Soms heeft een film een vreemd effect op een mens.
Een tijd terug begaf ik mij naar een plaatselijk filmparadijs – één van mijn favoriete rituelen – om er het sobere, sombere “Persepolis” in ogenschouw te nemen. Geen seconde verloor ik de prent, beklemmend in zijn eenvoud brutaliteit en intensiteit, uit het oog. Vanuit kinderogen werd verteld hoe in Iran de onderdrukking onder de Sjah opgevolgd werd door een nog wredere repressie. Alles werd verteld van op een eiland van links intellectualisme. Feminisme en communisme werden er hoog in het vaandel gedragen. In de immense zaal hadden zich hooguit een vijftigtal mensen verzameld. Dat ben ik gewoon. Dat niemand jonger dan veertig was, vond ik verontrustend.
Gisteravond verliet ik mijn schrijvershol om in de Tweebronnen Bibliotheek te genieten van enkele mensen die hun zegje zouden doen over Hugo Claus zijn “Het Verdriet van België”. “Uitgelezen” (een initiatief van de Gentse Vooruit. Op verplaatsing. In het kader van Kulturama.) Ook hier mocht ik hetzelfde special effect ervaren. Slechts een handvol mensen waren komen opdagen, nog minder dan in de cinema, en ook hier niemand jonger dan veertig.
De avond bereikte een schier post-orgastische tristesse in de vorm van een tombola. Ik, die er bekend om sta dat ik alle regels respecteer, slaagde er in geen tijd in een prijs in de wacht te slepen: een nieuwe uitgave van “Het Verdriet van België”. En laat nu juist dat mijn redding geweest zijn, want het boek weerhield mij van verdere nachtelijke exploratie van het Leuvense grondgebied -de gevarenzone die men in geen geval nuchter mag betreden!
Men vangt geen vliegen met azijn! Na een karige twee Blonde Leffes trok ik onverrichterzake huis- en schrijfwaarts. Voor ik verdween in de nacht riep één van mijn collegae scribenten mij nog na: En nog veel plezier met uw Verdriet.
Uw Teergeliefde,
Didi de Paris
