Archive for 22 juni 2007

RUM

juni 22, 2007

sad.gif

Het heeft lang geduurd: de periode van het grote geluk. Ze werd uitgezongen door de zwarte ziel, Raymond van het Groenewoud, met het The Long and Winding Road-achtige “Gelukkig zijn”. Toen was geluk nog heel gewoon, een mode.

In 1972 had elk hoekje en plaatsje van Stadt™Ville©City® nog een naam. Er waren dorpen en steden. Eén heette Gent. De Gentse volkszanger Walter De Buck kon zich toen ongestoord laten fotograferen terwijl hij op de rug van een ezel reed. Niemand die daar om lachte. Alsof de zanger een langharige Lamme Goedzak was met een John Lennonbrilletje op, alsof eindelijk het paard van Christus overal voorbij kwam, alsof het volk langs de kant van de weg nog stond te wachten op de blijde intrede van de bevrijder, alsof James Ensor zijn belangrijk schilderij nog moest maken. Vandaag wordt men om heel wat minder door dierenrechtenactivisten onder de voet gelopen.

In 1972 kwam “’k zou zo gere wille leve” uit van Walter De Buck. In de liederen klonk alom afwijzing van de moderniteit in door. Aan de andere kant van de tricolore gevarendriehoek lag Leuven (korte tijd later zou het uitgroeien tot epicentrum van universele saaiheid). De geschiedenis van de groep is verbonden met het plaatsje: Legendarische plaatsen zoals het zuiperscafé de Reynaert… Spaanse Brabander, Blauwe Schuit…De eigenlijke formatie geschiedde in de zuipkroeg in de Muntstraat – naast “Café Amedee”. Sinds mensenheugenis is er synergie tussen kroeg en kunst. Beiden bieden amusement, vertroosting, verlokking, schoonheid en poëzie. Waarom bestaat er niet iets als Kroegkunst? Het zou immens populair worden – een hit voor minstens duizend jaar. Als de mens wat meer in de kroeg zou zitten de wereld zou er mooier uitzien!

Rum bestond uit slagerszoon Paul Rans, Wiet van de Leest en – sedert kort, op zestig jarige leeftijd voor eeuwig van ons heen gegaan -Dirk van Esbroeck. In ’72 verscheen hun eerste album. De hoes moest de indruk geven dat het allemaal heel oud was. De groep haalde haar inspiratie ook uit middeleeuwse muziek. Alsof de foto bewerkt was met aceton. Er stond een oud bakstenen hoeventje op. Schoolbergen? Kesselberg?

Soit. Zonderlingen zoals Rum en Walter de Buck kregen navolging. Alle Born to be wilde types wilden terug naar de natuur. Er volgde een stadsvlucht. Men trok naar het platteland. Natuurlijk wou men niet zoals die hippies in oude huizen, zonder stromend water, leven. Het resulteerde in verkavelingen, met als kers op de taart –een mens wordt onpasselijk als hij daaraan terugdenkt – de fermette-stijl. Op de Dag des Oordeels zullen de schuldigen verantwoording moeten afleggen! Rum en Walter De Buck was muziek voor freaks. Gasten met lang haar. Geruit hemd. Winter en zomer droegen ze hoge laarzen. De jeans erin. En folk zat overal. Tot zelfs bij The Velvet Underground, the Biggest, the Loudest, Hairiest Group of All. Na hun banaan album volgde in 1967 – het jaar één na Batman – Chelsea Girls. Daarop speelt de quasi voltallige Velvet Underground… folk! En dan is er de opname van John Cale, Lou Reed en Nico in Le Bataclan in Parijs. Ook uit 1972. En folk. Een absoluut hoogtepunt is de akkoestische versie The Black Angel’s Death Song. Oorspronkelijk een noise-nummer

Advertenties