Tot nadere orde vindt schrijver dezes een blog nog altijd het geschikste middel om fijne luiden met elkaar in contact te brengen. (En het is nog niet eens advent.)

Didi de Paris heeft speciaal voor de gelegenheid zijn uniform van het Rode Leger aan getrokken en herdenkt 11 november 1918: Duitse soldaten zochten aansluiting met Vlaamse boeren en arbeiders om op de oevers van de Dijle, in Leuven, naar het voorbeeld van Brussel, een sovjet op te richten. En de rest is geschiedenis!

Terwijl de zee klotst fluister ik in de schelp van je oor. Twee versies; variaties op één thema. Het verschil in uitvoering is hemelsbreed. Tussen kitch en het echte leven -een gevaarlijke mix- tussen kakofonie en harmonie, zweeft Phaedra mijn angelieke fantasietje.

Blad na blad vult het bureau. Op de lauwe herfstdag harkt de schrijver wat lettertjes bij elkaar. Plots opent hij een lade en schenkt de mensheid een lied van een onvermoedde schoonheid, een lied waarvan haast niemand zich nog het bestaan herinnerde. De YouTube-democratie gebiedt ons de link nog eens te herhalen:http://www.youtube.com/watch?v=QibLFVUdKeA

Regenachtige herfstavond en de dichter bladert in het diepst van zijn gedachten- Rond de Commanderie de Paris liggen de landerijen, stoeterijen, golfterreinen en de vertrekken van de meiden en knechten er stil bij. Alles is rust en vrede, baadt in een gouden gloed. Nooit was het licht zo zacht, hoogpolig bijna. De wijn sprankelt in het glas, de Parisienne ligt languit op de bank. In de haard knettert het vuur. Nooit gedacht dat een mens zoveel warmte kon hebben van een boek.

Schrijven is hard labeur. Samen met d.j. Remo Perrotti werkt Didi de Paris aan het optreden van volgende zondag. Op het Sinner’s Day festival. In bijlage ziet u een filmpje over de repetities. Vooral het instuderen van de danspasjes is moeilijk. Wellicht zal uw aanwezigheid hun hun wrede lot verlichten. Zij zijn althans nu al blij met de vele positieve reacties die zij nu al van verschillende mensen kregen. Kom hun gerust bekijken, maar gelieve hen niet te voederen.

Wat zich afspeelde achter het dikke glas moet oorverdovend geweest zijn en heel wat stof hebben doen opdwarrelen. Het voltrok zich in extreme slow-motion. Met het vallen van de laatste korrel in de zandloper was de deadline om mee te werken aan de gezelligste tekst ooit bereikt: er werden geen nieuwe inzendingen meer aanvaard. Onverbiddellijk als een guillotine is de tijd. Even glinsterend in het zonlicht en dan pijlsnel vallend. Men dacht dat het krekels waren. Cicades (die uit een UFO kwam gekropen). Maar het was het krassen van pennen op papier. Data-inplantaties in het miezerende elektrische veld, de virtuele pagina die de hele planeet omschreef – de vlag die de lading dekte. Een bladzijde werd omgedraaid. In alle computers, in alle telefoons, in alle chips, had een onzichtbare hand met een vingerknip de klok juist gezet.

Pray, my dear, quoth my mother, have you not forgot to wind up the clock? – Hopelijk vertrekken jullie volgende zondag, 1 november, na de mis, tijdig naar het Sinner’s Day festival? En ik hoop vurig dat niemand vandaag vergeet het eigen klokje gelijk te zetten met de rest van de buurt. Uitermate benieuwd ben ik naar de toezendingen dat mijn publiek – het liefste en het slimste publiek ooit – mij zullen laten geworden om dan daarna op te gaan in ons gezamelijk kunstwerk. Daarvoor hebben de mensen nog tijd tot morgenmiddag. Dat is de deadline. Dan begint het schrijvertje te werken. En the Secret Agent zegt “Alle klokken tikken.

Ik ben een en al oor, ik ben een en al oog… Ik weet nog niet tot wanneer jullie zullen mogen inzenden. Ik weet nog niet welke vorm de tekst krijgt. Ik weet alleen dat jullie enthousiasme niet te stuiten is. Ik wou dat ik was zoals jullie! Ik word overstelpt met zakken vol post. Men probeert een dam tegen ons op te werpen, maar het is een dijkbreuk, een lawine. Wir sind das Volk! Een invasie van postduiven, postbodes, meiden en knechten. Ordonnanties, bevelschriften, schotschriften, schampschriften,zieleroerselen… Gezegend zijn de vruchten van uw pen! Het woord altijd weer het woord. Exotische postzegels – sommigen buitenplanetair. Traktaten, verhandelingen, dissertaties, stellingen, opstellen, katebelletjes. Parole, parole, parole… Memories van toelichtingen, actes van verlaetenheid, bul, handschriften, gezegend zij de vruchten van uw pen! P.S. -P.R. Een interplanetaire intertekstualiteit. Een palimsest van fragmenten, gedachten, dromen, verlangens, herinneringen. Staatsgevaarlijke cocktail…Uw bent een bijzonder trouw publiek. De oproep miste zijn effect niet. Iedereen wil meewerken aan de tekst. En om dat alles te bezegelen geef ik jullie, mij geschonken door het volk, een hymne, een strijdlied (heroïsch), waarmee wij, gevaarlijke piraten en hemelbestormers, in dit prille derde millenium, alle machtscentra, boekenbeurzen en andere beurzen, poedelshows, fiscale paradijzen en andere artificiële paradijzen (in the winter of our discontent) zullen bestormen!

Gij die hier binnentreedt neemt weer op alle hoop! Wie zich alles heeft laten afnemen, inclusief de dromen de verlangens en de fantasie moet niet verder lezen… Vergeef me omdat er gisteren boven mijn stukje zo een onnozele titel stond. “Gezellig” is ongetwijfeld niet het juiste woord. Dat is lege-dozen-socialisme. Ik bedoelde: laat ons samen een tekst maken. Ik wacht nog enkele dagen op jouw bijdragen, om er iets mee te maken. Iedereen mag naar hartelust een eigen versie mixen. Wat mensen samen doen heeft doorgaans meer creatief potentieel dan wat één individu alleen doet. Uit recent sociologisch onderzoek blijkt dat mensen gelukkig zijn in die mate dat er weinig sociale ongelijkheid bestaat en dat ze zich zo weinig mogelijk uitgesloten voelen. Dat betekent -indien men dat wenst – deelnamen aan zoveel mogelijk maatschappelijke facetten. Schrijven is als liefde, het moet van twee kanten komen. Een interactie tussen auteur en publiek. Geen gesloten systeem. Dit is geen utopie. Alle tegenstellingen zijn vals. Alles kan, niets hoeft. Heiligheid is weggelegd voor Pater Damiaan, en misschien ook voor Prins Karnaval. Niet voor een literaire tekst. Esthetiek of ethiek, realisme of surrealisme, elitair meesterwerk, of gezamelijk geknutsel – zoals sommigen konijnenhokken of duivenhokken timmeren – het maakt niet uit. Hier is plaats voor alles. De tuin van Eden is groot. De grenzen zijn lang nog niet in zicht. Misschien ben ik de enige die al op wolken loopt, maar de mogelijkheid bestaat dat wij de Ziggurath naar de hemel vinden. Daarom (en om vele andere redenen) zeg ik: “Schrijf met mij”. Jij kan er voor zorgen dat schrijven niet langer het eenzaamste beroep ter wereld is.