Archive for 20 februari 2007

Strand (Nieuwe Van Eyck gevonden te G.!)

februari 20, 2007

wereldbol-cut-2.jpg

Die maandagochtend in Nul Nul Zeven waren Snoopy,Principessa en Country ‘Cow’ Joe geland op een echt strand, langs een echte zee, ergens aan de oevers van de tijd. In hun hoofd geen andere soundtrack dan het klotsen der golven. Snoopy, al bijna tien, genoot ervan kind te zijn, te spelen met schelpjes, te kijken naar de meeuwen, niks geen PlayStation, geen dvd’s, geen chatten, geen TV, gewoon daar zijn. Snoopy, Principessa en Joe, lekker hun drietjes. Principessa en Joe genoten van het oergevoel dat man en vrouw sinds het begin der tijden mochten smaken, man en vrouw en tussen hen in, hun kind.

De zee was een spiegel. Zo is het leven, de ene dag is het Valentijndag en wil men zo snel mogelijk met elkaar uit de kleren, de andere dag is Dikke Truien-dag. Een weershuisje. Op goede dagen komt het madammeke buiten, op slechte dagen – geen weer om een hond door te jagen – komt het meneerke buiten.

Ze waren al een dag eerder aangekomen. Nergens nog een winkel open. Berekoud, kapotte kachel. Alle restjes bij elkaar zoeken. Jagers en verzamelaars. Oesters, mosselen en slakjes hadden ze verzameld. Het drietal had een wonderlijke reis gemaakt. Nul Nul Zeven was in vele opzichten een jaar vol verandering.

Ook op maandagochtend kwamen vele sporen samen op. Snoopy verzamelde schelpen. Zoals de Pueblo Indianen bij Winnetou. De wind in de haren, zoals bij Freddy Quinn. Het strand, de zee, Principessa, Snoopy, en Joe, alles was echt.

Er flikkerde iets in het strand. Even had het eruit gezien als een schudbol, maar het was groter dan een schudbol, en kleiner dan een voetbal. Het leek een postzegel, een Middeleeuws miniatuur, als men erop klickte klapte het zichzelf open, een hologram.

Die maandagochtend was het 2-D. Een foto van een wereldbol die middendoor gezaagd was. En daarna als Maagdenburgse Halve Bollen weer aanelkaar gezet. Eerst had Joe nog gedacht dat het een gadget van Mercator was geweest, maar het was nieuw werk van Van Eyck. Niet de Vlaamse Primitief, maar van Peter van Eyck, niet te verwarren met de internationaal; gerenomeerde Hollywoodster.

In Stattegem, een verloren uithoek van StadtÔ VilleÓ CityÒ, gebeurde zelden iets. Maar nu al voor de vijfde keer op rij hielden ze er een festival: Kultu-Drama. Op vier dagen werd er zeer veel getoond, zodat de mensen de rest van het jaar in hun zuurverdiende Ikae-konijnenkoten konden blijven.

Was het de liefde of iets anders dat Joe meer dan vierentwintig uur van de kaart geblazen had? Hij voelde zich een paradijsvogel, uit de tijd gevallen, door tijd en ruimte buitelend, een immersant via een head-mounted display gebracht – of gekatapulteerd- in InterNep, een virtuele wereld, die zeer dicht aansluit bij de echte wereld waarin hij zich bevindt. Een paar dagen geleden had hij het werk nog zien staan op Kultu-Drama. In de eeuwenoude bibliotheek van Stattegem. Was het hen gevolgd?

Die ochtend hielden de drie het beeld, als een hologram in hun hun handen, koesterden het alsof het een uiterst zeldzame schelp was. Wondermooi. Toen werd hen duidelijk waar het schoentje wrong. De twee helften draaiden in elkaars tegenovergestelde richting. Alle drie voelden ze ophetzelfde moment spijt omdat ze hun digitaal fototoestel niet bij hadden.