Archive for 9 januari 2007

De Brakke Hond meldt…

januari 9, 2007

 

Zoals jullie al hebben gemerkt is Didi de Paris op het brakkhond log met een project gestart dat loopt tot 25 januari (gedichtendag 2007).Zowel qua elektronisch publiceren als inzake internetgebruik was Didi de Paris een pionier. Van ’92 tot ’94 gaf  hij Brain Drain Diskmagazine uit. Bij mijn weten het eerste elektronische magazine in de Vlaamse letteren.
    Toen De Paris in ’95 de verhalenbundel Voyeur publiceerde verliep de promotie al voor een goed deel via internet, toen een niet alledaags gebeuren. Dat kan je hier in deze ASCII versie van e-wave van oktober ’95 nog nalezen. Hell, zelfs de site van De Brakke Hond bestond toen nog maar net.
    Zoals we eerder berichten is de verloren zoon, na tal van omzwervingen teruggekeerd naar cyberspace, om er een eigen lapje grond te bewerken, nl. de literaire blog. 
https://didideparis.wordpress.com
Mede ook daardoor boden we hem een virtueel hondenhok aan. Op deze pagina gaat Didi de Paris dagelijks in dialoog met de legendarische bokser, dadaïst &  neef van Oscar Wilde: Arthur Cravan. In de traditie van de grootste boxers neemt De Paris de handdoek op. In 1920 roeide Cravan in zijn eentje vanuit Mexico de Stille Oceaan op. Er werd niets meer van hem vernomen. Zoals een walvis over duizenden mijlen zijn jong kan roepen, zo aanroept  De Paris zijn held over alle grenzen van ruimte en tijd heen. Wellicht heeft u er een vette kluif aan.Om te bewijzen dat hij niet lui geweest is zal de auteur op donderdag 25 januari, op de Nationale Gedichtendag, in drie Vlaamse steden hierover –in de stijl van onze grootste bokshelden? – verslag komen uitbrengen. Wij houden u op de hoogte. Begin al maar af te tellen. Tot dan!http://www.brakkehondblogt.be/blog/didi-de-paris

Advertenties

White Velvet

januari 9, 2007

ufo_nlo_sarajevo2_large.jpg

Slapen gebeurde nooit in algehele duisternis. Altijd heeft hij een drang naar het licht gekoesterd. Het licht kwam van beneden, uit het atelier van zijn vader.

Het raam was TV-Beckett. Avond aan avond dezelfde film kreeg hij dezelfde film voorgeschoteld: “Empire State Building” van Andy Warhol. De milieuvriendelijk versie met in de omnipresente hoofdrol de valse plataan achteraan in hun tuin. In de boom hing een gloed.

Van zijn oma had hij een lichtgevend Maria-beeldje gekregen. Niet veel groter dan een snoepje. Met vreugde denkt hij terug aan het diabolisch genoegen dat hij beleefde telkens hij met één van mijn hoektanden zo’n suikergoed figuurtje op de kerststronk onthoofdde. Dramatisch traag vloeide het bloed uit de ijstaart in de vorm van een lam. Het was pure grenadine en onvervalste transsubstantiatie! Geen illusionist was beter. Achteraf kwamen ze er achter dat het schaap als twee druppels water leek op het gecloonde schaap Dolly.

De boom betoverde hem. Vaak trok hij zich terug als een dier in zijn hol. In zijn leger onder de flanellen lakens met het lichtgevend Maria-beeldje, godslampje, voorbode van de opblaasbare dutch-wives, bad hij -een reiswekker met fluorescerende wijzers was zijn tabernakel- vurig opdat er ook die avond in de boom achter in hun tuin geen verschijningen zouden zijn. Een UFO O.K., maar niet Onze-Lieve-Vrouw, zoals in de film van Bernadette Soupirous…

Dat hij niet echt een vrouwenhater is geworden is alleen te bestempelen als een mirakel.