Archive for 8 februari 2007

Hevig verlangen Indiaan te worden

februari 8, 2007

new-york.jpg

Een man alleen is slecht gezelschap. Net op het moment dat Country ‘Cow’ Joe weer last kreeg van ongewenste intimiteiten op het werk, en hij geneigd was weg te trekken naar een uithoekje van InterNep, zo een vuil hoekske waar elk normaal mens wegblijft, ging de telefoon.

Principessa vroeg hoe je dat eigenlijk doet een comment posten op een blog. In geen tijd legde Joe dat uit. Na het telefoontje deed hij iets wat weinigen doen: een blog lezen…

Het ging om een gruwelijke naamsgelijkenis. Twee vrouwen uit hetzelfde deel van StadtÔ VilleÓ CityÒ hadden dezelfde naam. De ene is minister en babe, de ander voert een verbeten gevecht tegen kanker. De laatste haar profiel was 446 keer bekeken. terwijl Joe zijn zever waar hij elke dag de hele Commune “De Paris” mee volschrijft al bijna 20.000 keer bekeken werd.

Men kan maar beter een naam hebben om in te schuilen, dacht Joe. Hij kon het niet helpen. Joe moest heel hard huilen. Huilen om iemand die hij nog nooit gezien heeft. Een vrouw die vertelde over de grote dingen des levens. Hoe zij zondagochtend met een van haar drie kindertjes in bed lag. Fantoompijn voelde Joe, hij hoopte dat zijn pijn helend kon zijn. Joe keek naar de hemel en dacht: “Als we nu allemaal een klein beetje van haar lijden op ons pakken, misschien is ze dan binnen twee minuten weer een normale huppeltrut van 37.” Joe zou naar de tatoueur trekken. Op zijn borst laten tatoueren: Joe loves Cancerchick!

In StadtÔ VilleÓ CityÒ tiert de kanker welig. Borst- prostaat- en longkanker zijn de hype van Nul Nul Zeven. StadtÔ VilleÓ CityÒ scoort bijzonder hoog in het aantal kankergevallen. Hier wonen alleen geboren kankeraars. Kankeren is de nationale sport. StadtÔ VilleÓ CityÒ heeft een record aantal kankers. Cancer City. Het Bruto Nationaal Product stijgt! StadtÔ VilleÓ CityÒ heeft de meeste kankergevallen omdat men er toevallig het meeste geld uittrekt voor dit soort onderzoeken, omdat men hier toevallig een beetje alert is voor dat soort dingen. Al bij al heeft deze zone nog altijd van de beste sociale voorzieningen. Tot nader orde is men hier nog een beetje minder beest dan elders.

Maar Joe wist ook niet meer waar te kruipen. Hij voelde zich geslagen als een hond. Alles zou hij doen, om deze kosmische onrechtvaardigheid te stelpen. Hij zou zich verlagen tot het allerlaagste. Zelfs bidden zou hij doen. Als… Geen woord meer kreeg Joe uit die grote gore smoel van hem. Ach, iedereen heeft eens een minder dagje. Misschien zijn er belangrijker dingen in het leven dan bloggen? En misschien moet een mens niet alltijd achter zijn computer zitten. Of misschien zijn er hier en daar juist mensen die blij zijn dat ze een blog hebben…

Het is de liefde die elke dag weer aan deze planeet een andere draai geeft.