De wind hield al een paar dagen lelijk huis. De deuren van een fabriek waren dicht geklapt -vierduizend mensen stonden in de kou. Elders had diezelfde zotte zatte wind de kaarten grondig door elkaar geblazen. Ik wou nog een keertje nieuws horen -just for the fun – Opweg naar de radio werd ik betoverd door een lied.
Heb ik dat album gekocht? Of gekregen? Het was op een zaterdag. Ik hoorde het in de auto. Het was liefde van bij de eerste toon. Snoeihard liet ik het knallen. En toen de muziekzaak op maandagochtend haar deuren opende was ik haar eerste klant.
Was het dit jaar? Of het vorige? Plumpudding is de tijd, een dikke brij, niet te definiëren blubber, doorzichtig. als een kwal. Je kan er ook behoorlijk misselijk van worden. De tijd wordt een amorfe massa. Een dag, een week, een jaar. Het verdwijnt in de massa.
‘Virginia’, het openingsnummer van ‘Ghetto Bells’ van Vic Chesnutt is één van de zeldzame nummers waarbij een mens onmiddellijk warme gloed in zijn lichaam voelt neerdwarrelen. Majestueuse strijkersarrangementen van Van Dyke Parks. Het heeft de grandeur van de ouderwetse slow.
Nooit heb ik veel gevoel gehad voor ritme. Als ik op de dansvloer verschijn betekent dat dat mijn promille een duizelingwekkende hoogte heeft bereikt. Tijdens een slow verval ik al gauw in gebaren en bewegingen die qua grootsheid en wijdsheid aanschurken tegen de tango aan.
Niets is mooier dan de wereld te herleiden tot één vloertegel.
En voor iemand chagrijnerig wordt en van heimwee mekkeren gaat, bedenk dan dat het altijd slechter kan. Die meneer Chesnutt bvb., die passeert zijn jonge leven in een rolstoel.
