Elke ochtend weer vraag ik het me af. Of het wel verantwoord is die bende op de wereld los te laten, die woeste bende, die niets ontziende bende. Vaak probeer ik eerst op hen in te praten… Om de gemoederen een beetje te bedaren… Voor dag en dauw sta ik op, elke dag vroeger, ik maak het poortje open, en het deurtje (extra beveiliging tegen steenmarters) van hun (riante) slaapvertrekken, maar dan nog stormen zij, keer op keer, alsof de duivel hen op de hielen zit, de kippenren in! Niet te stuiten. In formatie: mijn vier heerlijke kippetjes!
