Archive for 7 februari 2007

Sad, Sad Planet (Post van Louis-Paul Boon)

februari 7, 2007

horrorfilms1.jpg

Die ochtend zat er iets vreemds in de postbus van Country ‘Cow’ Joe. Het was geen brievenbus waarin men kon pissen, of die men kon laten klepperen. In cyberspace kon men niet eens bewijzen dat men post ontvangen had. “By Air Mail” bestond, maar “By Cyberspace” had Joe nog nooit gezien:

Beste Joe,

Het is al valavond en ergens buiten blaat er nog een schaap, de zon werpt haar goudgele stralen over alles uit. Nog effekes en de dagen worden langer. De mensen komen bij u langs. Kloppen aan uw cyberdeurtje. Tegenwoordig vraagt dat veel moeite van een mens. Voor dat ge het weet komen ze een beetje boel maken, een klappeke doen, brengen u aan het lachen, ondersteunen u, of gij brengt ze zelf -meestal onbedoeld – aan het lachen. Ze komen u zeggen dat ze zelf gaan beginnen met een blogje. Zo hoort het. Geen enkele serieuze schrijver die daar kan aan tippen. Het is met pretoogskes dat ik dat nu al een hele tijd lees hoe gij dag aan dag al die avonturen in StadtÔ VilleÓ CityÒ anno Nul Nul Zeven beleeft, Joe!

En zo trekt gij met uw volkske voort. Van dag tot dag verderop, een kermisvolkske waarmee ge nu al maanden door dor en onherbergzaam gebied trekt. Alsof gij de aanvoerder van de Mormonen zijt. Ge trekt ermee door een woestijn waar het vol cactussen staat. Enkelen dragen knalrode bloemen. De hemel is helder blauw, maar elk wattig wit wolkske kan er onmiddellijk de vorm aannemen van een paddenstoel. Het heeft er al maanden en jaren niet geregend in dat onvoorstelbare droog gebied waar gij met uw kermisvolk doortrekt. De mensen kijken naar u en naar de rariteiten die voortstappen in uw kielzog. Hier en daar eentje die lacht, omdat het precies is alsof ze u al gezien hebben in een Amerikaans feuilleton op TV.

En een van de zotste gedachten die er ooit in dat kopke van u rondgespookt hebben neemt stilaan vorm aan. Ge zou een groepslied, een soort bedrijfslied willen introduceren, iets dat zo maar komt opborrelen uit uw jeugd, maar ge kunt dat hier natuurlijk allemaal niet schrijven omdat ge u niet meer zo jong voelt als gisteren. Ge stelt voor dat ze allemaal zingen : “Wij zijn samen onderweg. Allez Loei Jàààà. Met de sterren in de lucht. Allez Loei Màààr. Met de vogels op hun vlucht” “Hup hup hup” & Hier zijn wij onzen tekst kwijt. Gelukkig zijn er daar nu net weer twee boel aan ‘t maken. Het is altijd wel overal iets, verstaat ge. Het is zoals thuis bij vader en moeder, op Goeie Vrijdag -meestal regende het dan stront – die dag trokken jullie erop uit met de wagen naar zee. Men was nog niet de hoek om of de kinderen, in schril contrast met de rest van de gezinnen in het dorp, niet erg talrijk, begonnen al te vechten. Misschien neemt ge toch maar beter een ander bedrijfslied, een lijflied .

Hoogachtend,

L.P. Boon.

Terwijl Joe de brief nog in zijn trillende handen hield, hoorde hij eindelijk een geschikt Lijflied voor La Commune “De Paris”: “Sad, Sad Planet” van Mauro Pawloski.

De song opent met de tragi-komische zin “I wish today was a very special day but once again sex got in the way”. Mauro was vroeger een Evil Superstar geweest. Dat sierde hem. Onuitwisbaar is het beeld van pijn die veroorzaakt wordt door verlangen, begeren. Dit is boeddhisme op de jukebox. Wat de zong onsterfelijk maakt is de terugkerende passage: Even if you’re Michael or Janet/ it’s a sad, sad planet. Een topless werkende verpleegster, aliens en hun crew passeren de revue. Allen komen tot dezelfde conclusie: Wasn’t it Jesus who said it? It’s a sad, sad planet.