A Girl Called Horse

januari 30, 2007

women1.jpg

De geur, de trilling, gehinnik. Stampen en briesen. De paarden schudden de vliegen af. In de schaduw van de esdoornhaag stond de woonwagen, kleurig en vol mysterie. Twee halve deurtjes met dun vensterglas. Gordijntjes beletten de inkijk. De trap met krakende treden. Drie meters verderop lag as, wit en zwart.

In het hoge gras stond het meisje met het paardengezicht. Groot, schonkig en blond. Ze droeg een Afgaans jasje. Alles aan haar was ofwel te krap, ofwel te groot. Alle kleuren kon ze met elkaar laten vloeken. 

Kettinggerinkel gedempt. Geluiden van vreten uit de lederen ruif. Haver. Als ge een paard eten geeft, moe ge’t gras op ‘t plat van uw hand leggen. Niet bang zijn. Dan bijten ze u.

Gezoem. Groene vliegen, karmijnrode insecten.

Het gras… Het kon niet anders of het zou groeien tot in de hemel. De zon, een oranje bol warmte, kwam met de grootste moeite boven de halmen uit. Paarden graasden: het bruine en de schimmel.  

Het meisje met het paardengezicht was de zus van de vrouw die in de buurt van Country ‘Cow’ Joe een krantenwinkel had gehad, en die in Nul Nul Zeven dichtgegaan was, omdat die opgekocht werd door een man met heel foute ideeën, en die nu al drie krantenwinkels bezat. Men had er de brui aan gegeven, omdat het meisje met het paardengezicht dood was. Ergens eind jaren ’70 had Joe, helemaal tot wasdom gekomen,  haar ontmoet, op een fuif van psychiatrische patiënten. Iedereen die hij toen kende was fan van Kevin Coyne. Als die niet aan het drinken was werkte hij met psychiatrische patiënten. Alles zou men bevrijden, zelfs de waanzin.

De paarden verdwenen uit het dorp, en op een dag ook het meisje.  Die namiddag in het lange gras, onder  staalblauwe hemel – slechts hier en daar een wolkje wit, zoals in de cinema  - had geen van de krijgers kunnen vermoeden dat alles zo zou lopen.  Niemand had toen kunnen denken dat het leven zo een ingewikkelde zandschildering was die de Indianen maken rond zichzelf als ze ziek zijn. In een cirkel. Ze zitten er midden in. Hoe jong, of hoe oud ge ook waart als ge gaat…   Rul zand op een snikhete dag, en as, wit en zwart, de restanten van vuur, waarvan de vlammen vervaarlijk hoog sloegen, een laaiend vuur, waaraan mensen zich gewarmd hebben, ze hebben er misschien op gekookt,  ze hebben er zeker rond gezeten om verhalen te vertellen - Ge blaast en al het zand, hoe schoon de kleuren ook waren, is weg.

Joe kneep zijn ogen dicht. De grond daverde. Alsof er een kudde bizons kwam aanstormen. Zeven paarden aan de hemel. Yeah! De prairie stond in brand. Met de grootste moeite kon hij haar beeld vasthouden. In het zadel blijven. Ze lachte. Een paard zonder naam. Haar beeld brandde op zijn netvliezen, bonkte diepe slagen op de trommels van zijn ziel. Joe hield van alle lelijke mensen. Zij waren zijn broeders en zusters. Joe wachtte op de nacht tot die zwart genoeg was om er inkt uit te persen, en een klein monumentje op te richten voor het grote meisje, lomp en plomp en blond. Opdat geen vergeet dat zij hier onder de zon ooit heeft rondgelopen, het meisje met het paardengezicht. Schoonheid duurt slechts een halve minuut duur betaald in een commercial op TV. De tijd om in de rapte een piske te gaan doen. Lelijkheid is voor de eeuwigheid. Soms hoorde hij haar  lachen in de wind, hij hoort haar ‘s nachts voorbij draven. Misschien hangt ze zoals een Indiaan aan de andere kant van het paard, of is ze gewoon zat, bijt zich vast in de manen. Ze was twee-drie keer Joe zijn lengte, te groot voor het dorp. Ze raakte aan geen lief. Het meisje met het paardengezicht groot en grof en lomp en plomp, hoge schoften had ze, en een grote wijnvlek besloeg de helft van haar gezicht, als had ze ervoor gekozen, toen ze hier op de wereld gekomen is, meteen paard  te zijn. Zichzelf de vrije teugels te geven. Aan te sporen om haar manen te laten wapperen.  Het zou nog jaren duren eer Joe besefte dat een Indiaan altijd zijn hand boven zijn ogen houdt om zo diep mogelijk in zichzelf te kijken.

Die zoete zomerdag fladderden alom citroengeeltjes en zwaluwstaartvlinders. De ogen van de krijgers waren gericht op het meisje. Zij was de totem van Joe en van alle andere Indianen die het dorp rijk was en die daar op die eindeloze dag in de zon kwamen aansluipen over keitjes, langs distels en paardenbloemen.

About these ads

24 Reacties naar “A Girl Called Horse”

  1. stella gravemaker Zegt:

    Jan.G. Elburg schreef over taalgebruik; ‘het paard bevindt zich net niet onder de getilde dichter/dingen en dieren hebben hier geen woorden voor. Nena ruikt het paardenzweet, ziet zeven paarden schuimbekkend in de blauwe hemel, voelt de gespannen spieren van haar ‘crazy horse’ tussen haar benen, geeft hem de sporen en galoppeert de brandende prairie op, weg van het indianendorp. De grond is bezaaid met gebroken pijlen…

    …I’m asleep when I’m walking around, in this town..

  2. Eve Zegt:

    Het is unfair dat het lelijke meisje blond is! Wij blondines zijn dom, dat is al erg genoeg!

  3. stella Zegt:

    …’de grond ligt bezaaid met gebroken pijlen’…de blanke blonde vrouw is de albino onder de menselijke wezens, de muskito, de malafida. De pijlen (der liefde) breken af op haar harnas, want ‘zij was de totem van Joe en van alle andere Indianen’….

  4. Eve Zegt:

    Als de blanke blonde vrouw de albino is onder de menselijke wezens..

    Wat is de menselijke albino dan onder de menselijke wezens?

  5. dora Zegt:

    ben ik blij dat ik donkere manen heb!

  6. stella Zegt:

    Albinisme is een erfelijke aandoening waarbij het pigment, de donkere kleurstof die de normale huid haar typische kleur geef, geheel of nagenoeg geheel ontbreekt. De oorzaak hiervan is het ontbreken van een enzym

    alle albino’s zijn gevoelig voor zonlicht en moeten hun ogen afschermen door hand of zonnebril.

    De meeste albino’s komen voor bij volkeren die van nature meer ‘kleur’ bezitten, bijvoorbeeld negers en indianen…

    Nena gebruikte het woord albino alleen om de ‘schoonheden’ te beschrijven (Warhol was ‘blond’ en ‘lelijk’, Marilyn Monroe en Brigit B ook, Miles Davis had een ‘wit’ gezicht) die tijdens het rappe piske van Joe de revue passeren.

    In de natuur worden albino’s vaak afgestoten of in de steek gelaten…

  7. stella Zegt:

    en in de cultuur verheft men ze tot kunst…

  8. Bella Zegt:

    Bella to Stella:
    de kosmische metaforen van JGE?
    Ben jij soms ook lid van de CCPK?

    Bella to Nena:
    ge weet, met u kan ik klappen, hé!

    Bella to Country CowBoy Joe die met pijlen schiet ! :-)
    en Seven horses in the sky ziet -They don’t need no feed. The only feed they need. Is my skin to heat.-:
    Op ‘t plat van uw hand en niet bang zijn?
    Daarmee vang je geen paard!
    Paardenfluisteraar?

  9. stella Zegt:

    Stella to Bella:
    De CCPK kent toch maar één lid ?
    en is poëzie niet gewoon woordkunst: is zij niet eenvoudig een in het metafysische geankerde spel met woorden?
    Ik reken mijzelf tot de poëtisch ontwortelden, spelend met woorden als een jongleur met vuurfakkels..

    Riders on the storm..there’s a killer on the road…
    (de doors)

  10. Marlon Vanco Zegt:

    They shoot horses, don’t they? Alleszins in 1969. Jane, ook een blonde, bleef slepend overeind. Nog steeds, en schoon.

  11. Bella Zegt:

    ‘k bedoel ook lid van die kosmische commune: Cape Carnaval

  12. Bella Zegt:

    Oom Didi, wanneer vertel je ons nog eens het verhaaltje van “Het Gevleugelde Paard” van Pegasus, de dichthengst?

  13. stella Zegt:

    Nee, nooit lid geweest van wat/wie dan ook…wel worden snuiters zoals ik gesubsidieërd door de IVvVV, de Interstellaire Vereniging voor Vreemde Veellezers…

  14. dora Zegt:

    IVvVV = hondentanden? (met een stukske af!)
    IVvVV = de tanden van Dracula? (met een stukske af!)
    Toch Stoker gij?
    Mina weet er alles van.

  15. didideparis Zegt:

    IVvVV?
    Zoals jullie op de Brakke Hond blogt kunnne lezen leef ik zwaar in onmin met INBEV: het INstituut ter BEvordering van de Veelschrijf.
    MArlon, They Shoot Horses Don’t They, is ook een van mijn favorieten.

  16. bella Zegt:

    Grappig, zen!!! Country CowBoy Joe

  17. stella Zegt:

    De IVvVV geeft Nena,streetwise als ze is, steun in haar strijd tegen de ‘internationale vriendjes van de Bipolaire stoornis’.
    Deze schurken geilen op eerzuchtige, psychotische,onderscheidingsdriftige en ego-strelende hersenspinsels en willen dat aan ons, de onschuldige veel(teveel)lezer verkopen als literaire, of nog erger, poëtische juweeltjes van de vrije geest…

    Nena neemt de strijdpen ter hand en rust niet voor ze een grote schare liefhebbers heeft bijeengeroepen die ertoe bijdragen dat de schrijver kan blijven schrijven, en schrijven, en nog eens schrijven, en de lezer kan lezen, en lezen, en nog eens lezen…

    En de poolkappen nog even staan (al krijgen we wel natte voeten, in ons lage land)

    Everything Zen, I don’t think so.

    Nena’s gonna milk the cow…

  18. didideparis Zegt:

    Onvoorstelbaar hoevewel warmte men kan krijgen van een boek – in de open haard.

  19. stella Zegt:

    ✘✘✘ :)

  20. didideparis Zegt:

    Ik zoek een emoticon voor “blozen, hard blozen”.

  21. dora Zegt:

    Je moet het bekijken met je hoofd naar links !

  22. dora Zegt:

    of deze :*-)
    da’s bijna ‘t zelfde als deze :*)
    die wel ‘t zelfde is als deze :*)
    die op zijn beurt dan weer het resultaat is van deze ]:->
    ‘t is allemaal maar een expressie


  23. EINDELIJK die tekst gevonden


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: