Zoals ik ook maar sporadisch een gedicht consumeer.
“Consumeren” is niet het juiste woord. Ik maak mij het gedicht eigen. Ik stans het in mijn hoofd. Lettergreep na lettergreep kerf ik in mijn hersenschors. Zo vergaat het ook films. Ik zet ze bij me, laat ze uiterst vertraagd spelen. Het is een levendig schilderij. Een tablaeau vivant, zoals de mensen om me heen. Verminderen en vertragen om te maximaliseren, savoueren. Het staat erg dicht bij wat Andy Warhol deed in Sleep en de rokende man, en uren na elkaar de Empire State Building filmen. Vandaag wordt dit gedaan door beveiligingscamera’s.
Het is altijd goed een boek van je lievelingsauteur niet te hebben, het is altijd goed dat net dat ene album niet te hebben. Je moet in het leven altijd een soort verlangen cultiveren. Je moet altijd iets overhouden om naar uit te kijken.
Consuminderen is aan mij niet besteed, soberheid nog minder.
Het is veeleer een kwestie van “geniet-meerderen.”
