SANDWICH

Zet je tanden in de ochtend. Neem een hap uit de stad. Een broodje gezond, of helemaal fout. Een zelf geprepareerde of gekochte sandwich. Eentje met ham of eentje met kaas, een broodje eten kan in alle maten, overal en altijd, in alle hoedanigheden. Leuven verhapstukkend struin ik door de Eikstraat. Een verborgen kamer in het hart van de stad. Ik loop voorbij de plaats waar vroeger “Arno’z” was, dé punkkroeg, jarenlang mijn vaste stek. Nog nooit heeft één mens te lang op café gezeten. De kroegbaas stelde voor mijn bed maar gewoon naast de flipperkast te zetten… En toch heb ik het huisnummer nooit geweten -Archeologie van een nachtleven. Wellicht zag ik veel te vaak vaag of dubbel. De locatie herken ik meteen. En als er niet zoveel camera’s op gericht stonden, ik zou eens gaan voelen of de poort op slot zat.

Ook nu niet, wanneer ik in volle daglicht en in volslagen nuchterheid met mijn neus op de feiten gedrukt word, kan ik het huisnummer niet achterhalen. Zoals zoveel dingen in dit land geeft een onzichtbare hand ook in deze blijk van een dubbele telling.

Daarvoor was het de Punch. En in Humo van deze week, en vorige twee nummers, staat “De Vlaamse Revolutie”, een prachtig drieluik van Mark Schaevers over 40 jaar na mei’68. De serie werpt een interessant licht op het haast tot mythologische proporties opgeblazen revolutionair hoogtepunt mei’ 68. Het drieluik ontbloot allerlei politieke machinaties. Leugen en mythe huppelen hand in hand door het Vlaamse land! Er is sprake van het SVB-huis in de Eikstraat 5. Er moet ook op hetzelfde adres, of daar ergens in de buurt, een café geweest zijn: De Bolsjeviek. Wellicht zijn er nog overlevenden uit die tijd die het mij nog kunnen duiden. Ook over het hippiecafé “t ‘Nest”, en “De Harp”. Dat was elders, in een andere tijd.

Terwijl ik, in deze tijd, rustig verder op het straatje trap, borrelt bij mij de gedachte op dat er hier iets in de grond moet zitten. Of in het drinkwater. Of gewoon good vibrations? Generaties opstandelingen hebben hier de revue gepasseerd. Allen waren zij in hun jeugdige opstandigheid godslasterlijk mooi. De onrechtvaardigheid hier en elders in de kosmos hebben zij bestreden met slechts hun lichaam als slogan. Of je hen nu bekeek van in de rug, of frontaal, altijd was het opschrift te lezen. Elk van hen liep door de stad als sandwichman/sandwichvrouw.

Didi de Paris