The Day After

januari 26, 2007

mina-loy.jpg

De radio speelde “Only love can break your heart” van Neil Young. Kwaad gooide Country ‘Cow’ Joe de gazetten weg. Het was niet eerlijk. Het was niet serieus. Vier optredens had die Didi de Paris op en rond de Nationale Gedichtendag gegeven. Joe was blij dat het voorbij was, dat het nu weer voor een heel jaar gedaan was met die poëzie. 

Geen uithoek van StadtÔ VilleÓ CityÒ kon men bedenken of Didi de Paris was er verschenen. Een poëticale Blitzkrieg die alleen zijn weerga vond in De Bello Gallico. Alle hoeken van de tricolore gevarendriehoek waarin wij sinds mensenheugenis vertoefden liet hij de medemens zien, alsof het een boksring was. Eerst was er die boekpresentatie geweest, in de nok van het huis waar er in StadtÔ VilleÓ CityÒ nog steeds Geuzen wonen. 

Joe realiseerde zich dat het haast onbegonnen werk is te beschrijven wat zich daar in de hoogste regionen der contemporaine belletrie heeft afgespeeld.  Het draaide allemaal om Guido Belcampo. De man die in het barre gebied  in de vroegste eeuwen der eeuwen literaire evenementen organiseerde. Nacht van de Poëzie. Da’s toch elk literair optreden. In elk geval zonder Guido Belcampo zou er geen enkele dichter op het podium hebben gestaan. Klap op de vuurpijl was Johan Joos. Die heeft daar een performace gegeven waarbij zelfs de verstokste geus smekend de ogen ten hemel richtte. Een vrijzinnige is óók maar een mens. Johan Joos het geheim wapen der Vatikanese Tsjeverij. Een performance om Elvis tegen te zeggen. Een acte de présence, die alle Russische avant-gardisten binnen één seconde uit hun graf optrommelden om samen met hem op het podium een knekeldans te komen opvoeren.

Die Didi de Paris wist van geen ophouden. Na al dat fraais, inclusief de receptie, wou die nog afdalen in het mooiste café  van het noordelijk halfrond van  StadtÔ VilleÓ CityÒ . Timing is het halve werk. De massa roodaanlopend, en almaar luidruchtiger wordend was nog nauwelijks in bedwang te houden. Maar de grootmeester der contemporaine belletrie wou pas aantreden om één minuut voor middernacht. Om zo symbolisch als altijd, de gedichtendag open  te breken als een ei bij het spek in de ochtend. Jammer dat hij dat gedaan heeft met een koevoet… Natuurlijk hoeft geen van ons er een tekeningetje bij. Rond middernacht is hij er aangetreden, met teksten over een obscure bokser en dichter.

Schandelijk was het hoe hij het daar aanwezige deel der mensheid maltraiteerde, alsof het zijn eigen tekstjes waren. En de aanwezigen zaten daar maar te wachten tot er een gedichtje kwam. Neen, van gedichtjes was helemaal geen sprake. Merel en Dora en Pjeerro en Lowietje, iedereen was komen opdagen. . De Paris trok daar een grote lompe grijze muur op, van woorden. Onverteerbare brokken tekst.  Muur zoals men die tegenwoordig alleen nog durft op te trekken rond Palestijnen. En het zal wel weer een illegaal bouwsel geweest. Het gebeurde zonder opbouw, zonder uitleg over die figuur, Arthur Cravan. Er waren niet eens pauzes reclameblokken voorzien. De mensen hadden niet eens de tijd om eens naar de koer te gaan. En staat gij daar nu stom van dat de radio nu uit volle borst overgeschakeld is op “In the Gettho“?

Waarom moet die jongen toch altijd zijn teksten onaf ten beste geven, in de barste gebieden der alcoholische etablissementen? Dacht Joe haast luidop. ’t Is dat er zo’n schoon meiske naast hem zat. Anders was hij niet blijven luisteren. Diep in hem hoorde hij de hele tijd “Für Elise”.

Oh Pjeeroo! Zijn oogskens blonken van achter zijn glazen brilleken, sjekkie in de linkermondhoek. Slechts op de valreep en met de grootste moeite kon Louwietje hem beletten met de hellehond de nacht mee in te trekken.

Het was slechts een eerste lezing, zie je. Vandaar dat het zo een gigantische misserd geworden is. Hij kreeg er toch nog behoorlijke reacties op. Ja maar, de strengste criticus voor mijn optredens ben ik zelf, hoorde hij hem zeggen. Jaja, jong, goe’ bezig, antwoordden de anderen. En Joe had dat allemaal gezien.

Van de allercharmanste, de bazin van het etablissement kreeg de auteur nog een fles van de allerlekkerste wijn onder de arm geschoven, als wilde zij daarmee liefdevol zeggen: “Het is niets. Volgende keer beter. Ik had altijd gedacht da gij een vrouw waart. Hier zie, mijne jongen. Mijn lekkerste fles. Drinkt gij u nu daar maar eerst eens een stuk mee in uw kloten.”

Dat miste zijn effect allerminst. Nauwelijks enkele uren later, op het middaguur in het hart van StadtÔ VilleÓ CityÒ was het een hele verademing, na de misserd van vorige nacht. Er was al heel wat beterschap te merken. Het materiaal was beter gerangschikt. Er zat al wat meer opbouw in. En – belangrijk! – terwijl de mensen daar hun soepke zaten op te eten, kregen ze een boel informatie over die Cravan ingelepeld. De kleine menselijke verhaaltjes, dat willen de mensen weten – ook tijdens hun eten! 

Het optreden in het hoofdstedelijk gebied van StadtÔ VilleÓ CityÒ was goed. Maar helemaal anders. Weinig volk. Zeven man. Dat laatste moet hier letterlijk genomen worden. Ei zo na werd onze held belaagd door de plaatselijke jongensclub van downtown. Hij,  in zijn hoedanigheid van laatste bolwerk van de hetereseksuele monogamie, was blij dat er nog een grouppie bij hem was om hem te beschermen tegen onzedelijkheid, verderf en ongecontroleerd gedrag.

Joe staarde in het zwerk. Het sneeuwde.  Even maar. Fijntjes.

Advertenties

6 Reacties to “The Day After”


  1. Op (www.)youtube(.com) spelen De snevo’s de ballen uit hun broek. Ze was blij dat DiDi de Blitzkrieg Bob overleefd had; dat kan de soepslurpende massa van Cravan niet zeggen (misschien leeft hij wel als hofnar van koning Neptunus).

    En haar moeder maar treuren, omdat haar dochter altijd maar te bed gaat met (soms al meer dan een eeuw lang dode) beroemde schrijvers, mannelijk of vrouwelijk, dat deed er niet toe…

    Diezelfde Grouppie, maar dan met extra ‘p’
    😉

  2. Eve Says:

    Nog wat Day after, even gebruik maken van Didi’s veel gelezen forum: Dichten over Gent: er zijn er veel die het gedaan hebben. Maar volgens ons kunt u het beter.Ter gelegenheid van Gedichtendag daagt Gentblogt u uit: schrijf zélf een gedicht over Gent, en doe het beter dan Richard Minne!

    Hoe begint u eraan? U neemt het openingsvers van Minnes Gent-gedicht: “Gent, kop en hart, ge zijt een schone stad”. En dan schrijft u verder. Kort of lang. Rijmend of niet-rijmend. In strofen of los. U doet wat u wilt. Zolang uw gedicht maar begint met die regel van Minne.

    Bezorg ons uw gedicht tegen 15 februari 2007 op het adres redactie@gentblogt.be. Het wordt dan beoordeeld door de zeer eerbiedwaardige literatuurcommissie van Gentblogt .

    Waarom zou u dat doen? Omdat u iets kunt winnen, natuurlijk! De persoon die het mooiste gedicht geschreven heeft, krijgt van ons gratis en voor niets een exemplaar van Richard Minnes Verzamelde gedichten. Een gebónden exemplaar nog wel, en dat terwijl die eigenlijk al uitverkocht zijn. En nog veel belangrijker: Uw Gedicht wordt gepubliceerd! Op 1 maart 2007 presenteren we de winnaar in volle glorie op Gentblogt. Een selectie van de beste gedichten krijgt bovendien een eigen stek op Gentblogt, op een aparte pagina.

    U weet dus wat u te doen staat: aan het werk! En doe beter dan Richard.

  3. Eve Says:

    Los daarvan: op algemeen verzoek van iedereen: zet eens wat info op je blog over voor wat en hoe en zo men je kan boeken?
    Doe je bijvoorbeeld ook jubilea voor eeuwelingen?

  4. didideparis Says:

    Of ik jubilea doe voor eeuwelingen? Natuurlijk,ik ben er zelf een. En Chris Van Camp zei het vrijdagavond op De Nachten: bejaarden da’s de toekomst. Afijn, daar had zij dan een veel vuilere variant op gevondne, iets wat nooit in mijn onbespoten zieltje opkom,en zou, goede vrouw… Ik zal -als ik tijd heb – volgende week eens een gedicht over Gent maken. Als de wind goed zit, als god end e duivel celementie met mij betonen, als mijn kindertjes braaf zijn, als ik zelf braaf ben. Ik zal proberen er volgende week eens een gedicht erover te schrijven. Ik moet mijn model/in weze de stad Gent/ eerst nog beter in me kunnen opnemen, de stad is als een medicament, de juiste dosis vinden… Dan pas kan ik haar schilderne in al gratieën – zie je zo zal dat gedicht dan beginnen… Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb.

  5. Eve Says:

    Toet! Ge kent Gent gelijk slecht geld en omgekeerd!
    Vooral omgekeerd!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: