Archive for 16 februari 2007

The Naked Ape

februari 16, 2007

nanook_nyla.jpg

Toen Country ‘Cow’ Joe op een ochtend uit onrustige dromen ontwaakte ontdekte hij tot zijn ontsteltenis dat de wereld, welliswaar niet bedekt was met een dik wit tapijt, maar dat het Dikke-truien-dag was. Hij hoopte dat het niet wereldwijd was. In Nul Nul Zeven was StadtÔ VilleÓ CityÒ gebouwd op zand. Aarde had een onvoorstelbaar tallent voor het maken van de verkeerde keuzes. Uit liefde voor de kosmos hoopte Joe dat dit de enige planeet was met leven op. Iedereen heeft recht op vergissingen, zelfs god.

Op Dikke-truien-dag bleek dat Belle behoort tot de nieuwe mensensoort van hippe jonge dames die in november nog met hun navelpiercing lopen te pronken. Snoopy wil er ongeacht de temperatuur alleen cool en keinijg bijlopen, altijd veel te dun gekleed, en Blue is te trots om een jas aan te trekken als hij door weer en wind naar school fietst. Joe had weet van wollige tijden van handschoenen wanten en moffen. Zelfs flanel had hij nog persoonlijk gekend – en de warmwaterkruik! Dikke sokken, gebreide mutsjes en erger, Joe zag het weer allemaal om zich heen vliegen. Gelukkig is de naakten kleden niet langer een werk van barnhartigheid. Integendeel, de mens moet profiteren van wat de hemel aanreikt: een fikse klimaatsopwarming.

In 1967, het jaar waarin het natuurlijk ritme verstoord werd door twee films over Nul Nul Zeven “You Only Live Twice” en “Casino Royal“, een teveel van het goede waar men nog altijd niet van gerecupereerd is, kwam de panty de markt op geparadeerd. De panty was een rechtstreeks gevolg van de mini-mode. Dat jaar verscheen ook “The Naked Ape” van Desmond Morris. Maar wie ligt er nu wakker van een boek?

Niets bood zoveel variatie als dat onooglijk stukje textiel. De mini tot net boven de knie, heel hoog op de dijen of iets lager, soms ook in de combinatie van een mantelpakje, een minirok kwam gemiddeld één erectie boven de knie. De prints waren erg gevarieerd. Onder de minirok werd vaak een panty gedragen. In 1962 publiceerde “Vogue” de eerste foto van een vrouw in minirok. Wat nog het meest opzien baarde aan dat minuscule lapje was dat het, alhoewel niet aan de man gebracht, toch wereldwijd uitverkocht raakte.

“Misschien is heel de wereld inderdaad opgebouwd uit liefde. Ongelukkig liefdes. De mens heeft een ongelofelijk talent verliefd te worden op de verkeerde persoon.”, dacht Joe, gelukkig had hij dit alles niet neergeschreven. Principessa, en vele anderen zouden er verkeerde conclusies uit trekken. Het is dus, ondanks alle klimaatsveranderingen is het voor Joe en voor iedereen maar beter de naakten weer te kleden.

Liefst van al had Joe opnieuw afgesloten met “Sad, Sad Planet“, maar Lee Hazelwood, Johnny Cash, Cat Power, Mark Lanegan, Anthony & The Johnsons, Patti Smith, en alle andere herauten – a band of angels comin’to carry me home–  hardnekkig blijven ze proberen deze naakte tijden een beetje aan te kleden, bijgevolg werd heel de Dikke Truien-dag een nummer van Nick Cave gedraaid: “People Ain’t No Good“.