SPOOKY (WHEN MY SHIP COMES IN)

Echt gezellig was het op ons schip. Rond en gezond. Wij leken -Comfortabele zetels om in weg te zinken, temperaturen om bij te soezen- omzwachteld met watten, waarin blauwe druiven lagen, om de zieken, verblijd met ons bezoek, snel weer beter te maken. Ingewikkeld, als een lijk in het mortuarium, een vermoorde politieagent, een dode koning, een zwaan uit het Noorden, gecrashd in Küssnacht.

Geluidloos gingen we. Zonder het minste schokje. We moesten niet eens een helm op. Met volle teugen genoten we van de vrijheid die ontstaat als de zwaartekracht wegvalt. De gordels die ons vastklonken voelden we niet. De tijd en de ruimte wiegden ons. De ruimte niet gebogen, de tijd niet gekromd. In tijd en ruimte, ongeschonden, ingebed. Misschien was er geen temperatuur meer? Er was geen licht, en geen duister. Het was de twighlight zone waarin eertijds gekeken werd naar fifties B-movies, vintage SF, waarin wij nu keken naar het mozaïekscherm. 36 kanalen. Simultaan. Digitale beeldkwaliteit. Op één scherm glijden lichtbundels over het plafond van een huis in een bos bij nacht. Op een ander, mogelijk in dezelfde nacht, rijdt een auto langs de kustlijn. Lichtjes, lampjes.  Dan wordt alles één beeld. Waar halsreikend naar wordt uitgekeken. Panoramisch. 360graden. Een bos bij nacht. Veeleer een park was het, met zilverberken en goedverzorgde grasvelden, waarop wij landden –

En de Goede Moordenaar wil de muren wegslaan met een hamer, droomt in de nacht van zonovergoten landschappen en helblauwe hemelen met slechts hier en daar een wit schaapachtig wolkje; raakt verdwaald in het woud, de haren van een vrouw-

Margaretha fluistert, zet haar tanden op elkaar. Uit alle muren, het plafon en de vloer komen handen (als bloemen). Margaretha perst, en met een schreeuw schiet zij – ten, nine, eight… – haar gebed de hemel in. Margaretha noteert wat wordt gedicteerd. Steno. Morse-Klopgeesten van de dood. Hoe luchtig je ook probeert te zijn, schrijven heeft altijd te maken met het allerdiepste. Margaretha prevelt hees (de mond van drinken droog): Lieve God, gij die mij meegenomen hebt voor een joy-ride door Uw Heeal, laat mij, laat mij zien (met mijn hart), laat mij rusten in het oog van een orkaan, en laat elke kleur voor eens en altijd opgaan in het WIT