Spooky

april 20, 2007

vintage-halloween.jpg

Het gebeurde dat Joe een warenhuis binnenstapte en dat alle kleur wegviel. Het omgekeerde van blozen. Onmiddellijk wist Joe zich dan weer in die ouwe B-movie… Hij had het kunnen weten. Hij was niet zeker of zijn ontbijt wel zijn ontbijt was. Aan het strookje hemel helemaal bovenaan de buildings was evenmin af te lezen of het ochtend was of avond, winter of zomer. Joe zat in zijn wagen. Met in zijn maag het gevoel alsof de zon niet opgestaan was. Geen enkel geluid. Geen enkele voetganger. Geen enkele tegenligger. Geen andere auto. Uitgestorven straten. Helemaal alleen had hij door Stadt Ville City gereden. Hij had er geen erg ingehad. Bij elk huizenblok verouderde zijn auto. Buiten aan het warenhuis had hij makkelijk parkeerplaats gevonden. De immense parking was angstvallig leeg gebleken. Country ‘ Cow’ Joe stapte door de draaideur. In het warenhuis was alle kleur uitgevallen. Dan wist hij dat hij weer in die B -movie hij zat. De titel heeft hij nooit geweten. Het is gebeurde al enkele keren alsof de film hem kwam oppikken, voor een riotje buiten de tijd… Hij wist niet hoe laat het was. Het jaar, de datum, de plaats. Nergens een klok te bespeuren. Was hij de eerste klant van die dag? Her en der in het warenhuis stonden gedeeltelijk gevulde winkelwagentjes. Alle klokken stonden stil. Geen enkele toestel werkte nog. Geen lift. Alles roerloos, zoals de manequins in de kledingafdeling. Wat was er gebeurd? Een invasie? Een kernoorlog. Geesten? … Misschien stond hij temidden van geschenken die men de afgestorvenen meegegeven heeft op hun reis naar het Doodenrijk… Het is een zwart-wit film, een B-movie uit de fifties. Eén keer heeft Joe die gezien. Ontelbare keren de prent opnieuw beleefd. The Day Earth Stood still. Zoiets… Alles lagt er verlaten bij. Papier en geld waaiden door de straten. Op de winkelrekken, dat wist hij, uit ervaring, stonden boodschappen geschreven in onzichtbare inkt. Die werden leesbaar als men er blacklights over liet glijden. Wist hij uit ervaring. Het had iets van een spookstad. Hij droomde ervan een normale klant te zijn. Eentje die aangekochte waren naar de kassa sleept. Een warenhuis is een fnuik. Om te zaak te verlaten moet men langs de kassa passeren. Daar legt men de goederen op een band. Omdat het aanrekenen sneller gebeurd dan het betalen botsen klanten vaak tegen elkaar aan, zoals plastic eendjes die gevist worden op een kermis. Geregeld levert dit taferelen op die niet zouden misstaan in Charly Chaplins ´Modern Times’.

Eén reactie naar “Spooky”

  1. loid aka dj indip Says:

    history is what’s happening (the ex)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: