Valentijn vandaag en alles ligt plat. De Dag van de Liefde, 14 februari. Er komt nogal wat geld bij kijken. Soit, in dit etmaal van de betaalde liefde, is mijn liefste de deur uit om te werken en ik heb alles aan kant en al zijn de dagen grijs en de bladzijden wit: ik probeer ze te vullen. Door u bij voorbeeld te melden dat er dezer dagen in Leuven (het plaatsje waar ik woon, het verdomhoekje in het heelal, en dat normaliter even bar is als het klimaat op Mercurius) wél leven is. Sinds 12 februari loopt daar het Artefact Festival. Dit is niets minder dan de Olympische Winterspelen voor Vergevorderde Cultuurfreaks. Het geheel loopt moeiteloos over in Kulturama, een highbrow kruisbestuiving tussen de Jaarmarkt en Marktrock. Het zijn de luttele dagen die schril afsteken tegen de allesverzengende woestenij waarin ik me de overweldigende rest van het jaar noodzakelijkerwijs ophoud – ik ben namelijk een banneling – een gevarenzone waarin de verveling dodelijk is en waar het raadzaam is het gebied niet te betreden in nuchtere toestand. Waarom kan men dit soort festivalletjes niet uitbreiden tot alle andere dagen van het jaar? Al was het maar – een kinderhand is gauw gevuld – om ondergetekende een pleziertje te doen.
Uw Pennevriendje,
Didi de Paris
