leidde langs hoekjes, stegen, parken en pleinen Alles gevolgd door -lastige vliegen – twee helicopters. Agustas? Joe wist het niet. In elk geval dure vogels. Cirkelen al van vroege middag tot ’s avonds laat boven het slaapstadje… Toen Joe uren later zijn ogen sloot zag hij eindelijk de wereld zoals hij was: een doodshoofd, fluoriscerend en draaiend om zijn as.

 

 

 

 

 

Advertenties