Beste,
Onze vriend Jacob werd op 7 december 2006 van zijn vrijheid beroofd omdat hij geen papieren heeft. Hij werd opgesloten in de hulpgevangenis van Leuven, maar verbleef hier slechts twee weken omdat hij zichtbaar veel steun genoot in deze stad. Gevangenen worden vaak ver weg van hun familie en/of vrienden geplaatst om hen en de personen met wie zij een hechte relatie hebben te ontmoedigen, te breken.
Deze tactiek had echter geen vat op ons, noch op Jacob. Er is geen bezoekuur in Brugge gepasseerd zonder dat we elkaar in de ogen konden kijken.
Maar bezoek van vrienden is geen recht in gesloten centra en gevangenissen, enkel een gunst van de directeur. Onze band met Jacob is te innig en te krachtig en moest daarom doorbroken worden. Op 11 januari krijgen twee bezoekers aan het onthaal te horen dat Jacob enkel nog van familie bezoek mag ontvangen. Gezien Jacob geen familiebanden heeft, betekent dit dat hij van de buitenwereld en van de warmte van diep contact afgesneden wordt.
Het gesloten centrum te Vottem
Op vrijdag 12 januari of zaterdag 13 januari werd Jacob overgeplaatst naar het gesloten centrum te Vottem (nabij Luik). Tijdens zijn verblijf te Brugge werd Jacob drie keer in de isolatiecel gestopt (één keer voor meerdere dagen) omdat hij zich niet neerlegt bij de manier waarop hij in het centrum behandeld wordt. Het is duidelijk dat de directeur van het centrum en zijn cipiers van Jacob en zijn vrienden verlost wilden zijn.
Inmiddels hebben wij geïnformeerd naar de bezoekregeling van het centrum in Vottem en nu blijkt dat de vrienden die Jacob in Brugge bezochten, op een zwarte lijst staan. Zijn vriendin heeft intussen de toestemming gekregen om hem te bezoeken, maar er werd haar duidelijk gemaakt dat zij de enige persoon is.
Wij weigeren te aanvaarden dat vriendschap gescheiden wordt door hoge muren en prikkeldraad. Wij hebben dan ook besloten om onze schouders nooit te laten zakken en eisen als trotse vrienden ons bezoek op.
Wij hebben gepland om op donderdag 18 januari de directeur van het centrum (Jean-François Jacob) te overladen met telefoontjes en faxen om dit isolatieregime waaraan Jacob en veel mensen zonder papieren onderworpen worden, aan te klagen. Je kan ons hierbij helpen! Het telefoonnummer van de directeur is +32 (0)4 228 89 07. Als deze niet thuis geeft, kan je bellen naar het algemene nummer van het centrum +32 (0)4 228 89 00. Indien de persoon die je aan de lijn hebt je niet wil doorverbinden, kan je je uitleg aan haar of hem doen. Je kan ook bellen naar de dienst vreemdelingenzaken, afdeling opgeslotenen +32(0)2 206 15 63 (P. Defossez) of vragen naar Virginie Derue.
Faxen kan naar het centrum in Vottem (+32 (0)4 228 89 13) en de dienst vreemdelingenzaken (+32 (0) 206 14 01). In bijlage vind je een voorbeeldfax.
Op vrijdag 19 januari zouden wij een massa postkaarten voor Jacob willen versturen (in het engels in drukletters of in het arabisch). Het adres van Jacob: Jacob Bensalim, centre pour les illegaux, Rue Visé-Voie 1, 4041 Herstal (Vottem), België.
Bedankt voor de steun!
Geen grenzen, geen naties, stop deportaties!!
januari 18, 2007 bij 10:18 am
Hebben ze ons vroeger niet geleerd niemand uit te sluiten, dat alle kinderen mogen meespelen?
Wie heeft het recht te zeggen “Jij mag hier wonen, en jij niet”
De Post zal gelukkig zijn weer eens een kaartje van me te mogen verwerken.
januari 18, 2007 bij 12:08 pm
Beste Dinzzz, ik ben opgegroeid in het dorp waar het gesloten centrum 127bis staat. Dat centrum is een regelrechte schande, een demokratie onwaardig. Al wie er voorbijkomt raad ik aan er halt te houden. Ga er kijken. Een groot gedeelte van de opgeslotenen zijn kinderen. Ik weet ook niet hoe men de grote wereldproblemen moet oplossen. Maar zover ik weet kost menselijkheid nog altijd niets.
januari 18, 2007 bij 7:08 pm
ik stuur een kaartje!
en zal de andere die ik tegen kom tydens mijn werk met veel aandacht behandelen!!…
januari 18, 2007 bij 8:15 pm
ok, da’s fijn, Annick!
(Je mag ook altijd van je prenten mailen om hier op de blog te zetten.)
januari 19, 2007 bij 9:14 am
Hm.
-Als je vriend wegens gebrek aan papieren is opgesloten, is het de logica zelve dat hij onmogelijk in Leuven-Hulp kon blijven.
-Voor bezoek van andere mensen dan familie moet je wel als gevangene zelf een aanvraag indienen met daarop vermeld de personen die je wilt zien.
-Waarom zou de directeur van de gevangenis van uw vriend verlost willen zijn – er zitten heel wat gevaarlijkere jongens (en heel soms meisjes) daarbinnen
-Is er een andere kant van het verhaal? Nooit in mijn loopbaan meegemaakt dat vrienden geweigerd werden, tenzij ze zelf op één of andere manier bij een politioneel onderzoek betrokken zijn/waren, drugs smokkelen, onaanvaardbaar gedrag toonden in de gevangenis enz..
- Is er een normale bemiddeling gebeurd in Vottem (tussenkomst van een raadsman, zeg niet dat je er geen kent, of dergelijke?)
- Als er kwade wil in het spel is, wordt jouw vriend het slachtoffer van de actie, Didi.
- De band tussen gevangenen en hun bezoek is vaak heel krachtiger. Ik heb geen reden om aan te nemen dat die tussen jouw vrienden en Jacob krachtiger zou zijn dan die van de vele geliefden, of moeders en kinderen, enz..die elkaar bezoeken..
zucht.
januari 19, 2007 bij 10:03 am
Ik weet het, ik kan doorbomen:
mijn reactie is mede geïnspireerd door het lot van de mensen die als cipier werken in de gevangenis: een onveilige, ondergewaardeerde, onderbetaalde job. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat het met de rechten van de mens beter kan in de meeste instellingen, zal ik bij individuele gevallen simpelweg de kaart trekken van de cipiers, tenzij zij zelf te ver gaan natuurlijk.
januari 19, 2007 bij 10:17 am
Ik duid U geen euvel.
januari 19, 2007 bij 11:55 am
gisteren, donderdag 18/01/2007, even na zeven, deed de directeur van het “centre pour les illegaux” (die heet -toeval of niet- ook Jacob, maar dan met zijn familienaam) van volgende mare kond:
“Après consultation avec l’administration centrale, on a décidé que ce monsieur pour lequel vous avez envoyé des faxs, peut de nouveau recevoir des visites. Mais pas de visites en groupe. Normalement le nombre de visiteurs est limité à 2 personnes adultes. Au début seulement une personne par visite sera admise. On lui demandera ce soir qui il veut voir…”
Bij het lezen van Mevrouw Eves reaktie kreeg ik even de indruk dat “Fuck all Poetry” uit Nijhoffs bloemlezing “lees maar, er staat niet wat er staat” werd geplukt. Maar neen, toch? Staat er ergens dat onze band inniger en krachtiger zou zijn dan die van moeders die hun kinderen bezoeken in de gevangenis? Anyway, Jacob is onze broer en ons zus!
januari 19, 2007 bij 5:15 pm
Amaai, wa’s dat hier? Na een boycot van mij –doordat ik ettelijke uren zonder elentriek gezeten heb op mijn vrij-dag, als gevolg van een storm. Een storm teweeggebracht door onze “Arme Joe” die zijn stoute (rode?) schoentjes heeft aangetrokken, een demarche, een Faux Pas heeft gezet, of werd hij ingehuurd, voor een enorme bedrag dat over de balk gegooid wordt, door het promotieteam van de makers van “Windkracht 10” om onze noordeburen aan te zetten om naar hun film te komen kijken,…- kom ik hier op deze blog terecht en vliegen de erwtjes me om de oren en wordt ik hier met goede raad als WOW (Waardig Ouder Worden???) om de oren geslagen, om het volgende moment van dit alles niets meer terug te vinden. Sencuur? Wordt hier ook al geknipt? Is ’t hier oorlog? Of is’t gewoon weggewaaid?
’t Ja, als ’t stormt merk je dat ook aan de kids,hé, dan kunnen ze ferm lastig doen.
januari 19, 2007 bij 5:38 pm
Fictie / geen fictie?! Ook de franssprekende mijnheer –die de “afwezige JFJ- vervangt aan de ander kant van de lijn in Vottem raakt geagiteerd en wimpelt de bellers af met de belofte dat hij Jacob zeker en vast zal laten terugbellen. Hij vergeet wel het telefoonnummer te vragen naar waar onze Jacob dan wel kan terugbellen!!!