Terwijl het land nog geschokt reageert op het zware geval van leerlingenmishandeling, tevens uitzinnig van vreugde is om de geboorte van de baby-olifant (alles is beter dan een dode mus), de solidariteitsbetuigingen van collega-leerkrachten binnenstromen, zet tegen een staalblauwe achtergrond van feesten van angst en pijn de werkweek zich in gang, vertrekken vanuit het plaatsje K., EN. & JEE. met hun zoon KA voor vier dagen naar Amsterdam, hun zestienjarige zoon had toch geen school, met de klas gingen ze vier dagen, helemaal de andere richting uit, op schoolreis, en hij mocht toch niet mee, omdat hij veel te kritisch, te volwassen en daarom onbetrouwbaar. Als een olifant zich gaat vervelen gaat hij zich heen en weer bewegen, dit noemt men dan “weven”. “In die context”, schrijft een dame mij, “is je “herentitel” van “Tekstielbaron” nog niet zo slecht gekozen. Btw, wist je dat olifanten ongeveer 22 maanden zwanger zijn?” – bedoelde zij daar iets mee? Een andere is afstandelijker: “Thx didi, ik heb de link geplaatst en ook op die groep bericht nagelaten. Het is zééér verontrustend, inderdaad. Hopelijk ligt er morgen geen De Morgen in de bus. En de komende dagen ook niet. Ik wil op de eerstvolgende krant op de voorpagina een gedicht van Bernard Dewulf, een sportverslag van Hans Vandeweghe, geïllustreerd door foto’s van Filip Claus. Voor minder moet ze niet in mijn bus zitten.” Volgens de peilingen doet De Wever het lang niet slecht, en doet de partij waar de vrouw van de schrijver voor opkomt het beter en beter. Zou er een verband te leggen zijn met zijn engagement? Een andere dame schrijft: ”Ik vraag me echt af wat het resultaat van de verkiezingen zal zijn, heb zo mijn pronostiek, maar zeg het liever niet hardop om het lot niet te tarten“… Zijn peilingen feiten? De apetrotse partijvoorzitster lanceert een nieuw politiek begrip: een Jamaica-coallitie. Dat wordt dus red-gold-green, maar wáár zit dat goud en dat rood? Schrijft de zoon van Bob Marley straks de nieuwe nationale hymne? De ware politicus heeft een olifantenhuid. Nog voor de werkweek goed en wel vertrokken is voelt de schrijver zich -stilaan – volgens de peilingen - opgeblazen tot de proporties als van een olifant die 22 maaden zwanger is, struinend door de porceleinenwinkel, vertikt het om nog langer te schrijven, voedt zich slechts nog met wat men hem aanreikt. Nic-nacjes in de zoo. En terwijl gij nu uitfadet op deze tekst vraagt gij u af: is het leven nu fictie, non-fictie, of gefixte frictie?
