BEGRIJP VANDAAG REEDS WAT DIDI DE PARIS GISTEREN SCHREEF

Ik geloof dat ik het gelezen heb in “De toekomst van gisteren” , de anti-historische roman uit 1972, van Harry Mulisch. In elk geval heeft die auteur ooit beweerd dat persvrijheid zich beperkt tot de ruimte die vrijkomt op de achterkant van de reclame. Een tijd terug zat ik met een kennis in de cafetaria van de prachtige Tweebronnenbibliotheek in Leuven. Mijn gesprekspartner deed een bijzonder interessante uitspraak. Zoals in de oude song van Arbeid Adelt ben ik “De man die alles noteert“.   Ik nam een bierviltje. Draaide het om en om en om. Vond nergens plaats om iets op te noteren. Beide kanten waren bedrukt. Mijn bijdrage van gisteren noteerde ik knal in het midden van de advertentie.