Korte tijd later liep ik aan de hand van mijn vader door de poort van het slachthuis van Anderlecht. Mijn vader ging elke woensdagochtend naar de markt om er de koeien te kopen, die even later bij ons thuis, volledig gedeconstrueert, in de vitrine van onze slagerij kwamen te liggen. (Tussen haakjes: het is onmogelijk het te maken in de literatuur als je niet op een of andere manier organisch verbonden bent met de vleesverwerkende sector. ) Wij liepen over kasseien. En stro. Overal geloei. Langgerekt. Er lag stront op de grond. De dampende lijven van de beesten. Bolle ogen, opengesperde neusgaten, met haartjes erop, wolkjes stoom. Ruwe koeientongen likten aan roestig metaal. Koeienstaart. Mannen met rode neuze en coupe-rose, droege grijze stofjassen en rubberen laarzen. Ze liepen af en aan, deelden rake klappen uit. Overal in het abbatoir hing de geur als van een hond die in de regen heeft gelopen. Met geen stokken weg te slaan. In de goot kolkte pis. En mijn papa tilde mij op.
«Ha, koeike, braaf, koeike braaf !»
Ik kan mij niet meer precies herinneren wat er gebeurd was. Koeike wipte even op en smakte dan tegen de keien. Terwijl ik nog volop aan het reconstrueren was hoe iemand een pistool tegen de slaap van het dier gehouden had, een pistool met luchtdruk, en met een stompe, aluminium haak als projectiel, een haak –roestvrij – die telkens weer opnieuw gebruikt kon worden, werd het beest, bij de poten gegrepen, aan haken gehangen, met katrollen opgetrokken, en dan de strot overgesneden. Vanuit de hals spoot een karmijnrood straaltje, in 1-2-3 een teil vol, dampend.
Ha koeike braaf, koeike braaf werd gevild, met reuzebijlen in stukken gehakt. Het abbatoir was bezaaid met hopen lillend vlees en een brei van ingewanden. Organen glansden parelmoer en lila. Overal lagen gemarmerde vliezen. Men kon de ribben zien, als pianotoetsen. Ik moest naar buiten om te kotsen, de darmen uit mijn lijf. Hoe bleker ik werd, hoe groter de pret. Lachend liepen mannen met witte kappen, vol bloedspatten, voorbij. Ze droegen lappen vlees naar vrachtwagens. En op dat moment werd mij duidelijk wat ik niet lang daarvoor had gezien op TV.
