Archive for 24 januari 2007

Cuby And The Blizzards

januari 24, 2007

blizzard.jpg

Joe keek naar de hemel. Zat er sneeuw aan te komen? In zijn uithoek van StadtÔ VilleÓ CityÒ  gebeurde er al het hele Nul Nul Zeven  eigenaardige dingen. Krantenwinkels verdwenen. Hij had er geen goed oog in. Het was begonnen met één winkeltje. Het winkeltje waar hij al jarne zijn krant kocht. Op een dag stond er een nieuwe eigenaar in.  Nieuwe bezems vegen het schoonst. Er kwamen nieuwe tijdschriften te liggen. Onder geen beding wou Joe zich onder het oog van de winkelier zich geïnteresseerd tonen. Niet dat er vuile prentjes in stonden of zo. Erger. Het waren tijdschriften waarin vooral stond wat er allemaal niet gebeurd was. Er waren geen koeien geslacht in het abatoir, en die televisiebeelden die Joe meende gezien te hebben toen hij een keer rond 1961 helemaal alleen in die immense keuken van bij hem thuis gezeten had, dat was ook inbeelding geweest. Kinderlijke fantasie, aangewakkerd door de televisie. Die UFO’s, ja dat klopte, in zo een toestel is Hitler trouwens ontsnapt, maar dat van die mensen die daar allemaal in die treinwagongs gepropt werden, dat was inbeelding, hoor! Dat kon men voortaan allemaal te weten komen via de “nieuwe” krantenwinkel. Bij Hegel, en dat is geen café maar een filosoof, had Joe een keer gelezen dat het ochtengebed van de filosoof erin bestaat de krant te lezen. Joe wist ondertussen wel beter.  

Elke mening, hoe walgelijk ook,  mocht verkondigd worden,  vond Joe. Zoals Jules Vallès in de Commune van Parijs. Joe zou er niet van wakker gelegen hebben als het bij dat ene winkeltje gebleven was. Het werd een olievlek. Die winkelier had ondertussen al meerdere winkels opgekocht. In een dorp wat verderop had diezelfde winkelier al eens een etentje georganiseerd voor de plaatselijke afdeling van de partij Vuil Blik. Tijd dus om die winkel te mijden.

Joe keek naar de hemel. Kwam er sneeuw? De volgende dag was Gedichtendag. Normaal kregen we dan sneeuw.  

Wat hem ook in zijn maag zat, was die brief van Madame X. Zij was woedend omdat er een of ander schrijvertje waar zij nu al maanden een intensieve correspondentie mee voerde stukken van brieven van haar gebruikt had in teksten over een bokser nota bene. Gelukkig was het op internet. Wie leest dat nu? Joe had die gast, een ouwe vriend van hem, aangeraden Madame X goed op haar nummer te zetten.  Als je bij de hond slaapt krijg je zijn vlooien. Zo is dat , had Joe gezegd, en dat geldt nog meer voor wie er van droomt bij de hond te kunnen slapen.   

Joe sloeg zijn ogen voor de derde maal ten hemel. Normaal lag op Gedichtendag heel de natie bedekt met sneeuw. Zo ging het al jaren. Een traditie waar de dichters voor gezorgd hadden. Zoveel tover en magie verdiende de wereld misschien niet, dacht Joe, heel even. Hij bad om stormen. 

Advertenties